ตอนที่ 52: ตามใจผู้จัดการส่วนตัว

ตอนที่ 52: ตามใจผู้จัดการส่วนตัว

สองสัปดาห์ผ่านไป... บรรยากาศในที่นาของพ่อไกรเปลี่ยนจากพื้นที่ขัดแย้งกลายเป็นพื้นที่แห่งชีวิตใหม่ แผลที่สีข้างของกริชสมานตัวจนเกือบสนิททิ้งไว้เพียงแผลเป็นแห่งเกียรติยศที่เขาภูมิใจ สถาปนิกหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นพับแขนและกางเกงเล บัดนี้ไม่ได้ถือเพียงตลับเมตร แต่เขายังสะพายย่ามที่เต็มไปด้วยสมุดสเก็ตช์ภาพและดินสอไม้ ที่ชานเรือนใหม่กริชกางกระดาษไขแผ่นใหญ่ลงบนโต๊ะไม้ ผัง "นาสีทองตัวอย่าง" ถูกร่างขึ้นอย่างประณีต

"ปิ๊ มาดูนี่สิ อ้ายแบ่งโซนเสร็จแล้วนะ" กริชตะโกนเรียกหญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่หลังบ้าน

อิปิ๊ วิ่งร่าเข้ามาในสภาพที่เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยดิน แต่มันคือดินที่เธอภูมิใจเสนอที่สุด เธอยกถังใส่ดินดำขลับที่มีกลิ่นหอมของใบไม้หมักขึ้นมาวางโชว์

"นี่ไงอ้ายกริชดินปลูกสูตรนางสิงห์ ปิ๊หมักตามธรรมชาติ ใช้ทั้งรำละเอียด แกลบเผา แล้วก็มูลควายจากคอกพ่อผู้ใหญ่ผสมกับน้ำหมักชีวภาพที่ปิ๊บ่มไว้ในโอ่ง รับรองว่าปลูกอะไรก็งาม พืชผลสิอวบอัดปานคนเลี้ยงเลยล่ะ" อิปิ๊หัวเราะร่วนพลางปาดเหงื่อที่ปลายจมูกจนเลอะดินเป็นปื้น กริชยิ้มอย่างเอ็นดู เขาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับรอยเลอะบนหน้าให้เธออย่างแผ่วเบา 

"เก่งมากปิ๊ ดินของปิ๊นี่แหละคือหัวใจของผังที่อ้ายวางไว้ ดูสิ... ตรงนี้อ้ายจะทำเป็นโรงเรือนคอนโดจิ้งหรีดอ้ายออกแบบให้มันโปร่ง รับลม แต่กันศัตรูพืชได้ ส่วนรอบ ๆ นี้เราจะปลูกพืชผักสวนครัวอินทรีย์ โดยใช้ดินของปิ๊เป็นตัวชูโรง"

"คอนโดจิ้งหรีดเหรออ้าย มันคือสิหรูแท้" อิปิ๊จ้องมองพิมพ์เขียวด้วยตาเป็นประกาย 

"แล้วจิ้งหรีดมันสิอยู่สบายจนลืมร้องบ่น้อ"

"มันต้องร้องสิ เพราะเสียงจิ้งหรีดคือดนตรีของบ้านเรา" กริชหัวเราะ 

"นอกจากจิ้งหรีดที่เป็นโปรตีนชั้นดีแล้ว อ้ายยังวางระบบน้ำแบบหมุนเวียน ขุดร่องน้ำเล็ก ๆ รอบที่นาเพื่อเลี้ยงปลาและให้น้ำผักไปในตัว มันคือการใช้พื้นที่ทุกตารางนิ้วให้มีค่าที่สุด เหมือนที่ดินผืนนี้ที่มีค่าสำหรับเรา"

ตลอดทั้งวันทั้งคู่ช่วยกันลงมือทำตามแบบที่วางไว้ กริชรับหน้าที่ขึงเชือกวัดระยะและตอกหลักไม้อย่างแม่นยำตามสไตล์สถาปนิก ส่วนอิปิ๊ก็รับหน้าที่เป็นหัวหน้าฝ่ายผลิต คอยแบกกระสอบดินปลูกไปเทตามหลุมที่เตรียมไว้ เสียงถกเถียงเรื่องการวางทิศทางแดดสลับกับเสียงหัวเราะดังประสานไปกับเสียงลมพัดใบไผ่

"อ้ายกริช อย่าเอาต้นพริกไปปลูกตรงนั้นแมะ มันสิบังแดดต้นคะน้าปิ๊"

"แต่มันเป็นจุดรับสายตาพอดีนะปิ๊ เวลาคนเดินเข้ามาเขาจะเห็นสีแดงของพริกตัดกับสีเขียว มันคือทัศนียภาพนะ" กริชพยายามใช้หลักการออกแบบเข้าสู้

