ตอนที่ 50 กฎเหล็กของปิ๊

ตอนที่ 50 กฎเหล็กของปิ๊

ภายในห้องพักฟื้นที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยมวลความสุขที่แผ่ออกมาผ่านเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่หยอกล้อกันอย่างไม่ลดละ กริชที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้เริ่มมีสีเลือดฝาดบนใบหน้ามากขึ้น เขาใช้สายตาเจ้าเล่ห์นิด ๆ มองจ้องไปที่หญิงสาวที่กำลังขะมักเขม้นกับการปอกแอปเปิลให้เขาอย่างตั้งใจ

"โถ่ปิ๊... นี่อ้ายเป็นถึงสถาปนิกเกียรตินิยมนะ จะไม่ให้รางวัลคนทำงานเหนื่อย ๆ ด้วยวิสกี้สักเป๊กสองเป๊กเลยเหรอ" กริชแกล้งทำเสียงออดอ้อนพลางยื่นมือไปสะกิดแขนเสื้อของเธอ

"บ่ได้จ้ะอ้ายกริช" อิปิ๊ตอบเสียงแข็งแต่แววตาระยิบระยับด้วยความสนุก 

"เป็นสถาปนิกเกียรตินิยมกะต้องรักษาสุขภาพเแมะ อีกอย่าง... เงินน่ะ ปิ๊สิเอาไปซื้อแม่พันธุ์วัว ซื้อปุ๋ยคอกมาใส่ที่นาเฮาเบิด อ้ายอยากดื่มกะดื่มน้ำมะพร้าวเผาฝีมือปิ๊ไปก่อนแล้วกันเด้อ"

"โห... นี่ขนาดยังไม่ได้แต่งนะเนี่ย กฎเหล็กมาเป็นชุดเลย" กริชหัวเราะเบา ๆ จนต้องเอามือกุมแผล 

"โอ๊ย... เจ็บนะเนี่ย ปิ๊แกล้งให้อ้ายหัวเราะจนแผลสะเทือนใช่ไหม"

"สมน้ำหน้าจ้ะ ใครใช้ให้หัวเราะล่ะ" อิปิ๊ค้อนวงใหญ่แต่ก็รีบวางจานผลไม้แล้วขยับเข้าไปใกล้เตียงเพื่อเช็คดูอาการ 

"ไหน... เจ็บมากบ่อ้าย ปิ๊บอกแล้วว่าอย่าขยับตัวแรง"

ในจังหวะที่อิปิ๊โน้มตัวลงมาดูแผล กริชก็อาศัยความไวคว้าข้อมือเล็ก ๆ ของเธอไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน อิปิ๊ชะงักกึกหน้าแดงเถือกไปจนถึงลำคอ

"อ้ายกริช ทำอะไรน่ะ ย่ากะพ่อกะยังอยู่หน้าห้องเด้อ" เธอซิบเสียงสั่น

"อ้ายไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย แค่จะบอกว่า... ถึงจะไม่ได้ดื่มวิสกี้ แต่อยู่ใกล้ ๆ ปิ๊แบบนี้ อ้ายก็รู้สึกมึนหัวเหมือนเมาความรักจะแย่อยู่แล้ว" กริชเอ่ยภาษากลางด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ทำเอาคนฟังแทบจะละลายลงไปกองกับพื้น

"อ้ายกริชคนบ้า อยู่เมืองกรุงเขาหัดให้พูดจาเลี่ยน ๆ แบบนี้เบิดทุกคนเลยบ่" อิปิ๊สะบัดมือออกอย่างขัดเขิน ก่อนจะคว้าชิ้นแอปเปิลยัดใส่ปากกริชเพื่อปิดปาก "กินเข้าไปเลยจ้ะ จะได้หยุดพูดเพ้อเจ้อสักที"

กริชเคี้ยวแอปเปิลไปพลางหัวเราะในลำคอไปพลาง เขามองดูอิปิ๊ที่แสร้งทำเป็นจัดแจงข้าวของบนโต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของสาวบ้านนาที่แสนจะจริงใจแบบนี้แหละ คือสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดชีวิตที่ติดอยู่ในวังวนของตึกสูง

"ปิ๊... ขอบใจนะ" กริชพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง

"ขอบใจที่รออ้าย ขอบใจที่ปกป้องนาของพ่อไกร และขอบใจที่ยอมรับสถาปนิกตกอับคนนี้เข้าไปอยู่ในชีวิต"

