ตอนที่ 34: กับดักกลางโคลนตม

ตอนที่ 34: กับดักกลางโคลนตม

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงทองอ่อนๆ เริ่มฉาบทับทุ่งนาสีทองจนเป็นประกายระยิบระยับ กริชในชุดเสื้อพื้นเมืองเรียบง่ายช่วยพยุงย่าบุญมาลงมานั่งรอใส่บาตรที่หน้าบ้านตามวิถีปฏิบัติปกติที่เคยทำมาทุกเช้า แต่บรรยากาศวันนี้กลับเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด ชาวบ้านที่เคยเดินผ่านแล้วตะโกนทักทาย 

"แม่ใหญ่ กินข้าวหรือยัง" หรือหยุดปรับทุกข์เรื่องลมฟ้าอากาศต่างพากันเดินก้มหน้าก้มตา บางคนถึงกับแกล้งเบือนหน้าหนีเมื่อสบตากับย่าบุญมา ความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ปกคลุมจนกริชสัมผัสได้ถึงกระแสความเกลียดชังที่ถูกปั่นหัวมาอย่างดีจากบ้านกำนัน ย่าบุญมาถอนหายใจยาวมือที่ประคองขันข้าวสั่นน้อยๆ กริชเห็นดังนั้นจึงกุมมือย่าไว้แน่น

"ย่าครับ... อย่าคิดมากเลยนะ เดี๋ยวคนเขาก็เข้าใจ" กริชกระซิบปลอบ

"ย่าบ่ได้โกรธเขาหรอกกริช ย่าแค่ใจหายอยู่กันมาเป็นสิบปีเงินตัวเดียวแท้ ๆ ที่ทำให้น้ำใจคนเปลี่ยนได้ปานนี้" ย่าบุญมาตอบเสียงเศร้า

ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งรกซาเล้งดัง กรึ๊งๆ ก็แว่วมาแต่ไกล พร้อมกับร่างของ อิปิ๊ที่ขี่ซาเล้งคู่ใจตรงดิ่งมาหาแววตาของเธอสู้ยิบตาผิดกับชาวบ้านคนอื่น

"อ้ายกริช ย่าบุญมาจ๋า ปิ๊เอาข้าวปุ้นมาส่งจ้า" เสียงใสๆ ของเธอทำลายกำแพงความเงียบลงทันที อิปิ๊จอดรถแล้วหิ้วตะกร้ากับข้าวใบโตตรงมาที่ชานบ้าน 

"เมื่อกี้ปิ๊ปั่นผ่านร้านยายใจ เห็นพวกนั้นจับกลุ่มนินทาอ้าย ปิ๊เลยเบิ้ลเครื่องใส่ซะเลยฮึคนพวกนี้นี่หนอลืมง่ายคัก"

"ปิ๊ เบาๆ ลูก เดี๋ยวเขาก็หมั่นไส้เอาหรอก" ย่าบุญมาปรามแต่ในใจก็เริ่มชื้นขึ้น

"โอ๊ยย่า ปิ๊บ่สนหรอกจ้า ใครสิว่าจั่งใด๋กระช่าง แต่ปิ๊เห็นกับตาว่าเมื่อคืนอ้ายกริชกับลุงหวังขุดดินจนหลังขดหลังแข็ง ใครสิขายที่กะขายไป แต่ปิ๊สิอยู่ช่วยอ้ายกริชเฮ็ดนาสีทองนี่ล่ะ" อิปิ๊วางตะกร้าลงพลางปาดเหงื่อ 

"เอ้าอ้ายกริช กินข้าวปุ้นก่อนจ้า มื้อนี้ต้องลุยต่ออีกเด้" 

อิปิ๊ส่งถ้วยขนมจีนน้ำยาปลาช่อนหอมกรุ่นให้แววตาที่สดใสของเธอช่วยปลอบประโลมหัวใจที่อ่อนล้าของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี กริชรับถ้วยมาถือไว้เขามองสบตาเด็กสาวคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายแค่ไหน แล้วเขาก็คลี่ยิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรกของวัน 

"ขอบใจมากนะปิ๊... ที่ยังเชื่อใจอ้าย"

คำว่า "อ้าย" ที่หลุดออกมาจากปากของหนุ่มเมืองกรุงอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้อิปิ๊ที่กำลังตักผักโรยถึงกับชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองกริชแล้วหลุดหัวเราะคิกคักพลางแซวทันที

"ป้าด อ้ายกริช เดี๋ยวนี้เว้าอีสานคล่องคักน้อจ้า 'อ้าย' แซ่บ 'อ้าย' นัว (หล่อ) ปานบ่าวไทบ้านอีหลีเลยเด้นี่ อีกหน่อยสงสัยสิเว้าพื้นสู้กับพ่อผู้ใหญ่บ้านได้แล้วมั้งจ๊ะ" อิปิ๊หยอกเย้าพลางทำหน้าทะเล้น

