ตอนที่ 48 เอาผิดนายทุน

ตอนที่ 48 เอาผิดนายทุน

ความชุลมุนกลางลานวัดเริ่มคลี่คลายลงเมื่อรถกระบะของลุงหวังเบรกดังสนั่นที่ข้างเวที พ่อผู้ใหญ่บ้านและชายฉกรรจ์อีกสองสามคนรีบช่วยกันประคองร่างที่ชุ่มเลือดของกริชขึ้นหลังรถ อิปิ๊กระโดดขึ้นไปนั่งประคองศีรษะของเขาไว้บนตักทันที มือเล็กๆ ยังคงกดผ้าขาวม้าที่เริ่มชุ่มเลือดไว้แน่นที่หน้าท้องของกริช

"อ้ายกริช... อดทนเด้ออ้าย อย่าหลับเด้อ!" อิปิ๊ร้องเรียกเสียงหลง ร่างกายเธอสั่นเทาไปหมด

"ปิ๊... ใจเย็น ๆ ลูก เบิ่งแผลอ้ายดี ๆ" พ่อผู้ใหญ่บ้านที่รีบตามขึ้นมาดูสำรวจรอยกระสุนอย่างละเอียดภายใต้แสงไฟฉาย "กระสุนมันถากเข้าแฉลบสีข้างไปหน่อยเดียว แผลดูน่ากลัวเพราะเลือดออกเยอะ แต่น่าจะบ่เข้าจุดสำคัญ... กริช มึงยังมีสติอยู่บ่" กริชพยักหน้าเล็กน้อย ลมหายใจยังติดขัดแต่แววตาเริ่มกลับมามีความรู้สึก 

"ผม... ยังไหวครับพ่อผู้ใหญ่..."

เมื่อรู้ว่ากริชพ้นขีดอันตรายในเบื้องต้น พ่อผู้ใหญ่บ้านและย่าบุญมาที่ตามขึ้นมาสมทบก็ถอนหายใจออกมาอย่างสุดตัว ย่าบุญมาทรุดลงกอดเข่ากริชพลางลูบหัวหลานชายด้วยน้ำตา

 "เทวดาคุ้มครองหลานย่าแท้ๆ ... พ่อไกรคุ้มครองเจ้าแล้ว"

ในขณะที่ทุกคนกำลังโล่งใจ แต่อิปิ๊กลับไม่ได้คิดแค่นั้น แววตาที่เคยมีแต่น้ำตาบัดนี้กลับลุกโชนด้วยไฟแค้น เธอเงยหน้าขึ้นมองไปทางท้ายวัด เห็นแสงไฟหน้ารถเอสยูวีของเดชาและกำนันเหี้ยมที่กำลังเลี้ยวโค้งหนีออกไปทางถนนลูกรังหลังวัด

"พวกมันยิงอ้ายกริช... มันสิหนีไปง่าย ๆ จั่งซี่บ่ได้!" อิปิ๊กัดฟันกรอด

เธอหันไปเห็น มอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง (ซาเล้งมรณะ) ของเธอที่จอดอยู่ไม่ไกล อิปิ๊ตัดสินใจในวินาทีนั้น เธอโดดลงจากรถกระบะอย่างรวดเร็วท่ามกลางความตกใจของทุกคน

"ปิ๊ มึงสิไปไสลูก" พ่อผู้ใหญ่บ้านตะโกนเรียก

"ปิ๊สิไปเอาคืนมัน พ่อพายอ้ายกริชไปโรงพยาบาลเด้อ ปิ๊จัดการทางนี้เอง"

เสียงเครื่องยนต์ซาเล้งเก่า ๆ แผดคำรามลั่นทุ่ง อิปิ๊หมอบหมอบราบไปกับตัวรถ มือเล็ก ๆ บิดคันเร่งจนสุดปลอก ฝุ่นสีแดงตลบอบอวลบังวิสัยทัศน์ แต่เธอไม่ต้องใช้ตาดูทาง เพราะทุกหลุมทุกบ่อบนทางลัดเส้นนี้ เธอจำมันได้แม่นยำยิ่งกว่าลายมือตัวเอง

