ตอนที่ 5.

ตอนที่ 5.

ทวิภาคหรี่ตามองสตรีที่แก้มแดงก่ำตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก แต่ที่แน่ๆ เขาติดใจกับการตอบสนองที่ไร้ขีดสิ้นสุดของเจ้าหล่อนยิ่งนัก

ให้ตายเถอะ...! นี่อย่าบอกนะว่าเขาหลงใหลแม่นางกำนัลขององค์หญิงน่ารังเกียจนั่น ชายหนุ่มรีบสะบัดศีรษะแรงๆ เพื่อสลัดความคิดอันน่ารังเกียจนั้นให้หลุดออกไปโดยเร็ว

“ตามใจ แล้วหากไม่อยากถูกจูบอีกล่ะก็... อย่าคิดจะอ่อยฉันอีก”

“อะไรนะ!” จากที่ไม่กล้าสบตาคมของเขา ตอนนี้กลับจ้องเขม็ง

นี่เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ใครอ่อยเขากันยะ หล่อนเหรอ หล่อนอ่อยที่ไหนกัน ก็แค่... แค่อยากอยู่ใกล้ชิดเขาเท่านั้นเอง

“ฉัน...เอ่อ... ข้าน้อยนี่นะอ่อยนายท่าน...”

ควันแทบออกหู ใบหน้าที่แดงแล้วก็แดงก่ำขึ้นอีก แต่ไม่ใช่เพราะความเขินอายเฉกเช่นครั้งแรก เพราะครั้งนี้มันคือความโกรธต่างหากล่ะ

“ทำไมต้องทำเสียงตกใจด้วยล่ะ ก็เธอทำจริงๆ นี่... เอาล่ะไปได้แล้ว”

จากที่เคยคิดจะไปคราวนี้กลับเดินเข้าหา มองหน้าถมึงทึง “ข้าน้อยไม่ได้อ่อยนายท่านนะเพคะ โปรดเข้าใจใหม่ซะด้วย...”

ไปหยุดยืนชิดกับร่างกำยำที่สูงกว่าหล่อนมากมาย มากขนาดไหนหรือ ก็ศีรษะของหล่อนยังไม่ถึงปลายคางของเขาดีเลย แต่กลัวซะที่ไหน... มาว่ากันแบบนี้ มันน่าตัดคอเสียบประจานนัก

“สั่งฉันหรือ... นี่ถ้าองค์หญิงนั่นรู้ว่าเธอยั่วยวนฉันคงจะดีใจไม่น้อยเลยนะ” เขาตั้งใจประชดหล่อนรู้ดี

“ข้าน้อยบอกแล้วไงว่าไม่ได้ยั่วยวน นายท่านช่วยเข้าใจเสียใหม่ด้วยเพคะ ข้าน้อยเสียหาย...”

ราชาวดีหน้าเครียด ทวิภาคระบายยิ้ม ดวงตาคมอ้อยอิ่งอยู่กับกลีบปากอิ่มที่ช้ำเล็กน้อยของเจ้าหล่อนอย่างเสียดาย

“ปากเธอหวานมากเลยรู้หรือเปล่า... นี่หากเปลี่ยนจากการทานข้าวกับองค์หญิงนั่นเป็นเธอ...”

ชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตนิ่ง คล้ายกับกำลังจะสื่อสารอะไรบางอย่างกับหล่อน แต่สายตาของเขามันอ่านยากเหลือเกิน พยายามแค่ไหนก็อ่านไม่ออก

“ฉันคง...”

