LOGINShare
ตอนที่ 6.
publish date:
2025-07-19 12:32:39ตอนที่ 6.
ร่างสูงใหญ่ผิวขาวจัดของชายวัยกลางคนในชุดเสื้อไหมผ่าอก คอตั้ง มีกระดุมทองเรียงกันห้าเม็ดสีน้ำตาลอ่อน นุ่งโจงกระเบนตัดด้วยผ้าไหมพื้น พร้อมทั้งคาดเอวด้วยผ้าแพร และทับด้วยเข็มขัดทองประดับอัญมณีสีแดง ซึ่งบ่งบอกชั้นยศศักดิ์ชัดเจน กำลังเดินกลับไปกลับมาด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์
“เจ้าสมถวิลจะทำยังไงต่อพ่ะย่ะค่ะ”
อมาตย์คำลือข้าราชการชั้นผู้ใหญ่แห่งแคว้นเชียงรุ้งที่นั่งอยู่กับพื้นตำหนักใหญ่ของเจ้าสมถวิลพระอนุชาในองค์ราชาสุขเกษมเอ่ยถามขึ้น
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานของสมถวิลหันขวับกลับมา ภายในดวงตารียาวนั้นร้อนระอุไปด้วยเพลิงริษยา
ความจริงบัลลังก์นี้สมควรจะเป็นของเขามาตั้งแต่สิบปีที่แล้ว แต่เพราะเจ้าพี่สุขเกษมดันดวงแข็ง ฆ่าเท่าไหร่ก็รอดมาได้ซะทุกครั้ง ทำให้เขาต้องกล้ำกลืนฝืนทนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเจ้าพี่ของตนเองมาเนิ่นนาน แต่ไฟอยากได้อยากมีมันหาได้ดับไปไม่ เพราะตอนนี้เขากำลังจะทวงทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาควรจะได้คืนมาสักที
“จะทำอย่างไรงั้นหรือ...”
น้องชายผู้ไม่เคยภักดีต่อพี่ชายอย่างสมถวิลหัวเราะร่วน ขณะเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้บุทองตัวใหญ่ หันมาจ้องอมาตย์คู่ใจด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ก็รอฟังข่าวการสวรรคตของเจ้าพี่สุขเกษมกับพระมเหสีน่ะสิ...”
“แต่แผนของนายท่านจะผิดพลาดนะพ่ะย่ะค่ะ หากองค์หญิงราชาวดีทรงอภิเษกกับผู้ชายคนนั้น...” คำลือเอ่ยถึงทวิภาค
สมถวิลยิ้มที่ปากแต่ดวงตากร้าวกระด้าง “หากมันทำตัวเป็นเสี้ยนอันใหญ่เมื่อไหร่ มันก็ต้องตาย เพราะราชาวดีจะต้องอภิเษกกับอินทรายุธเท่านั้น...”
“แต่เท่าที่ข้าน้อยได้รับรายงานจากสายที่แฝงตัวอยู่ในตำหนักใน องค์หญิงราชาวดีทรงพอพระทัยในตัวของผู้ชายคนนั้นมากนะพ่ะย่ะค่ะ...” คำลือรายงานด้วยสีหน้ามีความกังวล
ชายผู้เป็นถึงอนุชาขององค์ราชาจ้องมองหน้าคนสนิทเขม็ง “ราชาวดีคงไม่ใฝ่ต่ำขนาดนั้น...”
“แต่องค์หญิงถึงขนาดปลอมพระองค์เป็นนางกำนัลไปรับใช้ผู้ชายคนนั้นเองเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยคิดว่าองค์หญิงทรงเอาจริงแน่นอน”
ความเงียบกินเวลาไปหลายวินาที ก่อนที่เสียงเข้มกร้าวของสมถวิลจะดังออกมา “รอดูเหตุการณ์ไปก่อน ไว้หลังเจ้าพี่กับพระชายาสวรรคตเมื่อไหร่ เราค่อยจัดการเรื่องนี้ทีหลัง”
“พ่ะย่ะค่ะ เจ้าสมถวิล...” คำลือรับคำ ระบายยิ้มชั่วออกมาไม่ต่างจากใบหน้าของเจ้านายนัก
สมถวิลหัวเราะได้สักพักก็หยุด หันมาถามคำลือ “อินทรายุธจะเดินทางกลับเชียงรุ้งเมื่อไหร่...”
