ตอนที่ 6.

ตอนที่ 6.

         ร่างสูงใหญ่ผิวขาวจัดของชายวัยกลางคนในชุดเสื้อไหมผ่าอก คอตั้ง มีกระดุมทองเรียงกันห้าเม็ดสีน้ำตาลอ่อน นุ่งโจงกระเบนตัดด้วยผ้าไหมพื้น พร้อมทั้งคาดเอวด้วยผ้าแพร และทับด้วยเข็มขัดทองประดับอัญมณีสีแดง ซึ่งบ่งบอกชั้นยศศักดิ์ชัดเจน กำลังเดินกลับไปกลับมาด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์

         “เจ้าสมถวิลจะทำยังไงต่อพ่ะย่ะค่ะ”

อมาตย์คำลือข้าราชการชั้นผู้ใหญ่แห่งแคว้นเชียงรุ้งที่นั่งอยู่กับพื้นตำหนักใหญ่ของเจ้าสมถวิลพระอนุชาในองค์ราชาสุขเกษมเอ่ยถามขึ้น

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานของสมถวิลหันขวับกลับมา ภายในดวงตารียาวนั้นร้อนระอุไปด้วยเพลิงริษยา

ความจริงบัลลังก์นี้สมควรจะเป็นของเขามาตั้งแต่สิบปีที่แล้ว แต่เพราะเจ้าพี่สุขเกษมดันดวงแข็ง ฆ่าเท่าไหร่ก็รอดมาได้ซะทุกครั้ง  ทำให้เขาต้องกล้ำกลืนฝืนทนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเจ้าพี่ของตนเองมาเนิ่นนาน แต่ไฟอยากได้อยากมีมันหาได้ดับไปไม่ เพราะตอนนี้เขากำลังจะทวงทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาควรจะได้คืนมาสักที

“จะทำอย่างไรงั้นหรือ...”

น้องชายผู้ไม่เคยภักดีต่อพี่ชายอย่างสมถวิลหัวเราะร่วน ขณะเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้บุทองตัวใหญ่ หันมาจ้องอมาตย์คู่ใจด้วยดวงตาเป็นประกาย

“ก็รอฟังข่าวการสวรรคตของเจ้าพี่สุขเกษมกับพระมเหสีน่ะสิ...”

“แต่แผนของนายท่านจะผิดพลาดนะพ่ะย่ะค่ะ หากองค์หญิงราชาวดีทรงอภิเษกกับผู้ชายคนนั้น...” คำลือเอ่ยถึงทวิภาค

สมถวิลยิ้มที่ปากแต่ดวงตากร้าวกระด้าง “หากมันทำตัวเป็นเสี้ยนอันใหญ่เมื่อไหร่ มันก็ต้องตาย เพราะราชาวดีจะต้องอภิเษกกับอินทรายุธเท่านั้น...”

“แต่เท่าที่ข้าน้อยได้รับรายงานจากสายที่แฝงตัวอยู่ในตำหนักใน องค์หญิงราชาวดีทรงพอพระทัยในตัวของผู้ชายคนนั้นมากนะพ่ะย่ะค่ะ...” คำลือรายงานด้วยสีหน้ามีความกังวล

ชายผู้เป็นถึงอนุชาขององค์ราชาจ้องมองหน้าคนสนิทเขม็ง “ราชาวดีคงไม่ใฝ่ต่ำขนาดนั้น...”

“แต่องค์หญิงถึงขนาดปลอมพระองค์เป็นนางกำนัลไปรับใช้ผู้ชายคนนั้นเองเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยคิดว่าองค์หญิงทรงเอาจริงแน่นอน”

ความเงียบกินเวลาไปหลายวินาที ก่อนที่เสียงเข้มกร้าวของสมถวิลจะดังออกมา “รอดูเหตุการณ์ไปก่อน ไว้หลังเจ้าพี่กับพระชายาสวรรคตเมื่อไหร่ เราค่อยจัดการเรื่องนี้ทีหลัง”

“พ่ะย่ะค่ะ เจ้าสมถวิล...” คำลือรับคำ ระบายยิ้มชั่วออกมาไม่ต่างจากใบหน้าของเจ้านายนัก

สมถวิลหัวเราะได้สักพักก็หยุด หันมาถามคำลือ “อินทรายุธจะเดินทางกลับเชียงรุ้งเมื่อไหร่...”

“เจ้าน้อยไม่ได้แจ้งกำหนดที่แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่บอกว่าจะรีบเสด็จกลับมาให้เร็วที่สุด” อมาตย์คำลือรายงาน

เจ้าสมถวิลถอนใจออกมา ก่อนจะพยักหน้าให้คนสนิทออกไปจากตำหนักใหญ่ของตนเอง ก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้นุ่ม ดวงตาเหม่อลอย ครุ่นคิดไปถึงบุตรชายบุญธรรมที่อุปการะไว้มาตลอดสามสิบกว่าปี

“อย่า... อย่าทำอะไรฉันเลย

ปล่อยฉันกับลูกไปเถอะ...”