กริชถึงกับเสียอาการ เขาตักขนมจีนเข้าปากแก้เขินก่อนจะตอบแบบตะกุกตะกัก 

"กะ... กะต้องหัดไว้แหล่ะปิ๊ อ้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว กะอยากเป็นคนบ้านเฮาเต็มตัว" กริชเว้นจังหวะไปนิดนึงก่อนจะพูดต่อแฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ 

"อีกอย่าง... ถ้าอ้ายสิหาแฟนเป็นสาวไทบ้าน อ้ายกะต้องหัดเว้าให้เก่ง ๆ ไว้ เดี๋ยวเกิดเพิ่นด่ามา อ้ายสิบ่เข้าใจว่าเพิ่นด่าเรื่องอิหยัง"

คำพูดหยอกทีเล่นทีจริงของกริชทำเอาอิปิ๊ที่กำลังจะแซวต่อถึงกับหน้าร้อนผ่าว แก้มใสๆ แดงระเรื่อลามไปถึงหู เธอรีบก้มหน้ามองถ้วยขนมจีนของตัวเองมือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข 

"ฮ่วย... อ้ายกริชกะดาย พูดเรื่องอิหยังกะบ่ฮู้ ใครสิไปด่าอ้ายลงคอ" กริชหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางเสียอาการของอิปิ๊ที่ดูจะเขินหนักกว่าเขาเสียอีก บรรยากาศรอบข้างที่เคยมาคุด้วยข่าวลือ กลับกลายเป็นสีชมพูจางๆ กลางทุ่งนาสีทองไปชั่วขณะ

"กินเถอะปิ๊ เดี๋ยวอ้ายสิไปเช็กระบบกระดิ่งต่อ คืนนี้ต้องมีคนตกหล่มอีกแน่นอน" กริชเปลี่ยนเรื่องเพื่อช่วยลดอาการประหม่าของเด็กสาว แต่ในใจเขากลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ทางด้านบักรุ่งที่นอนฝันหวานถึงเงินล้านมาทั้งคืน มันสั่งให้ "บักแหลม" ลูกน้องคนสนิทแอบย่องมาสอดส่องสถานการณ์ตั้งแต่ไก่โห่ บักแหลมวิ่งกระหืดกระหอบกลับไปรายงานที่บ้านพักด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"ลูกพี่ แย่แล้วลูกพี่ งานร่องน้ำของไอ้กริชมันเดินหน้าไปไกลคัก ปานว่ามันจ้างรถแบ็คโฮมาขุดเองตอนเฮาหลับพู้นล่ะ" บักแหลมรายงานพลางหอบแฮก

"มึงอย่ามาเว้าเพ้อเจ้อบักแหลม" บักรุ่งตวาดพลางดีดตัวขึ้นจากเปล 

"คนเดียวกับอีปิ๊กระดูกยุงสิไปทำอะไรได้ปานนั้นมึงตาฝาดแล้วมั้ง พ่อกูปั่นหัวชาวบ้านจนบ่มีใครกล้ายื่นมือช่วยมันแล้ว"

"บ่ได้ตาฝาดเด้อลูกพี่ ผมเห็นร่องน้ำมันเป็นทางยาวปานพญานาคเลื้อยพู้นล่ะ"

บักรุ่งไม่ยอมเชื่อคำพูดลูกน้องมันคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์วิบากขี่บึ่งไปยังท้ายนาสีทองทันที มันจอดรถแอบหลังพุ่มไม้ใหญ่แล้วคลานเข้าไปซุ่มดูใกล้ๆ เมื่อคืนมันเห็นกับตาว่ามันกับอิปิ๊แยกย้ายกันกลับตอนเที่ยงคืน มันจึงมั่นใจว่างานต้องค้างเติ่ง แต่พอได้เห็นภาพตรงหน้า บักรุ่งถึงกับหน้าถอดสีแววตาที่เคยลำพองกลับสั่นไหวด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ป้าดโถ่ มันคือขุดได้ลึกคักแท้... นี่พวกคนของผู้ใหญ่บ้านมันแอบมาช่วยกันตอนไหนวะ" บักรุ่งสบถคำรามในลำคอ แววตาที่จ้องมองร่องน้ำที่ถูกขุดอย่างเป็นระเบียบตามหลักวิศวกรรมของกริชเต็มไปด้วยความริษยาอาฆาต ร่องน้ำนั่นดูมีชีวิตมันพร้อมจะรับน้ำเข้าสู่แปลงนาได้ทุกเมื่อ หากกริชทำสำเร็จภายใน 7 วันจริงตามที่ท้าเดิมพัน อำนาจเงินที่พ่อมันสร้างไว้ต้องสั่นคลอนแน่