“เจ้าน้อยไม่ได้แจ้งกำหนดที่แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่บอกว่าจะรีบเสด็จกลับมาให้เร็วที่สุด” อมาตย์คำลือรายงาน
เจ้าสมถวิลถอนใจออกมา ก่อนจะพยักหน้าให้คนสนิทออกไปจากตำหนักใหญ่ของตนเอง ก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้นุ่ม ดวงตาเหม่อลอย ครุ่นคิดไปถึงบุตรชายบุญธรรมที่อุปการะไว้มาตลอดสามสิบกว่าปี
“อย่า... อย่าทำอะไรฉันเลย
ปล่อยฉันกับลูกไปเถอะ...”มิกิสาวญี่ปุ่นอดีตคนรักของสมถวิลเขยิบร่างถอยหนีอย่างหวาดกลัว น้ำตาไหลนองหน้า ในอ้อมแขนโอบกอดทารกน้อยเพศชายที่พึ่งลืมตาได้เพียงแค่สามเดือนไว้แน่น ข้างกายร่างของมาคอสสามีหนุ่มชาวกรีซที่ถูกบุรุษโหดเหี้ยมตรงหน้ายิงจนเสียชีวิต
“ปล่อยเธอเหรอนังทรยศ ไหนบอกว่าจะรอฉันไง รอจนฉันได้เป็นราชา แต่ในที่สุดเธอก็ทรยศต่อความรักของฉัน...”
เสียงกร้าวหัวเราะดังลั่น เล็งปากกระบอกปืนไปที่ร่างของสตรีที่เขาเคยรักหมดใจ ไฟแค้นทำให้เขาเลือกที่จะฆ่าทุกคนที่ทรยศ ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงคนนี้“แต่ฉันไม่อยากเป็นราชินี ฉันอยากเป็นคนธรรมดา แต่คุณกลับให้ฉันไม่ได้ คุณทะเยอทะยานอยากได้ในสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง...”
น้ำตาไหลออกมานองหน้า มิกิหันไปมองร่างไร้ลมหายใจของสามีด้วยความปวดร้าว หล่อนกับสามีพร้อมทั้งลูกน้อยในอ้อมแขนถูกจับตัวมาจากสนามบินที่เมืองไทย ทั้งที่กำลังจะบินกลับโตเกียวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
“ปากดีนักนะ!” มือใหญ่ของสมถวิลตวัดลงบนแก้มนวลรุนแรง จนอีกฝ่ายเลือดกบปาก
“ฉันไม่กลัวคุณหรอกนะสมถวิล เชิญเลย อยากจะฆ่าฉันก็เชิญ... แต่ขอร้อง... ปล่อยลูกชายของฉันไปเถอะ แกยังเด็กไร้เดียงสานัก”
ในเมื่อรู้ตัวเองดีว่าไม่รอดอย่างแน่นอน มิกิขอร้องสมถวิลให้ปล่อยบุตรชายของหล่อนไป “ได้โปรด... ถ้าคุณยังมีจิตใจเป็นมนุษย์บ้าง ปล่อยแกไปเถอะ ปล่อยเคนตะไป...”
สมถวิลแสยะยิ้มร้ายกาจ เลื่อนสายตาลงมองใบหน้าเด็กชายผิวขาวสะอาดน่าชังนิ่ง ความเอ็นดู ถูกชะตาระเบิดเข้ามาในอก
“ก็ได้...ฉันจะเลี้ยงเขาเอง และจะใช้ให้เด็กน้อยคนนี้เป็นบันไดสู่ความสำเร็จของฉัน”
เสียงหัวเราะดังสนั่น พร้อมๆ กับลูกกระสุนที่วิ่งออกมาจากปากกระบอกปืนจ่อที่หน้าผากของมิกิอย่างแม่นยำ ร่างสาวหงายหลังเสียชีวิตทันทีสมถวิลหัวเราะทั้งน้ำตา ขณะเข้าไปอุ้มเด็กทารกที่ร้องไห้จ้าเข้ามาไว้แนบอก มองร่างไร้ลมหายใจของสตรีที่เขารักยิ่งด้วยความปวดร้าว
เขารักหล่อนมากเพียงใด... ก็แค้นหล่อนมากเพียงนั้น เมื่อรู้ว่าหล่อนทรยศไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา
“เราจะเลี้ยงเจ้าให้ดี และเจ้าก็จะเป็นคนที่ทำให้เราได้ทุกอย่างที่ต้องการ...” สมถวิลพูดกับเด็กชายที่ยังร้องไห้ไม่หยุดในอ้อมแขน
“เราขอตั้งชื่อเจ้าว่า ‘อินทรายุธ’ เพราะเจ้าคืออาวุธประจำกายของข้า” สมถวิลหัวเราะชอบใจ ก่อนจะส่งเด็กให้กับคำลือ
“บอกทุกคนว่าเด็กคนนี้คือลูกบุญธรรมของเรา และเลือกแม่นม พี่เลี้ยง ฝีมือดีมาคอยดูแลอินทรายุธอย่าให้ขาดตกบกพร่อง จำไว้... เขาคืออาวุธที่เราจะใช้ครองบัลลังก์เชียงรุ้ง...”
