ตอนที่ 35: เปิดโปงกลางคันนา และปาฏิหาริย์แห่งสายน้ำ

ค่ำคืนที่สองของเดิมพัน 7 วันปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัว ท้องฟ้าไร้เมฆและดาวเผยให้เห็นดวงดาวนับล้าน แต่ที่นาสีทองกลับมืดมิดไร้แสงตะเกียง กริชไม่ได้จุดไฟทำงานเหมือนคืนแรก เขาจงใจปล่อยให้ทุกอย่างตกอยู่ในความมืดเพื่อให้ "เหยื่อ" ย่ามใจว่าไม่มีใครอยู่

กริชและปิ๊ซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ใกล้เถียงนาพร้อมกับ พ่อผู้ใหญ่บ้าน และ ลุงหวัง ทั้งสี่คนนั่งนิ่งไม่ไหวติงราวกับส่วนหนึ่งของผืนดิน ในมือของกริชถือรีโมทไฟสปอตไลต์แบบชาร์จไฟที่เขาเตรียมมาจากกรุงเทพฯ ขณะที่พ่อผู้ใหญ่บ้านถือกริ่งสัญญาณไว้อย่างมั่นคง

"มันสิมาอีหลีเบาะบักกริช" ลุงหวังกระซิบถามเบาๆ

"คนอย่างมันบ่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกครับลุง" กริชตอบเสียงนิ่ง 

"แผนกดดันย่าไม่ได้ผล มันต้องทำลายงานผมประจานชาวบ้านแน่นอน"

ก่อนหน้าจะถึงเวลาลงมือที่บ้านกำนันพงษ์ บักรุ่ง นั่งกระดกเหล้าขาวดับความฟุ้งซ่านอยู่ในห้องนอน แววตาของมันแดงก่ำด้วยความแค้นที่เห็นงานของกริชคืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้มันตัดสินใจจะไม่พลาดเหมือนคราวก่อน มันเตรียมกระสอบทรายและจอบไว้หลังรถมอเตอร์ไซค์ พร้อมเรียกบักแหลมและสมุนอีกคนมาสมทบเพื่อเผด็จศึก

"คืนนี้กูจะไปจัดการมันคนเดียว พวกมึงแค่คอยดูต้นทางให้กูพอ" บักรุ่งสบถ 

"ถ้างานนี้ล่ม มึงเตรียมตัวย้ายออกจากหมู่บ้านไปพร้อมไอ้กริชได้เลย"

เวลาประมาณตีสองเงาตะคุ่มสามร่างแอบย่องฝ่าความมืดตรงมายังจุดยุทธศาสตร์ที่กริชเพิ่งวางท่อระบายน้ำเสร็จ บักรุ่งเดินนำหน้าด้วยความระมัดระวัง บนบ่ามีกระสอบทรายใบใหญ่ที่เตรียมมาอุดทางเดินน้ำโดยเฉพาะ ลมหนาวพัดผ่านทุ่งนาทำให้อากาศยิ่งดูวังเวง แต่ความโลภและคำสั่งของพ่อทำให้บักรุ่งไม่สนสิ่งใด

"นั่นไง... ร่องน้ำที่มันขุดไว้" บักรุ่งกระซิบสั่งบักแหลมที่เดินตามหลังมาติดๆ 

"พวกมึงเอาทรายยัดลงไปในท่อให้แน่นที่สุด แล้วเอาดินถมทับเข้าไปอีกชั้น พรุ่งนี้พอพวกชาวบ้านมาดู มันเปิดวาล์วน้ำยังไงน้ำก็ไม่มีวันไหล คราวนี้แหละไอ้กริชหน้าแหกต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านแน่!"

