ตอนที่ 53: รอยไหม้ที่ปลายทุ่ง

ตอนที่ 53: รอยไหม้ที่ปลายทุ่ง 

เปลวเพลิงสีส้มที่โหมกระหน่ำท่ามกลางความมืดมิดของโคกอีแหลว ไม่ได้แผดเผาเพียงแค่ความฝันในโรงเรือนจิ้งหรีดของกริชเท่านั้น แต่มันกำลังจะกลายเป็นโศกนาฏกรรมของทั้งหมู่บ้าน ลมทุ่งที่พัดแรงในช่วงรุ่งหอบเอาลูกไฟปลิวว่อนไปทางแปลงนาข้างเคียงที่ชาวบ้านเพิ่งจะลงฟางเตรียมดินไว้ กลิ่นควันไฟฉุนกะทัดรัดปลุกให้หัวใจของคนในตำบลตื่นตระหนก

"ไฟไหม้  ช่วยด้วย ไอ้รุ่งมันเผานา" เสียงตะโกนของอิปิ๊ดังก้องไปทั่วคุ้งน้ำ

เพียงไม่กี่อึดใจ แสงไฟฉายจากบ้านเรือนรอบๆ ก็สว่างขึ้นมาดั่งหิ่งห้อยนับร้อยดวง ชาวบ้านทั้งชายและหญิงต่างหิ้วถังน้ำ ถือจอบ ถือเสียม วิ่งกรูมายังพิกัดที่เกิดเหตุด้วยความโกรธแค้น เพราะพวกเขารู้ดีว่าหากไฟลามเข้าป่าข้าวหรือฟางนาในฤดูแล้งแบบนี้ ความฉิบหายจะไม่ได้หยุดแค่ที่นาของกริช แต่มันจะเผาผลาญปากท้องของคนทั้งหมู่บ้านให้วอดวายไปด้วย

ในขณะที่กริชและอิปิ๊กำลังง่วนกับการดับไฟที่โรงเรือน บักรุ่งที่นอนมอมแมมอยู่ในร่องน้ำพยายามจะตะเกียกตะกายหนี แต่มันกลับหนีไม่พ้นศาลเตี้ยของชาวบ้านที่มาถึงก่อนตำรวจ

"มึงสิหนีไปไสไอ้รุ่ง มึงมันหนักแผ่นดิน" ลุงหวังที่วิ่งมาถึงคนแรกตะโกนลั่นพร้อมกับลูกบ้านอีกสามสี่คน บักรุ่งพยายามชักมีดพกออกมาขู่ 

"อย่าเข้ามานะไอ้พวกขี้ข้ากูจะเผาให้เกลี้ยงทั้งหมู่บ้านเลย"

คำท้าทายนั้นเหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟ ชาวบ้านที่เหลืออดกับการกระทำของแก๊งนายทุนมานาน บวกกับความโกรธที่มันกล้าทำลายแหล่งทำกินของพวกเขา ต่างรุมล้อมเข้าใส่บักรุ่งทันที

"พลั่ก! ตุ้บ! โครม!"

ไม่มีใครฟังเสียงอ้อนวอนของมันอีกต่อไป หมัด เท้า และพานท้ายจอบของชาวบ้านรุมสกรัมบักรุ่งจนมันหมอบกระแตตุ่ยอยู่ในโคลน แววตาของชาวบ้านไม่ได้มีความสงสารแม้แต่น้อย เพราะสิ่งที่มันทำมันคือการ "เผาบ้านเผาเมือง" ดีๆ นี่เอง กริชที่เห็นเหตุการณ์พยายามจะห้ามปรามแต่เขาก็รู้ดีว่าความแค้นของมวลชนนั้นเกินจะหยุดยั้ง จนกระทั่งสารวัตรจักรินทร์นำกำลังตำรวจมาถึงและลากคอศพที่มีลมหายใจรวยรินอย่างบักรุ่งขึ้นรถหวอไปในสภาพหมดสภาพ

เมื่อเพลิงสงบลงในยามเช้า ทิ้งไว้เพียงซากไม้ไผ่ที่ดำเป็นตอ และกลิ่นเหม็นไหม้ของโรงเรือนจิ้งหรีดที่อิปิ๊ประคบประหงมมาหลายสัปดาห์ กริชนั่งลงริมคันนามองดูความเสียหายด้วยแววตาที่หม่นแสงลงเล็กน้อย แผลที่สีข้างเริ่มประท้วงความเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง อิปิ๊เดินเข้ามาใกล้เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับมีแววตาที่แข็งแกร่งกว่าเดิม 

"อ้ายกริช... อย่าเสียใจไปเลยจ้ะ ของพวกนี้มันสร้างใหม่ได้ แต่ใจคนโคกอีแหลวนี่สิ อ้ายดูนั่น..."

