ตอนที่ 36: ความอับอายใต้โคลนตม

เวลาประมาณเก้าโมงเช้า บรรยากาศที่ร้านกาแฟกลางหมู่บ้านกำลังคึกคักไปด้วยกลุ่มชาวบ้านและเกษตรกรที่มานั่งพักดื่มกาแฟโบราณก่อนจะออกไปลุยงานต่อ พ่อผู้ใหญ่บ้าน เองก็มานั่งจิบกาแฟดำอยู่ในมุมปกติ แววตานิ่งสงบแต่ในใจกลับนับถอยหลังรอเวลาที่นัดแนะกับหลานชายไว้

ทันใดนั้นเสียงเบรกของรถซาเล้งดังสนั่น "เอี๊ยดดดด!" พร้อมกับร่างของ อิปิ๊ ที่กระโดดลงจากรถด้วยท่าทางหน้าตาตื่น เธอวิ่งถลำเข้ามาหาพ่อผู้ใหญ่บ้านจนตัวโยน

"ช่วยด้วยจ้า พ่อ พ่อ ไปดูเร็ว" อิปิ๊ตะโกนเสียงหลงจนชาวบ้านที่นั่งจิบกาแฟถึงกับสำลักหันมามองพ่อผู้ใหญ่กับลูกสาว

"มีเรื่องอะไรอีปิ๊ ตื่นตูมเป็นกระต่ายไปได้ " พ่อผู้ใหญ่บ้านแสร้งถามเสียงดังพลางวางแก้วกาแฟลง

"ก็ที่ท้ายนาอ้ายกริชน่ะสิจ๊ะ มีใครกะบ่ฮู้มาตกหลุมโคลนอยู่ข้างท่อระบายน้ำ เห็นมีกระสอบทรายเตรียมจะมาอุดทางน้ำหมู่บ้านด้วย ใครกะบ่ฮู้หน้าคุ้น ๆ แต่เนื้อตัวมอมแมมไปหมด ไปดูก่อนเถอะพ่อเดี๋ยวเขาจะขาดใจตายคาหลุมซะก่อน" อิปิ๊ฉุดกระชากลากแขนพ่อให้ลุกออกจากที่นั่ง

คำว่า "อุดทางน้ำหมู่บ้าน" เหมือนสวิตช์ที่เปิดความโกรธแค้นของชาวบ้าน เพราะช่วงนี้ทุกคนกำลังเดือดร้อนเรื่องน้ำเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

"ฮ่วย ใครมันสิมาใจบาปปานนั้น" ลุงหวังที่นั่งอยู่ด้วยลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก 

"ป่ะพี่น้อง ไปดูกันให้เห็นกับตา ว่าใครมันบังอาจมาทำลายทางรอดของพวกเรา"

เสียงร้องของอิปิ๊เหมือนระฆังเปิดฉากละคร ชาวบ้านที่กำลังอยากรู้เรื่องเดิมพัน 7 วันเป็นทุนเดิม ต่างพากันวางทิ้งแก้วกาแฟแล้วขึ้นรถเครื่องตามซาเล้งอิปิ๊ไปที่ทุ่งนาสีทองเป็นขบวนยาวเหยียด บางคนก็เบิ้ลมอเตอร์ไซค์นำหน้าไปก่อน บรรยากาศคึกคักยิ่งกว่ามีงานบุญ

เมื่อขบวนชาวบ้านไปถึงท้ายนา ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาทุกคนถึงกับยืนนิ่งอึ้ง... และบางคนถึงกับหลุดขำออกมาด้วยความสมเพช บักรุ่ง ในสภาพที่เหลือเพียงหัวและไหล่โผล่พ้นขอบหลุม โคลนเหนียวสีดำคลุ้งไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นเคลือบไปตามใบหน้าและเส้นผม แววตาของมันเหม่อลอยและซีดเผือดเพราะความหนาวเหน็บและความเหนื่อยล้าที่ต้องดิ้นรนมาทั้งคืน ใกล้ ๆ กันนั้นมีกระสอบทราย 2-3 กระสอบที่ข้างในเต็มไปด้วยทรายหยาบวางประจานอยู่อย่างชัดเจน

"นั่นมัน... บักรุ่ง ลูกชายพ่อกำนันพงษ์นี่หว่า" ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้น

"อ้าวแล้วมานอนทำท่าอะไรในหลุมโคลนล่ะนั่น" อีกคนเสริมด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

กริช เดินนิ่ง ๆ ออกมาพร้อมกับย่าบุญมาที่ยืนประคองแขนหลานชายอยู่ ย่าบุญตามองภาพนั้นด้วยสายตาเศร้าสร้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร ส่วนกริชก้าวออกมาข้างหน้า สบตากับชาวบ้านที่กำลังมุงดู