“พ่ะย่ะค่ะ เจ้าสมถวิล”
Latest chapter
มายาทมิฬ ตอนอวสาน
ตอนอวสานเขาทำเสียงดุๆ ทั้งๆ ที่ลมหายใจขาดช่วงอย่างน่าสงสาร เมื่อสองมือของหล่อนกำรอบแก่นกายที่ใหญ่โตอลังการของเขาเอาไว้ พลางขยับขึ้นลงจนพ่อเจ้าประคุณสูดปากแรงๆ“ท่านพี่ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่โกรธหญิง...”หญิงสาวยังขยับมือไม่หยุด ทวิภาคเองก็ครางไม่หยุดเช่นกัน“อย่าคิดว่าทำอย่างนี้แล้ววดีจะชนะนะ”“ถ้าท่านพี่ไม่รับปากหญิงจะใช้อย่างอื่นแทนมือ... อาทิเช่น... ปากของหญิง...”แค่เพียงคำพูดของหล่อนก็ทำเอาเขาแทบแตกระเบิดออกมาแล้ว ชายหนุ่มกัดฟันแน่น พยายามควบคุมสถานการณ์เอาไว้อย่างสุดกำลัง แต่แม่คุณก็ขยันขยับมือเสียจริง นี่ถ้าเขาไม่ใช่คนแรกของเจ้าหล่อนล่ะก็ เขาคงคิดว่าหล่อนเป็นปรมาจารย์ทางด้านนี้ไปแล้วก็มือพลิ้วไหวจนเขาจะคลั่งตายแบบนี้...“โอเค... พี่สัญญาว่าจะไม่โกรธวดี... หยุดมือก่อนได้ไหม...”หญิงสาวหัวเราะคิกคัก ตอนนี้รู้แล้วล่ะว่า ทวิภาคมีจุดอ่อนที่ตรงไหน “ท่านพี่พูดแล้วห้ามคืนคำนะ”ทวิภาคกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยอารมณ์เจียนระเบิด “พี่ไม่ผิดคำพูดแน่นอน หยุดมือได้แล้ว ก่อนที่พี่จะอายขายหน้าวดี...” น้ำเสียงตอนท้ายนั้นเต็มไปด้วยการขอร้องราชาวดีหยุดมือ เงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตัวโตที่อยู่
มายาทมิฬ ตอนที่ 100.
ตอนที่ 100.“ท่านพี่... เป็นท่านพี่ไปได้ยังไง... ในเมื่อ...”ทวิภาคระบายยิ้มอย่างเปี่ยมสุข ขณะรวบร่างอรชรเข้ามาแนบกาย ทุกส่วนแนบชิดกันอย่างไม่มีทางเลี่ยงจนซอกขาเริ่มอึดอัด“คิดว่าพี่จะยอมให้วดีเป็นของชายอื่นหรือไง...” น้ำเสียงนั้นมีความเคืองขุ่นแฝงอยู่ราชาวดีน้ำตาไหลพราก ซบหน้ากับแผ่นอกกว้างนิ่ง “หญิงไม่คิดว่าท่านพี่จะอยากมาที่นี่ หญิงคิดว่าท่านพี่เกลียดเชียงรุ้ง...”“พี่จะเกลียดเชียงรุ้งได้ยังไง... ในเมื่อพี่รักเจ้าหญิงแห่งเชียงรุ้งจนหมดหัวใจ แม้หญิงจะใจร้ายทิ้งพี่มาอย่างใจดำก็ตาม...”“หญิงขอโทษเพคะ แต่หญิงจำเป็นจริงๆ หญิงไม่คิดว่าท่านพี่จะยอมทิ้งเมืองไทยเพื่อหญิง ก็เลย...”“ก็เลยหนีมาคนเดียวใช่ไหม” เขาต่อให้อย่างไม่พอใจนัก“ทำไมไม่ถามพี่ก่อนล่ะ...”“หญิงถามท่านพี่แล้ว คืนนั้นก่อนที่หญิงจะจากมา แต่ท่านพี่ไม่ตอบ หญิงก็เลยคิดว่าท่านพี่คงไม่ยอมทิ้งเมืองไทยมาอยู่กับหญิงที่เชียงรุ้งแน่ หญิงก็เลยตัดสินใจจากมา...”ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตหน้าผากมนอย่างรักใคร่ “คนดีของพี่... พี่รักเธอขนาดนี้ ทำไมถึงจะไม่มาล่ะ แต่ตอนนั้นพี่แค่ขอเวลาคิดเท่านั้นเอง...”“หญิงขอโทษเพคะ คราวหน้าจะไม่ทำอีกแล้ว...”ทวิภ
มายาทมิฬ ตอนที่ 99.
