บทที่ 1 เธอชื่อเกนหลง 2

แต่แล้วหลายปีผ่านไป เธอก็หวนกลับคืนสู่วงการอีกครั้ง เรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ ดาราตกอับส่วนใหญ่มักจะหมดที่ยืนในวงการ ไม่ก็ตกต่ำจนไม่เหลือโอกาสลืมตาอ้าปากสู้สังคม แต่สำหรับเธอแล้ว เธอกลับมาพร้อมกระแสรังเกียจ คนที่เคยมีเรื่องกับเธอต่างไม่สบายใจ กลัวจะถูกอาฆาตตามราวี ดังนั้นทุกคนจึงจับจ้องแกมแช่ง คาดเดาว่าพี่ธิคงจะดันเธอให้รับบทนางร้าย แต่ เปล่าเลย เธอได้รับบทเป็นเพียงตัวประกอบ และตั้งหน้าตั้งตาทำขนม ไม่ก็ข้าวกล่องมาส่งให้กองถ่าย ผู้จัดละครเห็นเกนหลงมีลูกเล็ก เขานึกสงสารจึงรับซื้อไว้ แรกๆ ก็ไม่มีใครกล้ากิน โยนทิ้งลับหลังก็บ่อย จนกระทั่ง...

“อร่อยมากเลย ขนาดเย็นแล้ว กุ้งทอดยังกรอบเด้งอยู่เลย”

“ชุดเบนโตะของเธอน่ารักมากเลย”

“วันนี้ลองชิมขนมเค้กของเจ้าหญิงดาวร่วงแล้วยังอร่อยกว่าร้านในห้างอีกนะ”

วันนั้นร้านข้าวเจ้าประจำมาส่งช้า คนในกองถ่ายทนหิวไม่ไหว จึงหยิบข้าวกล่องของเกนหลงมากินแก้หิว พอคนแรกกินหมดเกลี้ยงอย่างเอร็ดอร่อยแล้วทำท่าจะคว้ามากินอีก คนอื่นๆ ซึ่งรีรอดูว่าคนที่กินจะถ่ายท้องหรือไม่สบายหรือไม่ พอเห็นว่าปลอดภัยก็หยิบมากินบ้าง

“ระวังเถอะ กินของพวกนี้เข้าไปอาจจะมีของดีใส่ลงไปก็ได้” พิมพ์พาย ดาราสาวหัวเราะคิกคักขณะแต่งหน้าอยู่ในเต็นท์ มองเกนหลงหอบถุงของกินหนักๆ เดินไปเดินมาแล้วก็ยิ่งนึกสมเพช “ตอนนั้นนางแอบใส่ยาถ่ายลงไปในแก้วของฉัน จำไม่ได้เหรอ”

“จำได้ แต่...”

“แล้วไม่กลัวเจอแจ็กพ็อตหรือ”

“ไม่หรอก แค่กินก็รู้แล้วว่าคนทำตั้งใจทำ  ฝีมือพิถีพิถันมาก เกนหลงไม่ใช่คนนิสัยไม่ดีหรอกนะ”

“แค่กินของเขาไม่กี่คำก็สงสารแล้ว เฮ้อ ไม่จำเลยจริงๆ ฉันคนนึงละไม่เอาด้วยหรอก”

ใครที่เปิดใจก็อิ่มอร่อยไป แถมติดใจสั่งทำขนมและกับข้าวอีกหลายรายการ แต่ก็มีคนที่รู้จักเกนหลงจำนวนไม่น้อยต่างนึกสมเพช เมื่อรู้ข่าวว่าเธอต้องทำกับข้าวส่งกองถ่ายเพื่อหาเงินเลี้ยงลูก เป็นดาราสวยๆ สบายๆ ได้เงินเป็นกอบเป็นกำไม่ชอบ ไม่นึกเลยว่าเธอจะตกต่ำได้ถึงเพียงนี้ พวกที่เกลียดเธอก็แอบถ่ายภาพแล้วเอาไปโพสต์สมน้ำหน้า ปั่นข่าวกันสนุก ถ้าให้จัดโผอดีตดาราที่คนเกลียดที่สุด ชื่อของเกนหลง ต้องติดอันดับหนึ่งในสามอย่างไม่ต้องสงสัย

“แต่เธอสวยมากจริงๆ”

“นั่นสิ เครื่องหน้าสวยมาก ตอนเด็กก็ว่าสวยมากแล้ว นี่โตเป็นสาวเต็มตัว ผิวพรรณผ่องมาก” สิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครติเธอได้ก็คือ ความสวยสะพรั่งชวนตะลึง ทรวงอกเต่งตึง เอวบางร่างน้อย สะโพกกลมกลึงได้รูปและเรียวขาเพรียวงาม เมื่อรวมเข้ากับเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ แค่เธอก้าวลงจากรถเก๋งคันเล็กๆ พร้อมลูกชายก็ดึงดูดทุกสายตาได้ง่ายดาย

          “นั่นไง น้องซันนี่” ทุกคนชี้ชวนไปที่เด็กชายตัวน้อย ผู้ซึ่งได้เค้าโครงหน้าตามาจากแม่อยู่หลายส่วน ขณะเดียวกันก็มีส่วนผสมความองอาจผ่าเผยบางอย่างตามสายเลือด ดวงตาสีเทาเข้มของเด็กชาย ได้รับมาจากพ่อ รวมไปถึงบุคลิกนิ่งๆ ทำให้หนูน้อยดูโตกว่าเด็กวัยเดียวกัน ดารารุ่นพี่คนหนึ่งจึงเข้ามาเลียบๆ เคียงๆ