"ผมมาตรวจสอบงานตอนเช้าก็เจอกระสอบทรายพวกนี้วางอยู่ปากท่อครับพี่น้อง" กริชพูดภาษากลางเสียงดังฟังชัด

 "ผมไม่ทราบว่าคุณรุ่งตั้งใจจะทำอะไร แต่กระสอบทรายพวกนี้ถ้าหลุดเข้าไปในระบบท่อที่เราเพิ่งทำเสร็จ น้ำก็จะไม่ไหลเข้าที่นาของพวกคุณเลย... มันจะตันไปตลอดกาล" ชาวบ้านเริ่มหันไปมองหน้ากันแววตาที่เคยเชื่อฟังกำนันพงษ์เริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น

 "บักรุ่งมึงมักง่ายแท้ มึงสิทำลายน้ำใจพ่อกริชกับคนทั้งหมู่บ้านเพื่อเงินนายทุนก้อนเดียวเบาะ" ลุงหวังตะโกนด่า

ที่บ้านของ กำนันพงษ์ เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะคนมีหน้ามีตาแห่งบ้านอีแหลวมันคือบ้านไม้สักทองหลังมหึมาที่ผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์กับความมั่งคั่งเกินหน้าเกินตาชาวบ้าน รั้วคอนกรีตสูงเสียบยอดเหล็กแหลมสีทองล้อมรอบอาณาจักรกว่า 5 ไร่ หน้าบ้านมีรูปปั้นสิงห์คู่ตัวเขื่องยืนตระหง่าน บ่งบอกถึงบารมีและอำนาจที่สั่งสมมาจากการเมืองท้องถิ่นและนายทุนเบื้องหลัง

ภายในตัวบ้าน อากาศเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ขัดกับไอร้อนระอุของท้องทุ่งกว้าง บนโต๊ะไม้ตัวยาวกำนันพงษ์ในชุดลำลองหรูหรากำลังนั่งจิบกาแฟแบรนด์ดัง พลางเขี่ยหน้าจอแท็บเล็ตดูราคาที่ดินอย่างเพลิดเพลินใจ แกกำลังฝันหวานถึงค่าส่วนต่างมหาศาลหากดีลนายทุนเดชาสำเร็จ

"กำนัน กำนันครับ ช่วยอ้ายรุ่งแน" เสียง บักแหลม ลูกน้องคนสนิทตะโกนโหวกเหวกมาแต่ไกล มันวิ่งกระหืดกระหอบฝ่าสิงห์หน้าบ้านเข้ามาจนล้มลุกคลุกคลาน กำนันพงษ์วางถ้วยกาแฟลง กระแทกโต๊ะดังปัง 

"ไอ้แหลม มีเรื่องหยัง ตะโกนปานบ้านสิไฟไหม้"

"บักรุ่ง... บักรุ่งมันไปตกหลุมตรงแปลงนาไอ้กริชครับ ตอนนี้ติดโคลนอยู่ท้ายนาขึ้นบ่ได้เลย เสียงฮ้องดังลั่นทุ่งชาวบ้านพากันแห่ไปเบิ่งเบิดแล้วครับ"

คำรายงานนั้นทำให้กำนันพงษ์หน้าถอดสี มือที่ถือแท็บเล็ตสั่นน้อย ๆ แกไม่ได้ห่วงลูกชายเท่ากับ "หน้าตา" และ "อำนาจ" ที่กำลังจะพังทลาย หากแกโผล่ไปตอนนี้ ในฐานะผู้นำชุมชนแต่ลูกชายกลับไปถูกจับได้ว่าแอบทำลายทางน้ำยามวิกาลบารมีที่สร้างมา 20 ปีคงมลายสิ้น

"ไอ้ลูกโง่ กูบอกแล้วว่าให้ระวัง" กำนันพงษ์สบถลอดไรฟัน แววตาเจ้าเล่ห์กลอกไปมา 

"กูไปบ่ได้... ถ้ากูไป เท่ากับกูยอมรับว่ากูส่งมันไป" กำนันหันไปหา นางชื่น เมียคู่ใจที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นสอง 

"ชื่น! มึงไปดูบักรุ่งแทนกูหน่อย ไปถึงกะฮ้องโวยวายโทษไอ้กริชไว้ก่อน ทำตัวเป็นแม่ที่ใจสลายเข้าไว้อย่าให้พวกมันมีช่องว่างมาด่ากูได้"

"จ๊ะพี่กำนัน"