ตอนที่ 99.มัวแต่โศกเศร้าจึงไม่เห็นร่างของอินทรายุธที่ปรากฏขึ้นภายในตำหนัก “ร้องไห้ในวันอภิเษกแบบนี้... มันไม่ดีนะน้องหญิง...”ราชาวดีรีบยกมือขึ้นป้ายน้ำตา ก่อนจะหันไปมอง และเมื่อเห็นว่าเป็นใคร หล่อนก็ฝืนยิ้มเศร้าๆ ออกมา“ท่านพี่นั่นเอง...”พูดกับอินทรายุธ แต่สายตากลมโตกลับเบิกกว้างเมื่อเห็นสตรีที่อยู่ข้างกายของพี่ชายต่างสายเลือดเต็มตา และเจ้าอาการเหลือเชื่อของราชาวดีก็ทำให้อินทรายุธพูดออกมา“นี่มัลลิกา หรือน้องหญิงจะเรียกว่ามะลิก็ได้ นางเป็นว่าที่เจ้าสาวของพี่ เราจะแต่งงานกันหลังจากจบพิธีอภิเษกของน้องหญิงแล้ว...”“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะองค์หญิงราชาวดี มะลิไม่คิดว่าจะเป็นคุณ...”มัลลิกาที่รู้เรื่องทุกอย่างแล้วเอ่ยขึ้น ตอนแรกที่หล่อนเห็นราชาวดีหล่อนก็ตกใจไม่เชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน เพราะไม่คิดว่าองค์หญิงราชาวดีผู้สูงศักดิ์ จะเป็นสตรีคนเดียวกับผู้หญิงที่กอดกันนัวเนียอยู่กับทวิภาคเมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา“หญิง... หญิงไม่คิดว่าพี่มะลิจะเป็นคนรักของท่านพี่ คิดว่า...”“คิดว่าเป็นคนรักกับทวิภาคใช่หรือเปล่าคะ” มัลลิการะบายยิ้มหวาน ก่อนจะสอดมือคล้องลำแขนกำยำของอินทรายุธเอาไว้อย่างหวงแหน“ผู้ชายท
มายาทมิฬ ตอนที่ 98.