บักรุ่งหยุดยืนนิ่งอยู่ขอบคันนาสายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองไปรอบบริเวณเถียงนาที่มืดมิดไร้เงาของกริชและเสียงจอบขุดดินอย่างที่เคยเป็น 

"สงสัยจะหมดแรงไปแล้วล่ะสิไอ้คุณหนู" มันพึมพำกับตัวเองอย่างย่ามใจ แต่ด้วยความระแวงตามนิสัยคนลอบกัด มันยังไม่บุ่มบ่ามเดินเข้าไปที่ท่อระบายน้ำทันที

มันเริ่มเดินสำรวจไปรอบ ๆ บริเวณทางน้ำ ร่างหนาในชุดมืดมิดเดินวนเฉียดไปเฉียดมาอยู่ขอบปากหลุมกับดักที่กริชอำพรางไว้ บักรุ่งใช้เท้าเขี่ยกองดินข้างๆ พลางก้มลงมองร่องน้ำที่ขุดไว้เป็นทางยาวอย่างพิจารณา มันเดินวนซ้ายทีขวาทีจนรองเท้าบูตเหยียบหมิ่นเหม่ลงบนขอบใบกล้วยแห้งที่กริชปูไว้เนียนกริบ หากมันขยับเพียงอีกนิบเดียว ร่างทั้งร่างคงได้ร่วงลงไปเบื้องล่าง แต่มันกลับหยุดชะงักเพื่อหันไปส่งสัญญาณให้สมุนที่ซุ่มอยู่ไกล ๆ มันเดินวนกลับมาที่ปากท่ออีกครั้ง ก้มลงมองกองฟางและใบกล้วยที่ดูเหมือนเศษขยะจากงานขุดที่เพิ่งเสร็จใหม่ๆ 

"ทำเป็นวางมาดเรียบร้อยนักนะมึง" บักรุ่งแสยะยิ้มพลางยกเท้าขึ้นหมายจะเดินข้ามกองฟางนั้นเพื่อเข้าไปอุดปากท่อให้ถนัดมือ โดยไม่รู้เลยว่าการก้าวเดินสำรวจอย่างมั่นใจรอบสุดท้ายนี้ คือก้าวที่กำลังจะพามันดิ่งลงสู่แผนการที่กริชวางเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

บักรุ่งย่ามใจเมื่อเห็นว่ารอบบริเวณเถียงนาเงียบสนิท ไม่มีแสงไฟจากตะเกียงของกริชเหมือนทุกคืน มันรีบก้าวเท้าฉับ ๆ ตรงไปยังจุดที่เห็นว่าเป็นปากท่อระบายน้ำ ซึ่งถูกปกคลุมไว้ด้วยกองฟางและใบกล้วยแห้งดูเหมือนเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ

"พลั่ก อ๊ากก"

เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นลั่นทุ่งนาจนนกกลางคืนที่เกาะอยู่ตามต้นข่อยแตกรังบินว่อนไปทั่วท้องฟ้า เมื่อบักรุ่งที่เดินสำรวจอย่างย่ามใจก้าวพลาดเหยียบลงกลางกองฟางที่ไร้พื้นดินรองรับ ร่างหนาของมันร่วงฮวบลงไปใน "หลุมอำพราง" ที่กริชขุดดักไว้อย่างถูกตำแหน่ง ความลึกของหลุมที่รวมกับโคลนเหนียวข้นที่กริชแอบเตรียมน้ำผสมไว้ดิบดี ทำให้บักรุ่งจมลงไปถึงระดับอกอย่างรวดเร็ว โคลนดูดหนืดหนึบยึดแขนขาของมันไว้จนแทบขยับไม่ได้

"เฮ้ย อะไรวะ ใครก็ได้ช่วยกูที" บักรุ่งร้องเสียงหลงหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความกลัว พยายามดิ้นรนแต่ยิ่งดิ้นโคลนก็ยิ่งดูดร่างลงไปลึกขึ้น

บักแหลมและสมุนที่ซุ่มอยู่ไม่ไกลได้ยินเสียงลูกพี่ร้องจ้าก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหมายจะช่วย แต่กริชออกแบบกับดักไว้เหนือชั้นกว่านั้น แผ่นไม้และใบกล้วยที่เคยปิดปากหลุม เมื่อบักรุ่งตกลงไป มันกลับดีดตัวปิดงับปากหลุมไว้กึ่งหนึ่งตามกลไกที่กริชวางไว้ ทำให้คนข้างบนมองไม่เห็นจุดที่จะดึงตัวขึ้นมาได้ถนัด แถมยังเสี่ยงจะตกลงไปอีกคน กริช ที่ซุ่มมองอยู่จากเงามืดบนเถียงนา ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขาไม่ได้ปรากฏตัวออกมาในทันที แต่เขากระซิบบอกพ่อผู้ใหญ่บ้านและลุงหวังที่ซุ่มอยู่ด้วยกัน