"มึงยิงอ้ายกริช มึงทำร้ายย่า... มึงสิหนีไปง่าย ๆ บ่ได้ดอก ไอ้พวกหมาลอบกัด" อิปิ๊กัดฟันกรอดน้ำตาที่เคยไหลอาบแก้มแห้งเหือดไป เปลี่ยนเป็นแววตาที่ดุดันราวกับเสือดาวแห่งที่ราบสูง

ทางด้าน พ่อผู้ใหญ่บ้าน หลังจากเห็นลูกสาวบึ่งรถออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ท่านก็รีบกดโทรศัพท์หา สารวัตรจักรินทร์ ทันที

"สารวัตร พวกมันหนีไปทางเส้นหลังวัดมุ่งหน้าดอนตาปู่ ลูกสาวข่อยขับซาเล้งไล่ตามมันไปแล้ว สารวัตรฟ้าวสกัดด่วน ข่อยสิรีบตามไปช่วยลูก!" พ่อผู้ใหญ่สั่งการเสียงเฉียบขาด ก่อนจะหันไปหาลุงหวัง

 "ลุงหวัง! ฝากเบิ่งอ้ายกริชกับย่าบุญมาส่งถึงมือหมอเด้อ ข่อยสิไปเอาตัวลูกสาวข่อยกลับมา"

พ่อผู้ใหญ่คว้าปืนลูกซองคู่ใจ โดดขึ้นมอเตอร์ไซค์อีกคันแล้วบิดตามไปทันที หัวใจคนเป็นพ่อทั้งห่วงลูกสาว ทั้งแค้นใจที่นายทุนมันดูถูกศักดิ์ศรีคนบ้านนา

รถเอสยูวีคันหรูของเดชาพยายามขับตะบึงหนี แต่ทว่าสภาพถนนที่ขรุขระทำให้รถช่วงล่างแพง ๆ ต้องชะลอตัว บักรุ่งสบถด่าพลางหมุนพวงมาลัยหลบหลุมอย่างยากลำบาก

"นายครับ มีซาเล้งบ้าที่ไหนไม่รู้ขับตามหลังมาครับ" บักรุ่งร้องบอกพลางมองกระจกหลัง

"อีปิ๊ มันมาได้จั่งใด๋" เดชาหันไปมอง แสงไฟหน้าซาเล้งที่แกว่งไปมาตามแรงกระแทกดูราวกับดวงตาของปีศาจที่ตามหลอกหลอน 

"ชนมันเลย ชนให้มันตกลงไปในนาเลย"

แต่เดชาประเมินฝีมือ "สิงห์นักบิดบ้านนา" ต่ำไป อิปิ๊เห็นทางโค้งหักศอกข้างหน้า เธอใช้จังหวะที่รถใหญ่ต้องเบรกชะลอ หักหัวซาเล้งลงไปในทางด่านแคบ ๆ ที่มีแต่รถมอเตอร์ไซค์ผ่านได้ เธออ้อมป่าไผ่เพียงพริบตาเดียวก็มาโผล่ที่ "ทางแยกหน้า" ดักหน้ารถเอสยูวีไว้พอดิบพอดี

"เอี๊ยดดดดดด!"

บักรุ่งกระทืบเบรกจนตัวโก่ง รถหยุดห่างจากหน้าซาเล้งเพียงไม่กี่คืบ อิปิ๊ไม่รอช้า เธอคว้า เสียมขุดดิน เล่มยาวที่เสียบอยู่ข้างซาเล้ง กระโดดลงจากรถแล้ววิ่งตรงไปที่กระจกหน้าของเดชาทันที

"เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!"

