ตอนที่ 51 พระจันทร์ยิ้ม

ตอนที่ 51 พระจันทร์ยิ้ม

บนชานเรือนที่ปูสาดสีสวย สำรับอาหารมื้อเย็นถูกล้อมรอบด้วยคนสำคัญในชีวิตของกริช พ่อผู้ใหญ่บ้าน ลุงหวัง ย่าบุญมา และอิปิ๊ กริชนั่งพิงเสาเรือนเพราะยังเจ็บแผลอยู่เล็กน้อย โดยมีอิปิ๊คอยตักอ่อมไก่ใส่ถ้วยให้ไม่ขาด

"กริช... เรื่องนายทุนมันจบลงแล้วกะจริง" พ่อผู้ใหญ่บ้านเอ่ยเสียงเข้มขึ้น

"แต่ข่อยมีเรื่องหนึ่งสิถามเจ้าในฐานะคนที่เป็นพ่อ... เจ้าสิรับมือจั่งใด๋กับความรู้สึกของชาวบ้านบางคนที่เขายังเสียดายเงินของนายทุนอยู่ถึงมื้อนี้เขาเห็นความจริง แต่ความจนมันกะยังค้ำคอเขาอยู่เด้อ" กริชวางช้อนลง เขาไม่ได้ตอบทันทีแต่มองออกไปที่ผืนนาสีดำขลับในยามโพล้เพล้ 

"นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่กลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ ครับพ่อผู้ใหญ่ ผมจะพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าที่ดินมันงอกเงยเป็นเงินได้มากกว่าเงินฟาดหัวของนายทุน ผมจะเริ่มทำนาสีทองให้เป็นต้นแบบ ใครอยากมีรายได้ผมจะสอนให้ทำโฮมสเตย์สอนให้แปรรูปข้าวและผมจะหาตลาดรองรับให้เองด้วยคอนเนกชันที่ผมมี"

"อ้ายกริชสิทำจริง ๆ บ่จ้ะ" อิปิ๊ถาม แววตาเต็มไปด้วยความหวัง 

"ปิ๊สิเป็นคนแรกที่ลงแรงช่วยอ้ายเอง"

"อ้ายทำจริงแน่ปิ๊... แต่อ้ายทำคนเดียวไม่ได้" กริชหันมาสบตาอิปิ๊กลางวงกินข้าว 

"อ้ายต้องการ ผู้จัดการส่วนตัว'ที่ดุที่สุดในโคกอีแหลวมาช่วยคุมคนงาน... ปิ๊สนใจตำแหน่งนี้ไหม?"

"ถ้ามีเงินเดือนเป็นหัวใจอ้าย... ปิ๊สิรับพิจารณาจ้ะ" อิปิ๊ตอบสวนทันควัน ทำเอาพ่อผู้ใหญ่บ้านสำลักแกงอ่อมจนหน้าแดง

หลังจากวงข้าวเลิกรา ย่าบุญมาและพ่อผู้ใหญ่แยกย้ายไปพักผ่อน เหลือเพียงกริชที่นั่งรับลมอยู่ตรงระเบียงเรือนใหม่ และอิปิ๊ที่กำลังเช็ดพื้นชานเรือนเป็นขั้นตอนสุดท้าย

"ปิ๊... มานั่งนี่หน่อย" กริชเรียกเบา ๆ อิปิ๊เดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ 

"เจ็บแผลบ่อ้าย ให้ปิ๊ไปเอายาหม่องมาทาให้บ่"

"เจ็บน่ะเจ็บอยู่... แต่ในใจมันตื่นเต้นมากกว่า" กริชจับมืออิปิ๊มากุมไว้ 

"ปิ๊รู้ไหม ตอนที่อ้ายอยู่กรุงเทพฯ อ้ายมีทุกอย่างยกเว้นความสุขแต่พอได้กลับมาที่นี่ ได้โดนปิ๊ด่า ได้ขี่ซาเล้ง ได้สู้เพื่อที่นา... อ้ายถึงรู้ว่านี่แหละคือวิมานที่อ้ายตามหา" อิปิ๊นิ่งฟัง 

แสงจันทร์นวลที่สาดส่องลงมาที่ระเบียงทำให้เห็นแววตาของเธอที่สั่นไหว มือเล็ก ๆ ที่เคยจับจอบจับเสียมสู้กับพวกนายทุน บัดนี้กลับสั่นเทาอยู่ในอุ้งมือหนาของกริช เธอพยายามจะชักมือกลับตามประสาคนขี้เขิน แต่พอสบตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของสถาปนิกหนุ่ม เธอก็ยอมปล่อยใจให้เขากุมไว้อย่างนั้น

"อ้ายกริช... พูดจาเป็นนกเป็นหนูไปได้" อิปิ๊พึมพำเสียงเบา 

"ปิ๊มันกะแค่เด็กกะโปโลบ้านนอก ดื้อกะดื้อ ปากก็เสีย อ้ายกริชเรียนจบสูง เป็นถึงสถาปนิกเกียรตินิยม สิมาหาความสุขกับคนอย่างปิ๊ได้จั่งใด๋ อ้ายบ่กลัวคนในเมืองเขาหัวเราะเยาะบ่ที่มีเมียขับซาเล้ง" กริชกระชับมือเธอแน่นขึ้นอีกนิดพลางยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้ม