อิปิ๊หยุดมือที่กำลังจัดของ เธอหันมาสบตากับกริช แววตาที่เคยทะเล้นเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและลึกซึ้ง 

"ปิ๊บ่เคยคิดว่าอ้ายตกอับดอกจ้ะอ้ายกริช สำหรับปิ๊...อ้ายคือแสงสว่างที่หลวงพ่อบอกไว้ คือคนที่จะมาทำให้โคกอีแหลวกลับมามีชีวิตอีกครั้ง อ้ายไม่ต้องขอบใจปิ๊ดอก... เพราะปิ๊ต่างหากที่ต้องขอบใจที่อ้ายเลือกจะกลับมาหาพวกเรา"

ทั้งคู่จ้องตากันเนิ่นนานท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงพัดลมดังคลอเบา ๆ ความเจ็บปวดจากบาดแผลดูเหมือนจะเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงคำสัญญาที่ไม่ได้กล่าวออกมาเป็นวาจา แต่สื่อถึงกันผ่านหัวใจที่ผูกพันกันด้วยผืนดินแม่

"เอ้า ๆ หยอกกันพอหรือยังลูก" เสียงพ่อผู้ใหญ่บ้านดังขัดจังหวะขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาในห้อง 

"เดี๋ยวแผลกริชมันจะอักเสบเพราะหน้าแดงเกินไปนะปิ๊นะ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกันอีกครั้งในห้องพักฟื้น เป็นเสียงแห่งการเริ่มต้นใหม่ที่สดใสและมั่นคงที่สุดเท่าที่เคยมีมา

เช้าวันที่กริชได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน แสงแดดสดใสดูราวกับจะร่วมยินดีไปกับเขาด้วย กริชก้าวลงจากรถกระบะของพ่อผู้ใหญ่บ้านโดยมี อิปิ๊ คอยประคองแขนไว้อย่างกับเขาเป็นแก้วบาง ๆ ที่กลัวจะแตกสลาย

"อ้ายเดินเองได้ปิ๊ แผลถากนิดเดียวเอง" กริชหัวเราะเบา ๆ พลางมองท่าทางเกร็งเกินเหตุของหญิงสาว

"บ่ได้จ้ะ หมอบอกว่าแผลยังบ่แห้งสนิทดีเกิดอ้ายซุ่มซ่ามไปสะดุดรากไม้ขึ้นมาแผลฉีก ปิ๊สิโดนย่าด่าตายพอดี" อิปิ๊บ่นอุบอิบแต่ก็ยังกระชับแขนกริชไว้แน่น

ทันทีที่รถเลี้ยวเข้าสู่เขตบ้านไม้หลังเดิมที่กริชรัก ย่าบุญมาที่ยืนรออยู่ตรงชานบ้านก็แทบจะโผลงมาหา ย่ารีบผูกฝ้ายผูกแขนรับขวัญหลานชายพลางน้ำตาซึม 

"มาแล้วหลานย่า... มากินข้าวปลาอาหารให้แข็งแรงเด้อ"

---

ห้องนอนใหม่ และแผนการของย่าบุญมา

ย่าบุญมาจูงมือหลานชายขึ้นไปบนเรือน แต่แทนที่จะพาไปที่ฟูกนอนริมชานบ้านเหมือนแต่ก่อน ย่ากลับเปิดประตู "ห้องนอนใหม่" ที่ถูกกั้นเป็นสัดส่วนด้วยไม้กระดานขัดเงาวับ มีหน้าต่างเปิดกว้างรับลมทุ่ง และฟูกหนานุ่มที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนลายขิดสะอาดสะอ้าน

"ย่า... นี่ห้องใครครับ" กริชถามอย่างงง ๆ

"ห้องเจ้านั่นล่ะกริช" ย่าบุญมาฉีกยิ้มกว้าง

 "ย่าคิดดูแล้วเจ้ากะเป็นสถาปนิกเกียรตินิยม สิให้นอนตากยุงข้างนอกชานคือแต่กี้มันกะบ่ดี อีกอย่าง..." ย่าเหลือบมองอิปิ๊ที่เดินตามหลังมา 

"อีกหน่อยถ้าเจ้ามีเมียมีลูก สิให้เมียมานอนนอกชานบ้านมันกะบ่สมควร ย่าเลยให้ลุงหวังมาช่วยกั้นห้องไว้ให้เป็นสัดส่วน"

