บทนำ 3

“ตอนนี้โลกไปไกลแล้วนะครับแม่ ผู้ปกครองของเพื่อนในห้องเรียนของผมเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเยอะแยะ พวกเขาก็มีความสุข เราก็มีความสุข ถึงจะไม่มีครบพ่อแม่ลูกก็เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์เหมือนกัน คนที่เอาเรื่องนี้มาล้อเลียนบูลลี่คนอื่น คนนั้นต่างหากที่ควรจะละอาย เพราะงั้นถึงจะมีใครพูดไม่ดีกับผม เดี๋ยวผมจัดการเอง แม่จะได้ไม่ต้องปารองเท้าอีกนะครับ”

“จ๊ะๆ” ลูกชายพูดจาจริงจังเป็นการเป็นงาน คนเป็นแม่ก็ต้องกลั้นขำแทบตาย ขนาดสี่ขวบยังขี้บ่นขนาดนี้ โตไปจะยิ่งเหมือนพ่อมากแน่ๆ

พอเผลอคิดมาถึงตรงนี้ เกนหลงก็สะอึกในใจ

“ถึงซันนี่จะไม่เคยเอ่ยถามแม่ แต่ลึกๆ แล้วซันนี่ก็อยากรู้ว่าใครเป็นพ่อใช่ไหมลูก”

“ครับ”

“ถ้าลูกพร้อม แม่ก็ยินดีจะเล่าทุกอย่างให้ฟังโดยไม่ปิดบังนะครับ”

เด็กน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ถ้าพ่อเป็นคนไม่ดี ทำร้ายแม่แล้วทิ้งแม่ไป ผมก็ไม่อยากรู้หรอกครับ บางทีพ่อคงไม่สนใจด้วยซ้ำว่ามีผม ผมเองก็ไม่อยากรู้หรอกครับ”

ฟังคำพูดน้อยใจของลูกชายแล้ว เกนหลงจึงกอดลูกแน่นขึ้นอีกนิด หอมแก้มจุ๊บเหม่งอีกหลายๆ ที เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากเจ้าหนู เกนหลงทั้งขยำทั้งนวดโดยไม่สนเสียงกรี๊ดใสๆ จนซันนี่โพล่งออกมาว่า ‘ผมมีแม่’ เท่านั้นแหละถึงได้ถูกปล่อยเป็นอิสระ

“สิ่งหนึ่งที่แม่อยากให้ซันนี่เข้าใจนะครับ เป็นแม่เองที่ปิดบังเรื่องลูก เพราะฉะนั้นอย่าพาลโกรธเกลียดพ่อเขาเลยนะ”

“หมายความว่าพ่อไม่รู้เหรอครับ”

“ใช่จ๊ะ” เกนหลงพยักหน้า ลูกชายของเธอรู้ความและฉลาดเกินวัยมากๆ ดังนั้นปิดบังไปก็ไม่ช่วยอะไร สู้พูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมาด้วยเหตุผลดีกว่า “ไม่ว่าที่ผ่านมาจะเป็นอย่างไร แม่ไม่เคยเสียใจเรื่องลูก แต่ไหนแต่ไรเราก็มีกันอยู่สองคน แม่จะปกป้องซันนี่เอง”

“ผมเองก็จะปกป้องแม่เหมือนกัน ต่อไปถ้าใครพูดไม่ดี แม่มาบอกผมเลยนะ ผมจะ...” ว่าแล้วก็เลียนแบบท่าทางตอนแม่องค์ลง เกนหลงจึงต้องปรามให้ลูกชายอย่าเพิ่งแปลงร่าง

“โนวๆ ห้ามใช้ความรุนแรงเด็ดขาด มาช่วยแม่ท่องบทดีกว่านะ”