"ทัศนียภาพกะกินบ่ได้ดอกอ้าย เอาคะน้าไว้ตรงนี้ล่ะ ปิ๊สิเอาไว้ทำราดหน้าให้อ้ายกิน"

สุดท้ายสถาปนิกเกียรตินิยมก็ต้องยอมศิโรราบให้กับแม่ครัวหัวป่าก์ กริชพยักหน้ายอมแพ้พลางจดบันทึกลงในแบบว่า 'ตามใจผู้จัดการส่วนตัว'

ตกเย็น ย่าบุญมาเดินออกมาดูผลงานของหลานทั้งสองพลางเคี้ยวหมากอย่างมีความสุข เห็นภาพกริชที่กำลังช่วยอิปิ๊ล้างมือที่เปื้อนดินอยู่ที่ก๊อกน้ำข้างสวน ผืนดินที่เคยเกือบจะกลายเป็นป่าคอนกรีต บัดนี้เริ่มเห็นเค้าลางของความอุดมสมบูรณ์ที่แท้จริง

"กริชเอ๊ย... ปิ๊เอ๊ย... พ่อไกรเพิ่นคงสิยิ้มแก้มปริแล้วล่ะ เห็นพวกเจ้าฮักษาแผ่นดินไว้ได้จั่งซี่" ย่าเอ่ยพึมพำกับสายลม

ภายใต้เงามืดมิดของคืนเดือนมืดที่ไร้แสงจันทร์ ร่างผอมโซและมอมแมมของ บักรุ่ง แอบคลานผ่านรั้วลวดหนามผุ ๆ เข้ามาที่หลังบ้านของตัวเอง สภาพของมันตอนนี้ไม่ต่างจากหมาจนตรอก เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง ใบหน้าที่เคยโอหังบัดนี้เต็มไปด้วยหนวดเคราและแววตาที่คลุ้มคลั่ง มันหลบหนีการตามล่าของตำรวจมาเกือบสองสัปดาห์ อาศัยนอนตามป่าช้าและกินของเซ่นไหว้ประทังชีวิต

"แม่... แม่" มันกระซิบเรียกผ่านช่องลมใต้ถุนบ้าน

หญิงชราผู้เป็นแม่รีบลงมาหาลูกชายด้วยน้ำตานองหน้า เธอส่งห่อข้าวเหนียวและเงินเพียงไม่กี่ร้อยบาทให้ด้วยมือที่สั่นเทา 

"รุ่งเอ๊ย... หนีไปเถอะลูก ตำรวจมันมาซุ่มรอเจ้าทุกวันบ้านเฮาบ่เหลืออะไรแล้ว ที่ดินที่ไปค้ำประกันให้นายทุนเดชาเขากะยึดเงินทองก็โดนอายัดเบิด เพราะไอ้กริชแท้ ๆ ที่เอาหลักฐานไปฟ้อง"

คำว่า "ไอ้กริช" ราวกับน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟในใจของบักรุ่ง มันกำเงินในมือจนยับยู่ยี่

"เพราะมัน... เพราะมันคนเดียว" บักรุ่งกัดฟันกรอดจนกรามแทบแตก 

"ถ้ามันไม่กลับมา โคกอีแหลวกะยังเป็นของพวกกู เจ้านายกะยังสิเลี้ยงกูอย่างดี มื้อนี้กูบ่เหลืออะไร แต่มันกะสิบ่เหลืออะไรคือกัน!"

---

แผนการล้างแค้นกลางดึก

บักรุ่งไม่ได้หนีออกนอกพื้นที่ตามที่แม่บอก แต่มันกลับมุ่งหน้าไปยัง "นาสีทอง" ของกริช ในมือของมันถือแกลลอนน้ำมันเก่า ๆ ที่แอบขโมยมาจากโรงรถหลังบ้าน ความแค้นทำให้มันลืมความเหนื่อยล้า มันแฝงตัวผ่านดงละเมาะมาจนถึงเขตเรือนใหม่ของกริช

ภาพที่เห็นยิ่งทำให้มันคลั่ง กริชและอิปิ๊เพิ่งจะช่วยกันลงพืชผักสวนครัวและ "คอนโดจิ้งหรีด" ที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาด ๆ กลิ่นดินปลูกสูตรนางสิงห์ของอิปิ๊ยังโชยมาตามลม โรงเรือนที่ทำจากไม้ไผ่และมุงด้วยหญ้าคาแห้งสนิทคือเป้าหมายชั้นดี

"มึงสร้างวิมานบนดินงั้นเหรอไอ้กริช... มื้อนี้กูสิเผาวิมานมึงให้กลายเป็นนรก!"