นางชื่นวิ่งหน้าตั้งฝ่าวงล้อมชาวบ้านเข้ามาที่ท้ายนาด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างท้วมในชุดผ้าซิ่นราคาแพงหอบโยนพลางแหวกฝูงชนที่กำลังมุงดูอย่างหนาตา ทันทีที่นางเห็นสภาพของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ติดอยู่ในหลุมโคลนสีดำข้นจนถึงอก หน้าตาซีดเผือดและสั่นสะท้านจากความหนาวเหน็บ นางก็แผดเสียงร้องลั่น

"ลูกแม่บักรุ่งใครมันทำมึงปานนี้" นางชื่นถลาเข้าไปที่ขอบหลุมน้ำตาที่แกล้งไหลรินพลางชี้นิ้วด่ากราดไปที่ร่างของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งสงบอยู่ 

"ไอ้กริชมึงแกล้งลูกกูใช่ไหม มึงวางกับดักฆ่าคนมึงมันใจดำอำมหิตลูกกูไปทำอะไรให้มึง" ชาวบ้านที่มุงดูอยู่เริ่มส่งเสียงซุบซิบ บ้างก็มองด้วยความเวทนา บ้างก็มองด้วยสายตาสมเพชเพราะหลักฐานมันค้ำคออยู่ข้างหลุม 

กริชขยับแว่นสายตาเล็กน้อย เขาไม่ได้หลบสายตาที่เกรี้ยวกราดของนางชื่น แต่กลับก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว สบตาผู้ใหญ่ที่เขายังคงให้ความเคารพในฐานะเพื่อนบ้าน แต่ก็ต้องพูดความจริงอย่างตรงไปตรงมา

"ผมไม่ได้แกล้งครับน้า" กริชตอบด้วยภาษากลางที่สุภาพแต่น้ำหนักเสียงหนักแน่น 

"หลุมนี้ผมขุดไว้ตามแบบวิศวกรรม เพื่อเตรียมวางฐานรากของอาคารบังคับน้ำอัจฉริยะ มันเป็นเขตงานก่อสร้างส่วนบุคคลที่ผมและย่าประกาศแจ้งไว้ชัดเจนแล้ว ตรงนี้พื้นที่ของย่าผม" กริชเว้นจังหวะพลางชี้ไปที่กระสอบทราย 3 ใบที่เปื้อนโคลนวางอยู่ข้างหลุม 

"คำถามคือ... ใครที่ไม่ได้ตั้งใจเดินบุกรุกเข้ามาในที่ดินคนอื่นยามวิกาล เพื่อจะเอาทรายมาอุดท่อระบายน้ำของหมู่บ้าน ย่อมไม่มีทางตกลงไปได้หรอกครับน้า ผมเองก็แปลกใจว่รุ่งมาทำอะไรตรงนี้ตอนตีสองพร้อมกับของพวกนี้"

คำพูดของกริชเปรียบเสมือนกำปั้นที่ต่อยเข้ากลางใจของนางชื่น นางถึงกับหน้าสั่นน้ำท่วมปากขึ้นมาทันที ชาวบ้านที่เริ่มเข้าใจสถานการณ์ต่างพากันส่งเสียงสนับสนุนกริช

"แม่นแล้วอีชื่น บักรุ่งมันมาหยังที่นาคนอื่นเขา " ลุงหวังตะโกนถาม

"ลูกมึงมันลอบกัดเขาเอง สมน้ำหน้าให้มันนอนคุยกับไส้เดือนไปพู้นล่ะ!" เสียงป้าอีกคนเสริม

ขณะนั้นเอง กำนันพงษ์ที่แอบขับรถมาจอดซุ่มดูอยู่หลังพุ่มไม้ห่าง ๆ เมื่อเห็นว่าเมียของตนโดนต้อนจนจนมุม และชาวบ้านไม่ได้เข้าข้างลูกชายอย่างที่คิด แววตาของกำนันก็เต็มไปด้วยความแค้นและความอับอาย แกไม่รอให้ใครเห็นหน้ารีบเบิ้ลเครื่องหนีกลับบ้านทันที ทิ้งให้เมียและลูกชายเผชิญกับพายุแห่งความศรัทธาที่กำลังพัดถล่มตระกูลของแกจนย่อยยับ กริชหันไปมองย่าบุญมาที่ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ท่านไม่ได้ซ้ำเติมใคร แต่แววตาของท่านบอกชัดว่าความจริงได้ทำหน้าที่ของมันแล้ว

"ในเมื่อความจริงกระจ่างแล้ว" กริชหันมาหาชาวบ้าน

 "ผมขอความกรุณาทุกคนช่วยถอยออกไปหน่อยครับ ผมจะทำการเปิดประตูน้ำให้ทุกคนดูว่า ที่นาผืนนี้มันมีค่ามากกว่าเงินล้านที่คุณกำลังจะเสียไปอย่างไร"