ตอนที่ 98.“ท่านพ่อของพี่เอง ท่านพ่อเป็นคนสั่งฆ่าทุกคนในตำหนักเอื้องผึ้ง รวมทั้งฆ่าพ่อแม่บังเกิดเกล้าของพี่อย่างทารุณ และนี่ก็คือสาเหตุที่พี่ต้องไปเมืองไทย พี่ไปหาเงินเพื่อส่งมาให้กองกำลังของพี่ได้ใช้ในการซื้อเสบียงและอาวุธเพื่อต่อกรกับท่านพ่อ...”“นี่พี่ยุธอย่าบอกมะลินะว่าที่พี่จากมาก็เพราะ...”“ใช่... วันนั้นหลังเล่นคอนเสิร์ตจบ พี่ก็บึ่งรถมาที่ชายแดน และข้ามฝั่งมาเชียงรุ้งทันที จากนั้นก็ออกรบเพื่อยึดบัลลังก์ที่ท่านพ่อชิงไปจากน้องหญิงราชาวดีทันที...”แรงดิ้นรนหยุดชะงัก พร้อมๆ กับน้ำเสียงที่ถามด้วยความห่วงใย “แล้วพี่ยุธไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหมคะ”ชายหนุ่มระบายยิ้ม “แน่นอนร่างกายของพี่ไม่เจ็บปวดอะไร แต่หัวใจทรมานยิ่งนัก ยามที่ต้องทิ้งมะลิมาแบบนี้...”“พี่ยุธน่าจะพามะลิมาด้วย...”“มันอันตรายมาก และพี่ก็ไม่รู้ว่าการรบครั้งนี้ผลจะเป็นอย่างไร...”และแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าของหล่อนก็สั่นสะเทือนเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวแนบชิดลงมาหาอย่างแม่นยำ เนิ่นนานกว่าเขาจะปล่อยให้กลีบปากของหล่อนเป็นอิสระ“พี่รักมะลินะครับ รักมาก...”ดวงตาของเขาหวานฉ่ำ จนหัวใจของมัลลิกาเบิกบานราวกับมีปีก คำว่ารักของเขาช่างหวานหูยิ่งน
มายาทมิฬ ตอนที่ 97.
ตอนที่ 97.หญิงสาวลุกขึ้นยืน เดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า และหยิบชุดรัดรูปสีดำสนิทที่เคยซื้อไว้เพราะมันสวยขึ้นมามองอย่างชั่งใจหล่อนซื้อไว้นานแล้วแต่ไม่เคยได้ใส่มันสักครั้งเดียว วันนี้... ถือว่าลองของก็แล้วกันคิดได้อย่างนั้น ร่างงดงามของหล่อนก็ถูกซ่อนอยู่ในชุดรัดรูปสีดำเงาตัวนั้นทันที หญิงสาวเพ่งมองสตรีสาวในกระจก ก่อนจะยิ้มเศร้าๆ ออกมาอย่างพึงพอใจกับสิ่งที่เห็น“มะลิจะต้องลืมพี่ยุธให้ได้...”ปิดประตูตู้เสื้อผ้า ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนของตนเองอย่างรวดเร็วตั้งใจแล้ว ยังไงวันนี้ หล่อนก็จะต้องลืมผู้ชายที่ชื่อ อินทรายุธ จอมใจร้ายนั่นให้ได้หญิงสาวก้าวออกมาจากบ้านด้วยท่าทางมั่นใจจอมปลอม กำลังจะปิดประตูบ้าน แต่ใบหน้าของหล่อนก็ถูกผ้าเย็นเฉียบมาปิดไว้เสียก่อน สาวน้อยดิ้นรน ต่อสู้ พัลวัน แต่เพียงไม่นานก็สิ้นฤทธิ์ สลบไสลอยู่ภายในอ้อมแขนกำยำของเจ้าของรอยยิ้มทรงเสน่ห์อย่างไม่มีทางเลือกราชาวดียืนเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง หล่อนจากทวิภาคมาเดือนเต็มๆ แล้ว จากเขามาโดยไร้การล่ำลา มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งอย่างเจ็บปวด เมื่อนางกำนัลเดินเข้ามา“องค์หญิงเพคะ ท่านอมาตย์อ้ายจันขอเข้าเฝ้าเพคะ”“เชิญเข้ามาเถอะ..
มายาทมิฬ ตอนที่ 96.