บักรุ่งค่อย ๆ รินน้ำมันราดไปตามแนวรั้วไม้ไผ่ และเทราดลงบนกองฟางแห้งที่เตรียมไว้คลุมหน้าดิน มันเดินไปที่โรงเรือนจิ้งหรีดที่อิปิ๊ฟูมฟักมาหลายวัน แล้วราดน้ำมันที่เหลือลงไปจนหมดเกลี้ยง แววตาของมันสะท้อนแสงจากไฟแช็กในมืออย่างน่าสยดสยอง

---

บนเรือนไม้ใหม่ กริชสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ลมหายใจของเขายังคงติดขัดเล็กน้อยแต่แผลเริ่มดีขึ้นมากแล้ว เขารู้สึกกระวนกระวายใจอย่างประหลาด กลิ่นลมที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาไม่ใช่กลิ่นรวงข้าวหรือกลิ่นดินที่คุ้นเคย แต่มันมีกลิ่น "น้ำมัน" จาง ๆ ผสมมาด้วย

"ย่า..." กริชเรียกเบา ๆ พลางพยุงตัวลุกขึ้นไปที่ระเบียง ทันทีที่เขามองลงไปเบื้องล่าง แสงไฟสีส้มวาบหนึ่งก็โชติช่วงขึ้นที่โรงเรือนจิ้งหรีด

"ไฟไหม้ ย่า ไฟไหม้" กริชตะโกนสุดเสียง ลืมความเจ็บปวดที่บาดแผลไปจนสิ้น เขาคว้าถังน้ำที่วางอยู่มุมระเบียงแล้ววิ่งลงจากเรือนทันที

ที่ด้านล่าง บักรุ่งยืนหัวเราะร่าอย่างคนเสียสติท่ามกลางเปลวไฟที่เริ่มลุกลาม

"ไหม้ไปเลย ไหม้ให้มันเบิด ในเมื่อกูไม่เหลือ มึงก็อย่ามีไอ้กริช "

"มึงทำอะไรโรงเลี้ยงจิ้งหรีดกู" กริชคำรามด้วยความโกรธจัด เขาเห็นร่างของบักรุ่งที่ยืนอยู่หน้ากองไฟ

"กูมารับขวัญเรือนใหม่มึงไงไอ้กริช" บักรุ่งเงื้อมีดพกออกมา 

"มึงแย่งทุกอย่างไปจากกู มื้อนี้กูสิเผาทุกอย่างที่มึงรัก!"

ในขณะที่กริชกำลังประจันหน้ากับบักรุ่งที่กำลังบ้าคลั่ง เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยก็ดังลั่นมาจากทางเข้าบ้าน อิปิ๊ ที่บังเอิญตื่นมาล้างหน้าแล้วเห็นแสงไฟผิดปกติจากทางบ้านกริช เธอรีบบิดซาเล้งคู่ใจมาอย่างไม่คิดชีวิต อิปิ๊ไม่ได้บิดมาเปล่า ๆ เธอเห็นบักรุ่งกำลังจะโจนเข้าหากริชที่ยังบาดเจ็บอยู่ เธอจึงตัดสินใจหักพวงมาลัยซาเล้งพุ่งเข้าใส่บักรุ่งเต็มแรง

"บรืน โครม"

รถพ่วงข้างกระแทกเข้าที่ร่างของบักรุ่งจนกระเด็นไปตกในร่องน้ำที่กริชเพิ่งขุดไว้ อิปิ๊กระโดดลงจากรถพร้อมกับถือ ถังน้ำยาดับเพลิง ที่กริชเคยสอนให้ใช้ตั้งไว้อยู่บนรถ

"ไอ้คนชั่ว มึงกล้าเผาคอนโดสัตว์เลี้ยง " อิปิ๊แผดเสียงก้อง เธอไม่รอช้าพุ่งเข้าไปฉีดสารดับเพลิงสกัดกั้นไฟที่กำลังลามเข้าไปอย่างแม่นยำ

"ปิ๊ ระวัง!" กริชตะโกนเตือน เพราะบักรุ่งเริ่มตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากโคลน

ไฟที่โหมกระหน่ำกับความแค้นที่ปะทุขึ้น กลายเป็นฉากการต่อสู้ที่ตัดสินอนาคตของนาสีทอง กริชที่แม้จะยังบาดเจ็บแต่เขาก็ไม่ยอมถอย เขาเดินเข้ามายืนเคียงข้าง อิปิ๊ มือหนึ่งถือไม้พลองที่คว้าได้ข้างทางอีกมือหนึ่งโอบไหล่หญิงสาวไว้

"มื้อนี้มึงหนีบ่พ้นดอกบักรุ่ง... แผ่นดินนี้มันบ่ต้อนรับคนใจบาปอย่างมึง"

แสงไฟจากโรงเรือนที่กำลังมอดลงด้วยน้ำมือของอิปิ๊และกริช ชาวบ้านที่เห็นและเข้ามาช่วย กำลังส่องสว่างให้เห็นความพ่ายแพ้ของบักรุ่งที่นอนหมดสภาพอยู่ในโคลน พร้อมกับเสียงไซเรนรถตำรวจของสารวัตรจักรินทร์ที่เริ่มดังใกล้เข้ามาทุกที