ทวิภาคยังพูดไม่ทันจบ จะบอกว่า ‘ฉันคงดีใจ’ แต่เจ้าหล่อนดันแทรกด้วยน้ำเสียงน่าลงโทษด้วยการตบด้วยปากยิ่งนัก

“ข้าน้อยต้องขอตัวแล้วเพคะ เชิญนายท่านพักผ่อนตามสบายเถอะ”

จะก้าวถอยหลัง เพื่อถอนสายบัว แต่ก็ถูกมือหนาดึงเข้าไปกอดเสียก่อน ราชาวดีตกใจ รีบยกมือขึ้นยันอกกว้างเอาไว้ มองเขาอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ไม่คิดว่าผู้ชายเย็นชาอย่างทวิภาคจะมือไวขนาดนี้

“ปล่อยข้าน้อยนะ... อย่าทำแบบนี้...”

ทวิภาคก็อยากทำตามที่แม่สาวน้อยบอก แต่ทำไมนะทำไมเขาถึงทำไม่ได้ อยากอยู่ใกล้ๆ หล่อนจนห้ามใจตัวเองไม่อยู่ แถมหัวใจยังแกว่งแปลกๆ อยากจูบหล่อนอีกสักครั้ง...

ทำไมถึงได้รู้สึกถูกใจแม่สาวน้อยคนนี้รวดเร็วปานติดจรวดแบบนี้นะ หล่อนคุ้นตา คุ้นใจแปลกประหลาด

“ถ้าไม่ปล่อยเธอจะทำไมฉันล่ะ...”

เขาก้มหน้าลงมาหา ฟันขาวสะอาดเรียงตัวกันสวยงามอยู่ภายในรอยยิ้มกระชากใจนั้น สาวน้อยระทวย หัวใจเต้นแรง เลือดสาวร้อนระอุ ไม่อยากปล่อยตัวปล่อยใจแบบนี้เลย ก็สัญญาไว้กับรสาว่าจะไม่ยอมให้ตนเองเสื่อมเสีย

แต่ดูสิ... แค่ไม่ถึงชั่วโมงหล่อนถูกทั้งกอด ทั้งจูบ นี่ถ้าอยู่นานอีกหน่อยคงได้จบกันบนเตียงแน่ ก็พ่อสุดหล่อเล่นทั้งรุก ทั้งต้อนแบบนี้

ไม่คิดว่าผู้ชายที่เย็นชาไม่ต่างจากน้ำแข็งจะซ่อนความร้อนผ่าวเอาไว้มากมายเพียงนี้ ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งเต้นแรง ซอกขาร้อนระอุ ปวดร้าวอึดอัดลามเลียไปทั่วทั้งร่าง

แต่ก็ต้องใจแข็ง... “ข้าน้อยจะทำอะไรได้ล่ะเพคะ ข้าน้อยมันแค่นางกำนัล แขกมีเกียรติแบบนายท่านจะย่ำยีอย่างไรก็ได้ พอสมใจแล้วก็ทิ้งขว้าง...”

 น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้ทวิภาคได้สติ ชายหนุ่มปล่อยร่างอรชรให้เป็นอิสระ พร้อมทั้งเป็นฝ่ายถอยห่างออกไปเอง

“เธอออกไปได้แล้ว... ไปสิ ก่อนที่ฉันจะกลายเป็นคนใจดำ...”

“ขอบคุณเพคะ นายท่าน...” ราชาวดีไม่รอให้เขาไล่ซ้ำ ร่างอรชรรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ทวิภาคมองบานประตูที่ปิดลงเบาๆ ด้วยความรู้สึกละอาย ลมหายใจหนักๆ ถูกพ่นออกมาจากปากหยักสวยสีแดงสด ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปเกาะขอบระเบียง เหม่อมองผ่านความมืดที่โรยตัวเข้ามาทุกขณะไปยังทิวเขาและผืนป่าเบื้องหน้าด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นมิจางหาย

ราชาวดีวิ่งเข้ามาในตำหนักของตนเองด้วยสภาพน้ำตาคลอ รสาที่ยังรออยู่ในห้องบรรทมมองด้วยความเป็นห่วง

“องค์หญิงทรงเป็นอะไรหรือเพคะ ทำไมถึงได้กันแสงแบบนั้น...”