"มึงเก่งนักแม่นบ่ไอ้กริช... มึงสร้างได้ มึงกะต้องเสียมันไปได้คือกัน" บักรุ่งกำด้ามแฮนด์รถแน่นจนมือสั่น 

"มึงอย่าหวังเลยว่าน้ำมื้อแลงสิไหลผ่านร่องนี้ไปได้ กูบ่ยอมให้มึงทำสำเร็จหรอกไอ้กริช มื้อแลงมึงเจอกูแน่กูสิอุดทางน้ำมึงให้ตัน จนมึงต้องก้มกราบตีนพ่อกูขอขายที่ดินทิ้ง" มันบิดเครื่องมอเตอร์ไซค์กระชากออกไปทิ้งไว้เพียงฝุ่นสีแดงคละคลุ้งกลางดินแดง

หลังมื้อขนมจีนที่แสนอบอุ่น กริชกระโดดขึ้นซ้อนท้ายซาเล้งของปิ๊ บิดเครื่องมุ่งหน้าตรงไปยังเถียงนาท้ายทุ่ง จุดเดียวกับที่เขาเคยลงดำนาแข่งกับบักรุ่งจนเป็นตำนานมาแล้ว ภาพความพ่ายแพ้ของบักรุ่งในวันนั้นทำให้กริชยิ่งทวีความกังวล เพราะเขารู้ดีว่าคนอย่างรุ่งไม่มีทางยอมจบง่าย ๆ ยิ่งเห็นงานขุดร่องน้ำคืบหน้าไปมาก แผนลอบกัดต้องตามมาแน่

"ปิ๊... ผมกังวลกลัวว่าบักรุ่งคงไม่ยอมให้ผมสำเร็จหรอก ร่องน้ำนี่คือหัวใจของเดิมพัน 7 วัน ถ้ามันแอบมาพังตอนผมกลับบ้านนอน ทุกอย่างที่ทำมาก็จบ" กริชเอ่ยขณะกวาดสายตามองไปตามแนวร่องน้ำที่เพิ่งขุดเสร็จ อิปิ๊พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง 

"แม่นจ้าอ้าย บักรุ่งมันนิสัยหมาลอบกัด ปิ๊เห็นคนของมันขี่รถวนเวียนอยู่แถวนี้ตั้งแต่เช้าแววตาแม้นสิกินหัวอ้ายพู้นล่ะ เฮาต้องป้องกันไว้เด้อจ้า" กริชในคราบสถาปนิกเริ่มใช้หัวคิดวางแผนแบบภูมิปัญญาชาวบ้าน เขามองไปที่ริมทางน้ำซึ่งเป็นจุดที่บักรุ่งน่าจะแอบย่องเข้ามาอุดท่อได้ง่ายที่สุด

"ปิ๊ มาช่วยขุดหลุมตรงนี้หน่อย ผมจะทำหลุมอำพรางแบบที่พวกพรานเขาดักสัตว์กัน"

กริชเริ่มลงมือขุดหลุมขนาดใหญ่ลึกประมาณเอวตรงจุดที่คาดว่าโจรยามวิกาลจะต้องก้าวเท้าลงมาแน่ๆ เขาใช้ความเชี่ยวชาญเรื่องการคำนวณระยะก้าวเดินของคนปกติเพื่อให้หลุมอยู่ในตำแหน่งที่เป๊ะที่สุด เมื่อขุดเสร็จกริชและปิ๊ช่วยกันไปหาเศษไม้ผุ ๆ มาวางพาดปากหลุมอย่างเบามือ จากนั้นกริชก็นำใบกล้วยแห้งและฟางเก่าๆ มาโรยทับปิดหน้าหลุมไว้อย่างแนบเนียน ก่อนจะตบท้ายด้วยการเอาดินฝุ่นมาโรยบางๆ จนมองด้วยตาเปล่าในที่มืดไม่มีทางรู้เลยว่าข้างล่างคือหลุมลึก

"เรียบร้อย... ใครจะมาลอบกัดคืนนี้หรือคืนไหน ๆ  มีแต่ร่วงลงไปกินโคลนเท่านั้นล่ะ" กริชยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า อิปิ๊มองหลุมที่ถูกอำพรางจนเนียนกริบแล้วตบมือชอบใจ 

"ป้าดดด เนียนคักอ้ายกริชถ้าบักรุ่งมันตกลงไป ปิ๊สิหัวเราะให้ฟันร่วงเลยจ้าแผนนี้สุดยอดอีหลี" กริชยืนมองผลงานด้วยความมั่นใจ คืนนี้เขาไม่ได้มีแค่ความรู้สถาปัตยกรรม แต่เขามีกับดักไทบ้านเตรียมต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญไว้พร้อมแล้ว