"ใครจะหัวเราะก็ช่างเขาปิ๊ แต่สำหรับอ้าย... เกียรตินิยมที่อ้ายภูมิใจที่สุด ไม่ใช่ใบปริญญาที่ใส่กรอบไว้ที่กรุงเทพฯ แต่มันคือการที่อ้ายชนะใจผู้หญิงใจเด็ดที่ชื่ออิปิ๊ต่างหาก" กริชโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนอิปิ๊ได้กลิ่นจาง ๆ ของยาหม่องผสมกับกลิ่นอายความอบอุ่น 

"ซาเล้งของปิ๊นั่นแหละที่ช่วยชีวิตอ้ายไว้ และที่สำคัญ... อ้ายชอบตอนปิ๊ด่าที่สุดเลยนะ เพราะมันทำให้อ้ายรู้ว่าปิ๊เป็นห่วงอ้ายขนาดไหน"

"คนบ้าใครเขาชอบโดนด่ากัน" อิปิ๊ค้อนขวับ แต่คราวนี้รอยยิ้มหวานกลับผุดขึ้นที่มุมปาก

 "ต่อจากนี้ไปปิ๊สิด่าให้อ้ายหูชาทุกวันเลย คอยดูเถอะ"

กริชหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหยิบเอา ประคำไม้พะยูง ที่เหลือเพียงเมล็ดเดียวที่เขาแอบเก็บไว้ตอนมันขาดสะบั้นกลางลานวัด ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เขาบรรจงวางมันลงบนฝ่ามือของอิปิ๊

"เมล็ดประคำนี้ ย่าบอกว่าเป็นไม้พะยูงที่พ่อไกรปลูกไว้ มันแข็งแกร่งและมีค่ามากนะปิ๊ อ้ายฝากไว้ที่ปิ๊ก่อนนะ... รอวันที่แผลอ้ายหายดี วันที่นาสีทองเริ่มเขียวขจี อ้ายจะขอเปลี่ยนจากเมล็ดไม้พะยูงนี้ เป็นแหวนทองมาจองตัวปิ๊ไว้อย่างเป็นทางการ"

อิปิ๊มองเมล็ดไม้ในมือ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซึ้งใจ เธอพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว

"ปิ๊... ปิ๊สิรอนะจ๊ะอ้าย แต่มื้อนี้อ้ายนอนพักผ่อนเถอะ แผลยังไม่แห้งห้ามซนเด็ดขาด" เธอพูดพลางจัดแจงห่มผ้าให้กริชที่พิงเสาอยู่ 

"ปิ๊สิกลับบ้านแล้วเด้อ พรุ่งนี้เช้าสิรีบตื่นมาทำข้าวต้มใส่ขิงเยอะ ๆ มาให้กิน"

"เดินทางดี ๆ นะเจ้าสาวซาเล้งของอ้าย" กริชส่งยิ้มให้

อิปิ๊เดินลงเรือนไปด้วยหัวใจที่พองโต เธอโดดขึ้นคร่อมซาเล้งคู่ใจ สตาร์ทรถเครื่องเสียงดัง บรืนนนนน! แล้วบิดออกไปท่ามกลางแสงดาว กริชมองตามไฟท้ายรถซาเล้งที่ค่อย ๆ ลับตาไป พลางเอนกายพิงเสาเรือนใหม่ด้วยความรู้สึกที่ว่า... คืนนี้คือคืนที่เขาหลับฝันดีที่สุดในชีวิต

ไฟท้ายรถซาเล้งของอิปิ๊ค่อย ๆ จางหายไปในความมืดตามแนวแมกไม้ ทิ้งไว้เพียงเสียงเครื่องยนต์ที่แว่วมาตามลมก่อนจะเงียบสงบลง กริชยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน เขาทอดสายตามองไปยังทิศทางที่หญิงสาวเพิ่งจากไป ความอบอุ่นที่ฝ่ามือยังคงหลงเหลืออยู่ ราวกับว่าความเข้มแข็งและจริงใจของอิปิ๊ได้ซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือดของเขา ช่วยทุเลาความเจ็บปวดจากบาดแผลให้กลายเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

เขาเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ดวงกลมโตที่ลอยเด่นอยู่เหนือยอดตาล แสงจันทร์คืนนี้ช่างเหลืองนวลตาและสว่างไสวผิดกว่าคืนไหน ๆ กริชระบายยิ้มออกมาคนเดียวพลางนึกถึง "เจ้าสาวซาเล้ง" ที่เพิ่งจะบิดรถหนีความเขินอายออกไป

"ขอบคุณนะปิ๊ ที่ทำให้ความหมายของคำว่าบ้านชัดเจนขนาดนี้" เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นด้วยความระมัดระวัง เพื่อเข้าไปพักผ่อนในห้องนอนใหม่ตามที่ย่าสั่ง