กริชเงยหน้าขึ้นมองภาพที่เขาไม่คาดคิด ชาวบ้านนับร้อยคนที่ช่วยกันดับไฟเมื่อครู่แทนที่จะกลับบ้านไปพักผ่อน พวกเขากลับนั่งล้อมวงกันอยู่บนลานดิน บ้างก็เดินไปสำรวจความเสียหาย บ้างก็เริ่มหยิบเศษไม้ที่ไหม้ไฟออก

"พ่อใหญ่ครับ ลุงหวังครับ กลับไปพักเถอะครับ เดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง" กริชบอกด้วยความเกรงใจ พ่อผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามาตบไหล่กริช 

"กริชเอ๊ย... มึงดูถูกน้ำใจคนบ้านนาเกินไปแล้ว ไอ้รุ่งมันเผาเพื่อทำลายมึงแต่มันกลับทำให้พวกกูเห็นว่า ถ้าพวกกูไม่สู้ไปพร้อมกับมึงสักวันพวกกูก็คงโดนเผาเหมือนกัน" อิปิ๊กระโดดขึ้นไปยืนบนเบาะรถซาเล้งคู่ใจแล้วตะโกนสุดเสียง

 "พ่อแม่พี่น้องจ๋า! มื้อนี้อ้ายกริชสิสร้างนาสีทองให้พวกเฮาดูเป็นตัวอย่าง แต่มันมีคนใจบาปมาทำลาย ปิ๊สิขอชวนทุกคนมาลงแขกซ่อมโรงเรือนให้อ้ายกริชมื้อนี้เลย ใครมีไม้ไผ่เอามา ใครมีหญ้าคาเอามา ใครมีแรงกะเอาแรงมา เฮาสิทำให้ไอ้พวกใจดำมันดูว่า... โคกอีแหลวฆ่าบ่ตาย"

---

มหกรรมลงแขกเย้ยหยันความแค้น

เสียงตอบรับดังสนั่นทุ่ง ลุงหวังรีบไปตัดไม้ไผ่จากกอหลังวัด พ่อผู้ใหญ่บ้านสั่งการให้เมีย ๆ ในหมู่บ้านตั้งเตาหุงหาอาหารเพื่อเลี้ยงแรงงาน การ "ลงแขก" ครั้งยิ่งใหญ่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันแต่ทรงพลัง กริชใช้ความรู้สถาปนิกที่เขามี เริ่มขีดเขียนแบบร่างลงบนพื้นดินที่ยังอุ่นๆ จากรอยไหม้ 

"ในเมื่อต้องสร้างใหม่ ผมจะออกแบบให้ดีกว่าเดิมครับ เราจะทำระบบป้องกันไฟและระบายอากาศให้จิ้งหรีดอยู่สบายขึ้น"

ภาพของสถาปนิกเกียรตินิยมที่ถอดเสื้อผ้าพันแผลออกบางส่วนแล้วลงไปแบกเสาไม้ร่วมกับชาวบ้านเป็นภาพที่ตรึงใจใครหลายคน อิปิ๊ไม่ได้เป็นแค่ผู้ช่วยแต่เธอคือ วิศวกรคุมงานที่คอยตะโกนสั่งการด้วยเสียงแปดหลอด

"ลุงหวัง เสานั้นต้องขุดลึกลงอีกจ้ะ อ้ายกริชบอกว่าเดี๋ยวพายุเข้าสิเอาไม่อยู่" 

"ป้านวล อย่าลืมเอาดินปลูกสูตรปิ๊ไปโรยทับรอยไหม้นะจ๊ะ ให้ดินมันล้างคำสาปคนชั่วออกไป"

เพียงไม่ถึงวัน จากโรงเรือนที่ไหม้วอดวาย กลับกลายเป็นโครงสร้างใหม่ที่แข็งแรงกว่าเดิม เสียงสับไม้ เสียงตอกตะปู และเสียงพูดหยอกล้อดังกลบความเศร้าสร้อยเมื่อคืนสิ้นเชิง กริชมองดูความร่วมใจนี้แล้วน้ำตาคลอ เขาเข้าใจแล้วว่า "วิมานดิน" ที่เขาอยากสร้าง มันไม่ใช่แค่สิ่งก่อสร้าง แต่มันคือการ "สร้างคน" และ "สร้างใจ"

ตกเย็น สำรับอาหารขนาดใหญ่ถูกจัดขึ้นกลางลานนาที่เคยเกิดไฟไหม้ ชาวบ้านล้อมวงกินข้าวด้วยความภาคภูมิใจ บักรุ่งที่นอนเจ็บอยู่ในคุกคงไม่มีวันเข้าใจว่า เปลวไฟที่มันจุดขึ้นมาเพื่อหวังจะทำลาย กลับกลายเป็นแสงสว่างที่ส่องให้เห็นความสามัคคีของโคกอีแหลว