เกนหลงลูบแก้มนุ่มๆ และแอบถอนใจ ซันนี่โตขึ้นทุกวัน เวลาเห็นเพื่อนวัยเดียวกันมีคุณพ่อมารับส่งที่โรงเรียน แววตาของซันนี่จะหงอยๆ และบางครั้งก็มักจะมองหาว่าใครบ้างที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นพ่อของเขา สักวันเขาจะต้องอยากรู้ และเมื่อรู้แล้ว ซันนี่จะถูกพรากไปจากเธอ

“ใกล้ถึงเวลาเข้าฉากแล้ว ท่องบทได้แล้วยังล่ะเจ้าหญิง”

“ค่ะ”

มีคนในวงการหลายคนเป็นฝ่ายเข้ามาชวนคุยอยู่บ้าง ปกติแล้วถ้าไม่สนิทกันก็มักจะไว้ตัวและพูดคุยกันอย่างสุภาพ น้ำเสียงนอบน้อม แต่คนที่คุยด้วยใช้น้ำเสียงเย็นชาแกมจิกกัด เวลาคุยก็เรียกเธอว่า ‘เจ้าหญิง’ ทุกคำ ออกแนวเสียดสีมากกว่า แถมสายตาใครต่อใครก็พุ่งมาที่เธออย่างจับผิด

“เธอก็ออกจะสวย เป็นคุณแม่ยังสาว ไม่ลองไปง้อพี่ธิให้ช่วยหาบทเด่นๆ ดูล่ะ เผื่อจะดังทะลุฟ้าอีกรอบไงล่ะ จะมัวรับจ๊อบงานตัวประกอบทำไม”

เกนหลงฟังออกว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาดี จะต่อปากต่อคำไปก็ใช่เรื่อง สู้ถอยหนีดีกว่า

“เกนไม่รับงานเองล่ะค่ะ”

“ทำไม”

“เกนอยากมีเวลาให้ลูกค่ะ”

“ตายจริง เป็นคนสวยเซ็กซี่ก็ดีแบบนี้ล่ะเนอะ ใครๆ ก็เอ็นดู พี่ก็ลืมไปว่าคนดังอย่างน้องรับงานเยอะ พี่แก่แล้ว จะหางานก็ต้องวิ่งรอกหา ไม่มีใครประเคนให้”

“ค่ะ สู้ๆ นะคะ คุณพี่เป็นดารามานาน ประสบการณ์มากกว่าเด็กอย่างเกนอยู่แล้ว คุณพี่แสดงดี เดี๋ยวก็มีงานวิ่งเข้ามาไม่หยุดแน่ๆ ค่ะ”

เกนหลงไม่ได้มีความหมายแอบแฝงในประโยคที่พูดเลย แต่ดารารุ่นพี่คนนั้นกลับโกรธ โวยวายว่าเธอปีนเกลียวหลอกด่า แต่เกนหลงเป็นคนอะไรก็ได้ ไม่คิดมากอยู่แล้ว เธอมีข่าวฉาวติดตัวอยู่เพียบ จะเพิ่มอีกสักข่าวก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ดังนั้นเธอจึงเฉยๆ ไม่ได้ไปขอโทษดารารุ่นพี่คนนั้นตามที่เจ้าตัวเรียกร้อง

“ถ้าเธอไม่ยอมขอโทษ เธอจะถูกแบน”

ฟังคำประกาศของอีกฝ่ายแล้ว เกนหลงก็เกาแก้ม คนที่ออกหน้ามาปกป้องเธอก็คือซันนี่

“อย่ามารังแกแม่ผมนะ!!” ซันนี่ออกไปยืนขวาง กางสองแขนอย่างปกป้องเต็มที่ เธอจึงรีบดึงลูกชายมาอยู่ในอ้อมแขน ดารารุ่นพี่คนนั้นทำท่าจะสาดคำพูดเลวร้ายใส่เด็กตัวเล็กๆ แต่แววตาเย็นเยียบดั่งแม่เสือของเกนหลงทำให้อีกฝ่ายสะอึกเงียบ กลืนคำพูดผรุสวาทลงท้องไป

“ทะ...ทำไม อะไร จะตบฉันรึไง”