“เปล่าจ้ะ หญิงไม่ได้เป็นอะไร... รสาไปนอนเถอะ หญิงจะนอนแล้ว”

ราชาวดีเดินไปทิ้งลงบนเตียงนอนของตนเอง พยายามซ่อนน้ำตาเอาไว้ให้มิดจากสายตาจับผิดของนางกำนัลคนสนิท

“องค์หญิงยังไม่ได้เสวยเลยนะเพคะ”

“หญิงไม่หิวจ้ะรสา หญิงขอนอนก่อนนะ ปวดหัวนิดหน่อย...”

หญิงสาวรีบล้มตัวลงนอน รสามองด้วยสายตาเป็นห่วง ราชาวดีมีทางท่าแปลกไปจากเดิมหลังจากไปพบพ่อนักร้องหนุ่มสุดหล่อคนนั้น มันต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ

“แต่องค์หญิงเพคะ...”

“รสาจ๊ะ ถ้าหญิงหิวเมื่อไหร่จะบอกให้รสาเอามาให้หญิงทานนะจ๊ะ ไม่ต้องห่วงหญิงหรอก...”

คำพูดของราชาวดีทำให้รสาไม่อาจจะขัดใจได้อีก จำต้องเดินออกจากห้องบรรทมเงียบๆ แต่เสียงของราชาวดีก็หยุดหล่อนเอาไว้

“รสาจ๊ะ เดี๋ยวรสาให้มาลายกมื้อค่ำไปให้เขาหน่อยนะ แล้วฝากบอกเขาให้ด้วยว่าองค์หญิงจะทานมื้อค่ำกับเขาในวันพรุ่งนี้ตอนเย็น...”

กระแสเสียงสั่นเล็กน้อย ทำให้รสารู้ว่าองค์หญิงน้อยของตนเองกำลังน้อยใจเป็นกำลัง “รสาจะทำตามรับสั่งเพคะ”

“ขอบใจมากจ้ะรสา... ถ้าเขารักหญิงได้สักเสี้ยวหนึ่งที่รสารักหญิงก็คงดี...” หญิงสาวพึมพำทั้งน้ำตา ระบายยิ้มเศร้าหมอง พยายามจะยิ้มแย้มแต่ก็ทำไม่ได้

 รสาถอนใจออกมา สงสารราชาวดีจับใจ ไม่น่าเลย... ไม่น่าไปรักผู้ชายที่ไร้หัวใจคนนี้เลย เจ้าชายจากต่างเมืองมากมายมาเจริญสัมพันธไมตรีด้วย แต่องค์หญิงก็ปฏิเสธเสียหมด มาฝังใจอยู่กับผู้ชายที่ไม่มีอะไรคู่ควรคนนี้เพียงคนเดียว

“งั้นทรงบรรทมนะเพคะ ถ้าทรงอยากเสวยเมื่อไหร่เรียกรสาได้ตลอดเวลานะเพคะ”

นางกำนัลวัยเลยเลขห้ามานานหลายปีถอนสายบัวทำความเคารพราชธิดาในกษัตริย์สุขเกษมก่อนจะก้าวออกไปจากห้องนอนของราชาวดีแผ่วเบา

เมื่ออยู่ลำพัง ราชาวดีก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาท่วมท้น เสียใจ น้อยใจ และช้ำใจยิ่งนัก กับคำพูด การกระทำที่ทั้งดูหมิ่น เหยียดหยามศักดิ์ศรีของหล่อนให้ต่ำเตี้ยเรี่ยลงดินที่ทวิภาคแสดงต่อหล่อนนัก

เขารังเกียจเจ้าหญิงแบบหล่อน...

ราชาวดีคิดอย่างช้ำใจ น้ำตาไหลไม่หยุดจนต้องยกมือขึ้นเช็ดมัน “หญิงอยากเกลียดคุณนัก... ทวิภาค” รู้ตัวว่าทำไม่ได้ แต่ก็ยังอยากจะพูดออกไป...