"ปิ๊... ขอบใจนะ" กริชกระซิบข้างหูหญิงสาวขณะที่เธอกำลังตักลาบปลาให้ชาวบ้าน

"ขอบใจปิ๊ทำไมอ้าย"

"ขอบใจที่ทำให้รู้ว่า... แม้แต่ไฟกะสู้ใจว่าที่เมียของสถาปนิกบ่ได้" กริชพูดภาษาอีสานปนภาคกลางจนอิปิ๊หน้าแดง

"ใครเป็นเมียอ้าย พูดดี ๆ เด้อ คนอยู่เต็มทุ่งนะอ้ายกริช"

กริชหัวเราะจนตาหยี ลืมความระบมที่แผลไปเสียสนิท เขาขยับเข้าไปใกล้สาวบ้านนาที่กำลังทำทีเป็นก้มหน้าก้มตาตักลาบใส่จานจนมือสั่นพะงาบๆ แสงไฟจากกองไฟที่ใช้หุงหาอาหารสาดส่องให้เห็นใบหน้าแฉล้มของอิปิ๊ที่บัดนี้แดงยิ่งกว่าลูกพริกขี้หนูสวน

"โอ๊ย... กะสิอายไปทำไมล่ะปิ๊ พ่อผู้ใหญ่กะนั่งอยู่นั่น ย่าบุญมากะเห็นดีเห็นงาม" กริชกระซิบเสียงนุ่มพลางบุ้ยปากไปทางกลุ่มผู้ใหญ่ที่นั่งหัวเราะชอบใจอยู่ไม่ไกล 

"อ้ายกะแค่พูดความจริง มื้อคืนปิ๊ขับซาเล้งพุ่งชนบักรุ่งเพื่อช่วยอ้าย ใจเด็ดขนาดนี้ถ้าบ่แม่นเมียสถาปนิก กะต้องแม่นองครักษ์พิทักษ์หัวใจแล้วล่ะ"

"อ้ายกริช พอเลยจ้ะ ยิ่งพูดยิ่งเลี่ยน" อิปิ๊ค้อนวงใหญ่ใส่ 

"ปิ๊ขับรถชนมันกะเพราะมันสิเผานาพ่อไกรดอก ส่วนเรื่องอ้าย... ปิ๊แค่มือลั่นบิดคันเร่งแรงไปหน่อยเฉยๆ อย่ามาขี้ตู่ตีกินเอาเองเด็ดขาด"

"มือลั่นบิดรถมาช่วยอ้ายเนี่ยนะ ลั่นมาจากบ้านพ่อผู้ใหญ่จนถึงกลางทุ่งเลยเหรอปิ๊" กริชแกล้งทำหน้าซื่อตาใส 

"แหม... ถ้าปิ๊บ่รับว่าเป็นเมียอ้าย มื้อนี้อ้ายสิไปนอนร้องไห้กลางโรงเรือนที่ไหม้ไฟนั่นล่ะ ให้จิ้งหรีดมันสมน้ำหน้าอ้ายที่อกหักเมาควันไฟ"

"โถ่... ทำเป็นสำออยนะสถาปนิกกรุงเทพฯ" อิปิ๊หลุดขำออกมาจนได้ เธอวางทัพพีลงแล้วเงยหน้าสบตากริช แววตาที่ดื้อรั้นเริ่มอ่อนแสงลง 

"เอาเถอะจ้ะ... สิเป็นอะไรกะช่าง แต่ตอนนี้อ้ายต้องกินข้าวให้เบิดจานก่อน ถ้ากินบ่เบิดปิ๊สิยึดตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัวคืน แล้วอ้ายกะสิไม่มีคนคอยด่าคอยบ่นไปตลอดชีวิตเด้อ" กริชยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เขาหยิบจานข้าวขึ้นมาปั้นข้าวเหนียวคำโตเข้าปาก 

"จ้ะ... อ้ายสิกินให้เกลี้ยงเลย จะได้มีแรงสร้างเรือนหอให้ทันปีหน้า ปิ๊เตรียมหัดขับซาเล้งแห่ขันหมากรอไว้ได้เลยนะ"

"อ้ายกริช" อิปิ๊อุทานเสียงหลงพลางเงื้อมือทำท่าจะตีแขนเขา แต่พอเห็นรอยยิ้มอย่างมีความสุขของชายตรงหน้า เธอก็ทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นพร้อมรอยยิ้มที่ซ่อนไม่มิด

ท่ามกลางเสียงพูดคุยของชาวบ้านที่มาร่วมลงแขก ความอบอุ่นจากถ้อยคำหยอกล้อของคนสองคนดูเหมือนจะเป็นยาวิเศษที่ช่วยประสานรอยไหม้ของนาสีทองให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง... เป็นชีวิตที่มีทั้งกลิ่นไอรักและความหวังที่หยั่งรากลึกกว่าเดิม