มิกิสาวญี่ปุ่นอดีตคนรักของสมถวิลเขยิบร่างถอยหนีอย่างหวาดกลัว น้ำตาไหลนองหน้า ในอ้อมแขนโอบกอดทารกน้อยเพศชายที่พึ่งลืมตาได้เพียงแค่สามเดือนไว้แน่น ข้างกายร่างของมาคอสสามีหนุ่มชาวกรีซที่ถูกบุรุษโหดเหี้ยมตรงหน้ายิงจนเสียชีวิต

“ปล่อยเธอเหรอนังทรยศ ไหนบอกว่าจะรอฉันไง รอจนฉันได้เป็นราชา แต่ในที่สุดเธอก็ทรยศต่อความรักของฉัน...”

เสียงกร้าวหัวเราะดังลั่น เล็งปากกระบอกปืนไปที่ร่างของสตรีที่เขาเคยรักหมดใจ ไฟแค้นทำให้เขาเลือกที่จะฆ่าทุกคนที่ทรยศ ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงคนนี้

“แต่ฉันไม่อยากเป็นราชินี ฉันอยากเป็นคนธรรมดา แต่คุณกลับให้ฉันไม่ได้ คุณทะเยอทะยานอยากได้ในสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง...”

น้ำตาไหลออกมานองหน้า มิกิหันไปมองร่างไร้ลมหายใจของสามีด้วยความปวดร้าว หล่อนกับสามีพร้อมทั้งลูกน้อยในอ้อมแขนถูกจับตัวมาจากสนามบินที่เมืองไทย ทั้งที่กำลังจะบินกลับโตเกียวในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

“ปากดีนักนะ!” มือใหญ่ของสมถวิลตวัดลงบนแก้มนวลรุนแรง จนอีกฝ่ายเลือดกบปาก

“ฉันไม่กลัวคุณหรอกนะสมถวิล เชิญเลย อยากจะฆ่าฉันก็เชิญ... แต่ขอร้อง... ปล่อยลูกชายของฉันไปเถอะ แกยังเด็กไร้เดียงสานัก”

ในเมื่อรู้ตัวเองดีว่าไม่รอดอย่างแน่นอน มิกิขอร้องสมถวิลให้ปล่อยบุตรชายของหล่อนไป “ได้โปรด... ถ้าคุณยังมีจิตใจเป็นมนุษย์บ้าง ปล่อยแกไปเถอะ ปล่อยเคนตะไป...”

สมถวิลแสยะยิ้มร้ายกาจ เลื่อนสายตาลงมองใบหน้าเด็กชายผิวขาวสะอาดน่าชังนิ่ง ความเอ็นดู ถูกชะตาระเบิดเข้ามาในอก

“ก็ได้...ฉันจะเลี้ยงเขาเอง และจะใช้ให้เด็กน้อยคนนี้เป็นบันไดสู่ความสำเร็จของฉัน”

เสียงหัวเราะดังสนั่น พร้อมๆ กับลูกกระสุนที่วิ่งออกมาจากปากกระบอกปืนจ่อที่หน้าผากของมิกิอย่างแม่นยำ ร่างสาวหงายหลังเสียชีวิตทันที

สมถวิลหัวเราะทั้งน้ำตา ขณะเข้าไปอุ้มเด็กทารกที่ร้องไห้จ้าเข้ามาไว้แนบอก มองร่างไร้ลมหายใจของสตรีที่เขารักยิ่งด้วยความปวดร้าว

เขารักหล่อนมากเพียงใด... ก็แค้นหล่อนมากเพียงนั้น เมื่อรู้ว่าหล่อนทรยศไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา

“เราจะเลี้ยงเจ้าให้ดี และเจ้าก็จะเป็นคนที่ทำให้เราได้ทุกอย่างที่ต้องการ...” สมถวิลพูดกับเด็กชายที่ยังร้องไห้ไม่หยุดในอ้อมแขน

“เราขอตั้งชื่อเจ้าว่า ‘อินทรายุธ’ เพราะเจ้าคืออาวุธประจำกายของข้า” สมถวิลหัวเราะชอบใจ ก่อนจะส่งเด็กให้กับคำลือ

“บอกทุกคนว่าเด็กคนนี้คือลูกบุญธรรมของเรา และเลือกแม่นม พี่เลี้ยง ฝีมือดีมาคอยดูแลอินทรายุธอย่าให้ขาดตกบกพร่อง จำไว้... เขาคืออาวุธที่เราจะใช้ครองบัลลังก์เชียงรุ้ง...”

“พ่ะย่ะค่ะ เจ้าสมถวิล”