“ว่าไงจ๊ะ ยังไม่ไปโรงเรียนเหรอ ตอนนี้ลูกชายอายุได้กี่ขวบ แล้วล่ะเจ้าหญิงคนดัง”

“กำลังจะสี่ขวบแล้วค่ะ”

“อ้อเหรอ พี่เองก็มีหลานวัยประมาณนี้ พูดภาษาอังกฤษคล่องปร๋อเลย พูดจาก็น่ารัก พูดครับทุกคำด้วยนะ” คนพูดจะสื่อความหมายว่า เธอสอนลูกชายไม่ดี ไม่รู้จักสอนให้เด็กไหว้สวัสดี ปล่อยให้ลูกชายก้มหน้าก้มตาเล่นไอแพด ซันนี่ได้ยินและรู้ความแล้ว จึงเงยหน้าขึ้นมา ยิ้มแย้มทักทายและพูดอะไรสักอย่างแล้วก้มหน้าลงไปเล่นไอแพดตามเดิม

“ลูกเธอพูดอะไร พี่ฟังไม่เห็นเข้าใจ”

“เขาพูดภาษาเยอรมันสลับกับภาษาจีนค่ะ”

“อ้อเหรอ เขาพูดว่าอะไรล่ะ ไหนลองพูดอีกทีซิ พูดได้หรือเปล่า ไปสมัครโรงเรียนแล้วยัง คงไม่ใช่เด็กออทิสติกนะ เวลาผู้ใหญ่พูดต้องสบตาด้วยรู้ไหม”

ซันนี่เงยหน้าขึ้น พูดชัดถ้อยชัดคำ

“ผมพูดว่าสวัสดีครับ ขออภัยที่ผมเสียมารยาทไม่ได้ทักทายคุณป้าก่อน ผมกำลังเรียนคลาสออนไลน์ของคณะเศรษฐศาสตร์อยู่ หวังว่าคุณป้าจะเข้าใจและหยุดรบกวนผม ขอบคุณครับ”

“วันนี้โรงเรียนหยุดค่ะ เกนก็เลยพามาด้วย”

เกนหลงหัวเราะแหะๆ พ่อหนูน้อยคนนี้ฉายแววตั้งแต่ยังไม่เริ่มพูดด้วยซ้ำ เขาสนใจฟังรายการทีวีของผู้ใหญ่มากกว่าการ์ตูน  พออายุได้ขวบครึ่งสามารถอ่านหนังสือพิมพ์ได้ และต่อมาสามารถเรียนรู้ภาษาต่างๆ ด้วยตนเองเมื่ออายุสองขวบ พอสามขวบก็เริ่มฝึกพิมพ์ด้วยการเขียนอีเมลสั่งของเล่นให้ตัวเอง ครูที่โรงเรียนอนุบาลแจ้งว่าซันนี่คูณเลข หลักพันได้และทำโจทย์แคลคูลัสของระดับมัธยมได้คะแนนเต็มในเวลาไม่ถึงห้านาที เขาควรจะได้เข้าเรียนในโรงเรียนสำหรับผู้มีระดับไอคิวสูง ซึ่งจะมีการเรียนการสอนเข้มข้นเป็นพิเศษ แต่เกนหลงยืนยันว่าอยากให้ลูกชายมีช่วงชีวิตวัยเด็กที่เป็นเด็กจะดีกว่า

เกนหลงส่งชุดข้าวกล่องให้กองสวัสดิการและรับเงินมาเรียบร้อย แล้ว ผู้กำกับก็เข้ามาเสนองานเล็กๆ น้อยๆ ให้ เกนหลงจึงอยู่ต่อและอุ้มลูกชายนั่งตัก หลบมุมกันอยู่เงียบๆ ตามประสาแม่ลูก เธอยึด ไอแพดไปจากมือป้อมๆ พลางขยิบตาบอกว่าหมดเวลาเล่นแล้วจ้า

“แม่ครับ อีกนิดเดียวเองก็จะได้กำไรสองหมื่นเลยนะครับ”

“คำค้านตกไป หมดเวลาก็คือหมดเวลาจ้ะพ่อหนุ่ม คนที่มีหน้าที่ทำงานหาเงินคือแม่ ซันนี่จะแย่งงานแม่รึ หิวแล้วยังเอ่ย แม่ปอกส้มให้กินนะ”

“ที่นี่มีแต่คนพูดไม่ดีกับแม่”

“ไม่เป็นไรลูก แม่ไม่สนใจหรอก”

“แม่ก็เป็นแบบนี้ทุกที คนก็เลยชอบเอาเปรียบแม่ ผมไม่ชอบ”

“ถ้าเราต้องทะเลาะกับทุกคนที่พูดจาไม่ดีกับเรา แม่ว่าเราเอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า กินส้มกันเนอะ” เกนหลงกอดเจ้าตัวนุ่มแน่นขึ้น จนลูกชายหัวเราะจั๊กจี้ เธอค่อยๆ ผ่าส้มตามแนวนอน ปอกเปลือก ออกไปแล้วสะกิดเม็ดส้มออกจนเกลี้ยง แล้วผ่าครึ่งซ้ำ อีกครั้งก็ได้ส้มไร้เมล็ดฉ่ำๆ น่ากินแล้ว

“อ้าม...” ซันนี่อ้าปากรอ เคี้ยวส้มแก้มตุ่ยและจิ้มส้มมาป้อนให้แม่บ้าง