เสียงกระจกรถแตกดังสนั่น อิปิ๊ใช้คมเสียมเคาะซ้ำ ๆ ไปที่กระจกฝั่งที่เดชานั่งอยู่ จนกระจกนิรภัยชั้นดีของรถเอสยูวีคันหรูร้าวและแตกเป็นรูโหว่เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของนายทุนใหญ่

"มึงลงมาไอ้คนชั่ว มึงสั่งยิงอ้ายกริช มึงต้องลงมาขมาแผ่นดินโคกอีแหลวก่อนหนี" อิปิ๊แผดเสียงก้องป่า แววตาของเธอแดงก่ำราวกับมีไฟแค้นสุมอก

เดชาพยายามจะเปิดประตูสั่งลูกน้องให้จัดการเธอ แต่ทว่า... ชาวบ้านที่แอบขับมอเตอร์ไซค์ตามอิปิ๊มานับสิบคันเริ่มล้อมรถเอสยูวีไว้ทุกทิศทาง แสงไฟหน้ารถนับสิบดวงสาดส่องเข้าไปในรถ จนเดชาและกำนันเหี้ยมดูเหมือนหนูที่ถูกต้อนจนมุม

"มื้อนี้เงินหมื่นล้านกะช่วยมึงบ่ได้ดอกไอ้เดชา มึงดูถูกคนบ้านนาไว้หลายมื้อนี้พวกกูสิสอนให้มึงฮู้ว่า... ดินที่มึงดูถูกมันหนักหนาซำใด๋" อิปิ๊เงื้อเสียมขึ้นชี้หน้าจอมบงการอย่างเด็ดเดี่ยว

"ลงมา! ไอ้คนใจยักษ์! มึงคิดว่าเงินมึงสิซื้อได้ทุกอย่างแม้แต่ชีวิตคนแม่นบ่" อิปิ๊ใช้สันเสียมทุบกระจกหน้าจนร้าวเป็นรอยใยแมงมุม

"อีปิ๊! มึงอยากตายแม่นบ่!" บักรุ่งเปิดประตูชักปืนสั้นออกมาหมายจะขู่

"ปัง!"

เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นจากฝั่งป่า แต่ไม่ใช่ปืนของบักรุ่งเป็นปืนลูกซองของพ่อผู้ใหญ่บ้านที่ขับมาถึงพอดี กระสุนพุ่งเจาะเข้าที่ยางรถเอสยูวีจนระเบิดดัง ตู้ม! รถเอียงวูบทันที

"วางปืนลงบักรุ่ง ตำรวจล้อมไว้เบิดแล้ว" พ่อผู้ใหญ่บ้านตะโกนลั่น พร้อมกับแสงไฟวับวาบของรถสายตรวจที่ตีโอบเข้ามาจากอีกฝั่งถนน

เดชาและกำนันเหี้ยมหน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม เมื่อเห็นสารวัตรจักรินทร์นำกำลังพร้อมอาวุธครบมือลงจากรถ สารวัตรเดินตรงเข้ามาใส่กุญแจมือเดชาทันที

"นายเดชา พ่อกำนัน.. คุณถูกจับในข้อหาจ้างวานฆ่า ติดสินบนเจ้าพนักงาน และทุจริตเอกสารทางราชการ หลักฐานจากคุณกริชส่งถึงมือผมหมดแล้ว" สารวัตรพูดเสียงเย็น อิปิ๊ยืนหอบหายใจมือยังกำด้ามเสียมไว้แน่น เธอเดินเข้าไปประจันหน้ากับเดชาที่ถูกคุมตัวอยู่

"เงินมึง... ซื้อคนในโคกอีแหลวบ่ได้เบิดหรอกจ้ะ มื้อนี้ที่ดินของพ่อไกรกะยังเป็นของอ้ายกริช และความจริงกะยังเป็นความจริง... จำไว้เด้อ"

เดชาได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาชาวบ้านที่เริ่มขี่รถตามมาสมทบและก่นด่าสาปแช่งไปตลอดทาง ขณะที่บักรุ่งและกำนันเหี้ยมถูกลากเข้าห้องขังไปพร้อมกันพ่อผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามาสวมกอดอิปิ๊ 

"พอแล้วลูก... อ้ายกริชปลอดภัยแล้ว ไป...ไปหาอ้ายเขากัน"

อิปิ๊พยักหน้าทั้งน้ำตา ความแค้นหายไปเหลือเพียงความห่วงใยที่ล้นอก เธอรีบโดดขึ้นซาเล้ง บึ่งตามรถพยาบาลไปที่โรงพยาบาลอำเภอทันที โดยไม่สนว่าเสื้อผ้าจะเปื้อนเลือดหรือเปื้อนฝุ่นแค่ไหน