ตอนที่ 96.ไม่อยากไปจากเขา... ไม่อยากจากทวิภาคไปไหนเลย แต่บ้านเมืองของบิดามารดาคือสิ่งที่หล่อนต้องสานต่อ ประชาราษฎร์กำลังรอให้หล่อนกลับไปทำให้แผ่นดินนั้นให้กลายเป็นทองหัวใจคงต้องแตกสลาย ทวิภาคไม่มีทางยอมกลับไปกับหล่อนอย่างแน่นอน หล่อนรู้ดีว่าเขารักเมืองไทยมาก และคงมากกว่าการยินยอมตามหล่อนไปที่เชียงรุ้ง และกลายเป็นคนเชียงรุ้งตลอดกาลบ้านเมืองกับหัวใจ... หากต้องเลือก บ้านเมืองคงต้องมาก่อน...“ค่ะ หญิงจะกลับไปกับเจ้าพี่ ขอเวลาหญิงจนถึงวันพรุ่งนี้รุ่งสาง...”อินทรายุธเดินจากไปแล้ว พร้อมๆ กับความสุขที่มลายหายไปจนหมดเช่นกัน หญิงสาวค่อยๆ ปิดประตูลงกลอนช้าๆ น้ำตาไหลพรากคืนนี้คงเป็นคืนสุดท้ายแล้วสินะ ที่เขากลับหล่อนจะได้นอนกอดกัน จะได้พูดว่ารักกันบนเตียงอย่างมีความสุขทวิภาคมองสตรีที่ก้าวเข้ามาด้วยสายตาแปลกใจ ใบหน้าของราชาวดีแม้จะยิ้มแย้ม แต่เหมือนซ่อนความทุกข์ใจไว้ภายใน“ใครมาหรือวดี...”“เขามาผิดห้องค่ะ”ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง เป็นไปได้ยังไง หน่วยรักษาความปลอดภัยของที่นี่ไม่เคยทำงานผิดพลาดอย่างนี้นี่น่า หรือว่าราชาวดีโกหก“อย่างนั้นหรือ”“ค่ะ...” รับคำ ก่อนจะทรุดลงนั่งบนเตียง ก้มลงหอมแก้มสากน
มายาทมิฬ ตอนที่ 93.
ตอนที่ 93.“ท่านพี่...!”ร่างอรชรที่ล้มไปกองกับพื้นเพราะแรงผลักของทวิภาคร้องลั่น รีบตะกุยตะกายเข้าไปกอดร่างของชายหนุ่มเอาไว้แน่น น้ำตาไหลพรากหล่อนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าตอนนี้ทวิภาคถูกยิง และก็กำลังต้องการหมออย่างด่วนที่สุด“ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย! มีคนถูกจริง... ท่านพี่... ท่านพี่”น้ำตาหย
มายาทมิฬ ตอนที่ 92.
ตอนที่ 92.“ท่านพี่จำนางไม่ได้หรือคะ”ชายหนุ่มส่ายหน้า “พี่จำไม่ได้เลย แม้แต่ชื่อที่พี่มีนบอกพี่ก็ยังลืม... แต่รู้ว่ามันคล้ายๆ กับชื่อของวดีนั่นแหละ”ราชาวดีพยักหน้าหงึกๆ และก็รีบกลืนสิ่งที่จะสารภาพกลับเข้าไปในลำคออีกครั้ง“วดีอาบน้ำเถอะ พี่มีอัดเสียงตอนเก้าโมง...”“แต่หญิงไม่อยากไปเลยค่ะ กลัวท่านพ
มายาทมิฬ ตอนที่ 90.
ตอนที่ 90.ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนสาวเท้าเข้ามาหา ทุกท่วงท่าเต็มไปด้วยความเดือดดาล จนมัลลิกาอดแปลกใจไม่ได้อินทรายุธพูดคล้ายกับหึงหวง...“แล้วมันคืออะไร หายหัวไปตั้งครึ่งวันค่อนวัน ทิ้งพี่ให้นั่งรอเธอจนมืดจนค่ำแบบนี้ หมายความว่าอะไร”“เจ็บนะ พี่ยุธ”นิ้วเรียวขยุ้มลงบนต้นแขนทั้งสองข้างของ
มายาทมิฬ ตอนที่ 87.
ตอนที่ 87.คำลือรีบส่ายหน้า “ไม่พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยมิบังอาจ...”“งั้นก็ดีแล้ว ไปทำตามคำสั่งของเราให้สำเร็จ เรื่องอื่นอย่าไปสนใจมัน”เจ้าสมถวิลสั่งเสียงกระด้าง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาชื่นชมกับบัลลังที่ตัวเองนั่งอยู่ด้วยความระเริงในอำนาจ ความทะเยอทะยานไม่เคยดับไปจากหัวใจ“พ่ะย่ะค่ะ นายท่าน” คำลือถอนใจเบาๆ ก
You may also like
บทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋87.4K viewsธุลีใจ
เอเวอลีน เอ็มเอ็ม49.1K viewsภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว138.6K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย64.3K viewsขอเพียง แค่มัดใจ
พันธกา มัสญาภา มัสยาปลา127 viewsสายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์
กระดิ่งจันทร์228 viewsไม่รีเทิร์น ไม่ให้อภัย! คุณเจียงไล่ตามภรรยาจนแทบคลั่ง
ใต้แสงจันทร์241 viewsMY EX | แฟนเก่า!!
“TheLittleDevil”56 views