"ปล่อยมันไว้อย่างนั้นแหละครับ ทุกคนกลับบ้านไปนอนเถอะ พรุ่งนี้สาย ๆ เราค่อยแกล้งมาเจอหลักฐานกัน" กริชกระซิบเสียงเรียบ แววตาที่สะท้อนแสงไฟจาง ๆ ดูเยือกเย็นและสุขุม จนพ่อผู้ใหญ่บ้านกับลุงหวังยังแอบขนลุกในใจ ลุงหวังพยักหน้าเห็นด้วยอย่างสะใจ

 "เออ... ให้มันนอนแช่โคลนตมคุยกับเขียดกับกบไปก่อน อยากลอบกัดดีนักมื้ออื่นตื่นสาย ๆ ค่อยให้คนมามุงเบิ่งประจานให้หายซ่าไปเลย" พ่อผู้ใหญ่บ้านสั่งการเบา ๆ ให้ลูกน้องที่เหลือถอยทัพ

 "พวกมึงห้ามไปซ่วยมันเด็ดขาด ใครใจอ่อนกูสิไล่ออกจากกองทุนหมู่บ้าน ปล่อยให้มันฮ้องจนเสียงแหบพู้นล่ะ ป่ะ... แยกย้าย"

ท่ามกลางความมืดมิด กริชเดินนำทุกคนเลี่ยงออกไปทางหลังเถียงนา ทิ้งเสียงตะโกนโวยวายของบักรุ่งที่เริ่มแปรเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความกลัวอยู่เบื้องหลัง

"ช่วยด้วย บักแหลม มึงไปตามพ่อกูมาสิวะ ไอ้กริช มึงกลับมาเดี๋ยวนี้" เสียงของบักรุ่งสะท้อนไปตามท้องทุ่ง แต่กลับมีเพียงเสียงลมและเสียงหมาหอนรับเป็นทอด ๆ กริชหันไปมองอิปิ๊ที่พยายามกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น 

"ปิ๊... พรุ่งนี้เช้าพอใส่บาตรเสร็จ ปิ๊ขี่ซาเล้งไปที่ร้านค้าในหมู่บ้านนะ ตะโกนบอกทุกคนว่ามีคนมาขโมยท่อที่นาอ้าย ให้คนตามมาดูเยอะ ๆ โดยเฉพาะพวกที่เคยว่าย่าเรา"

"รับทราบจ้าอ้ายกริช ปิ๊สิจัดการให้ชุดใหญ่ไฟกะพริบเลย รับรองหน้าบ้านกำนันต้องสะเทือน" อิปิ๊ชูนิ้วโป้งให้แววตาเป็นประกายอย่างสนุกสนาน เมื่อเดินกลับมาถึงบ้าน กริชเห็นย่าบุญมายังคงจุดตะเกียงรอนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน หญิงชรามองหลานชายด้วยความเป็นห่วง 

"เป็นจั่งใด๋กริช มีเรื่องหยังกันเบาะหลาน" กริชเดินเข้าไปนั่งลงที่ปลายเท้าของย่า แล้ววางมือลงบนเข่าท่านเบา ๆ 

"ไม่มีอะไรครับย่า แค่หนูมันมาติดกับดักที่ผมวางไว้เท่านั้นเอง ย่านอนพักเถอะครับ พรุ่งนี้เช้าย่าจะได้ความภูมิใจคืนมาจากทุกคนในหมู่บ้านผมสัญญา"

ย่าบุญมามองหน้าหลานแล้วยิ้มบาง ๆ ถึงท่านจะไม่ได้ยินเสียงโวยวายที่ทุ่งนา แต่ท่านก็รู้ว่าหลานชายคนนี้ได้เปลี่ยนความแค้นให้กลายเป็นโอกาสเรียบร้อยแล้ว กริชส่งย่าเข้าห้องก่อนจะทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า แต่หัวใจกลับเต็มไปด้วยแผนการใหญ่สำหรับวันรุ่งขึ้น