ทางด้านอิปิ๊ที่กำลังบิดมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างคู่ใจไปตามทางลูกรัง ลมเย็น ๆ ของกลางทุ่งปะทะใบหน้า แต่ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหนาวแม้แต่นิดเดียว เพราะในใจมันร้อนรุ่มไปด้วยความขัดเขินที่สลัดไม่หลุด มือซ้ายที่กุมแฮนด์รถแอบคลายออกเล็กน้อยเพื่อสัมผัสกับเมล็ดประคำไม้พะยูงในกระเป๋าเสื้อ เธอแตะมันเบา ๆ ราวกับกลัวว่ามันจะหายไป

"อ้ายกริชคนบ้า... พูดออกมาได้จั่งใด๋ว่าจะเปลี่ยนเป็นแหวนทอง" อิปิ๊บิดคันเร่งรัว ๆ กลบเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม

เมื่อถึงบ้านไม้ใต้ถุนสูงของพ่อผู้ใหญ่ อิปิ๊รีบเก็บรถแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินขึ้นเรือนไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้เข้าห้องนอนทันที แต่กลับเดินไปที่หน้าต่างไม้ตรงระเบียงเรือนที่มองเห็นยอดมะพร้าวและทิวป่าไผ่ไกล ๆ ซึ่งเป็นทิศที่ตั้งของบ้านย่าบุญมา

เธอนั่งลงตรงริมหน้าต่าง ปล่อยให้แสงจันทร์ฉาบลงบนใบหน้า อิปิ๊หยิบเมล็ดประคำออกมาวางบนฝ่ามือ ดวงตาคู่กลมทอดมองพระจันทร์ดวงเดียวกับที่กริชกำลังมองอยู่

"อ้ายกริชสิหลับหรือยังน้อ... แผลสิระบมบ่" เธอรำพึงรำพันกับดวงจันทร์ แววตาที่เคยดื้อรั้นบัดนี้อ่อนเชื่อมปานน้ำผึ้ง 

"เมล็ดไม้เมล็ดเดียว แต่มันคือหนักในหัวใจปิ๊แท้หนออ้าย"

ความเงียบสงบของหมู่บ้านโคกอีแหลวในยามวิกาล ถูกห่อหุ้มด้วยบรรยากาศแห่งความคิดถึงที่ลอยละล่องอยู่ระหว่างเรือนไม้สองหลัง แม้จะมีทุ่งนากว้างใหญ่คั่นกลาง แต่ความรู้สึกของคนสองคนกลับเชื่อมถึงกันด้วยแสงจันทร์ กริชที่นอนเอนหลังอยู่บนฟูกใหม่ในห้องนอน เขาไม่ได้หลับตาลงทันที แต่มองลอดหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ เห็นพระจันทร์ดวงเดิมที่เขามองเห็นจากระเบียงเมื่อครู่ เขาจินตนาการไปว่าในเวลานี้ อิปิ๊เองก็คงกำลังมองพระจันทร์ดวงนี้อยู่เช่นกัน

สถาปนิกอย่างเขา เคยคิดว่าการออกแบบอาคารที่สมบูรณ์แบบคือจุดสูงสุดของอาชีพ แต่คืนนี้เขาเรียนรู้ว่า การออกแบบความสุขที่เรียบง่ายท่ามกลางกลิ่นโคลนสาปควายและรวงข้าว คือสิ่งที่วิเศษยิ่งกว่างานเขียนแบบชิ้นไหน ๆ ในโลก

"ฝันดีนะปิ๊... พรุ่งนี้อ้ายจะตื่นมารอกินข้าวต้มฝีมือปิ๊แต่เช้าเลย" กริชกระซิบบอกพระจันทร์ ก่อนจะหลับตาลงพร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขที่สุดในรอบหลายป

ในขณะเดียวกันที่บ้านพ่อผู้ใหญ่ อิปิ๊ยังคงกำเมล็ดประคำไว้แน่นจนหลับไปตรงริมหน้าต่างนั่นเอง ความล้าจากการตรากตรำสู้รบกับพวกนายทุนและความตื่นเต้นในหัวใจสยบลงในนิทราที่แสนหวาน ในความฝันของเธอ... ทุ่งนาของพ่อไกรไม่ได้มีเพียงสีดำของดินที่ว่างเปล่า แต่มันเต็มไปด้วยรวงข้าวสีทองอร่ามสุดลูกหูลูกตา และที่กลางทุ่งนั้น มีชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาชอบใส่ ยืนจูงมือเธอเดินไปตามคันนา กริชหันมาส่งยิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่บอกว่าเขาจะไม่ไปไหนอีกแล้ว และซาเล้งของเธอจะไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยน้ำมันเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่มันจะขับเคลื่อนด้วย "ความรัก" ที่มั่นคงราวกับรากของไม้พะยูงอายุร้อยปี

จันทร์เจ้าขาคืนนี้... จึงเป็นพยานถึงคำมั่นสัญญาของคนสองคนที่ต่างฐานะ ต่างที่มา แต่มีหัวใจดวงเดียวกันที่ผูกพันอยู่กับผืนดินและกลิ่นอายของบ้านเกิดอย่างไม่อาจแยกจาก