พอได้ยินคำว่า "มีเมีย" อิปิ๊ที่กำลังหิ้วตะกร้ายาของกริชถึงกับหน้าแดงวาบ รีบวางของลงทันที 

"ย่าจ๊ะ! พูดอะไรจั่งซี่ ปิ๊... ปิ๊ไปดูสำรับในครัวก่อนเด้อ"กริชมองตามแผ่นหลังของคนที่วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วแล้วหันมายิ้มกับย่า

 "ย่านี่รู้ใจผมที่สุดเลยครับ"

สำรับอาหารมื้อแรกหลังออกจากโรงพยาบาลถูกจัดวางอย่างอลังการ มีทั้งอ่อมไก่บ้านรสแซ่บ ลาบปลาแม่น้ำโขง และผักลวกจิ้มแจ่วบองที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง พ่อผู้ใหญ่บ้าน ลุงหวัง ย่าบุญมา และอิปิ๊ นั่งล้อมวงกันกินข้าวด้วยบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยเสียงหัวเราะ

"กริช... มื้อนี้เจ้าพักผ่อนให้เต็มที่เด้อ" พ่อผู้ใหญ่บ้านเอ่ยพลางปั้นข้าวเหนียว 

"เรื่องที่นา ลุงคุยกับสารวัตรแล้ว สัปดาห์หน้าตำรวจสิเข้ามาเก็บพยานหลักฐานเพิ่มเติม"

"ครับพ่อผู้ใหญ่" กริชรับคำพลางมองไปที่อิปิ๊ 

"หลังจากนี้ ผมจะเริ่มลงมือเขียนแบบนาสีทองอย่างจริงจัง ผมอยากให้ที่นี่เป็นวิมานดินของพวกเราทุกคน"

กริชเอื้อมมือไปกุมมืออิปิ๊ใต้โต๊ะอาหาร อิปิ๊ชะงักแต่ก็ไม่ได้สะบัดออก เธอสบตากับเขาแววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้มีแต่ความเชื่อมั่นและอบอุ่น

"ปิ๊สิช่วยอ้ายเองจ้ะ ไม่ว่าอ้ายสิสร้างอะไร ปิ๊สิเป็นคนลงแรงช่วยอ้ายทุกอย่าง... ยกเว้นเรื่องบัญชี ปิ๊คุมเองคนเดียวเด้อ"

เสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นอีกครั้งท่ามกลางสายลมเย็นของโคกอีแหลว สัญญาณแห่งการเริ่มต้นใหม่ที่มั่นคงได้เริ่มขึ้นแล้วบนผืนดินแห่งนี้ 

พอกริชก้าวเข้ามาในห้องนอนใหม่ที่ย่าเตรียมไว้ให้ เขาถึงกับต้องนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ กลิ่นไม้กระดานขัดเงาใหม่ ๆ ผสมกับกลิ่นหอมของดอกมะลิที่อิปิ๊แอบเอามาวางไว้หัวเตียง มันช่างต่างจากคอนโดหรูที่กรุงเทพฯ อย่างสิ้นเชิง ที่นี่ไม่มีแอร์เย็นฉ่ำ แต่มีลมทุ่งที่พัดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามาอย่างอ่อนโยน

"ย่ากั้นห้องไว้ให้ซะมิดชิดขนาดนี้ กะว่าสิให้ข่อยอยู่เฝ้าเรือนบ่ให้ไปไสเลยแม่นบ่ย่า" กริชแกล้งแซวย่าบุญมาที่เดินตามหลังมาติด ๆ

"เอ้า กะหลานชายย่าเป็นคนเก่ง สิให้นอนข้างนอกคือเก่า กะย้านผู้สาวบ้านอื่นเขามาลักตัวไปสิว่าจั่งใด๋" ย่าหัวเราะร่วน พลางบุ้ยปากไปทางอิปิ๊ที่แกล้งทำเป็นง่วนอยู่กับการจัดสำรับอาหารที่ชานเรือน 

"ห้องนี้ย่าให้เจ้าออกแบบข้างในเองตามใจชอบเลยเด้อ แต่อย่าลืม... เหลือพื้นที่ไว้ให้หลานสะใภ้ย่าเขาขยับขยายแนล่ะ" กริชหัวเราะจนสะเทือนถึงแผล 

"ครับย่า ผมจะออกแบบให้กว้างพอสำหรับทีมงานตัวน้อย ๆ ในอนาคตเลยครับ"