บทที่ 12 หุ้นส่วน

เจียงฉิงฟางรู้สึกยินดีที่ลูกๆ จะได้เรียนหนังสือกับเจิ้งชวน นางจึงพาลูกๆ แวะเวียนซื้อเนื้อและผักเป็นจำนวนมากเพื่อจะได้นำมาทำเป็นอาหารเลี้ยงฉลองกับลูกๆ พอมาถึงบ้านท้องฟ้าก็เริ่มจะเปลี่ยนสีแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจก็คือมีแขกสองคนมายืนรอนางและลูกๆ อยู่ตรงหน้าประตูบ้าน

“สะใภ้บ้านจ้าว ในที่สุดเจ้าก็กลับมาได้เสียที” ผู้ดูแลร้านสกุลจี้เอ่ยทักออกมาด้วยน้ำเสียงยินดี เขาเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเจียงฉิงฟางเขาจึงรีบแนะนำบุรุษที่ยืนเคียงข้างเขาในทันที

“ท่านผู้นี้คือนายท่านของข้า นายท่านรู้สึกชื่นชอบสบู่หอมของเจ้าเป็นอย่างมากจึงให้ข้าพามาพบเจ้าเพื่อสอบถามวิธีการทำสบู่หอม และเครื่องหอมของเจ้าเหล่านั้น” คำพูดของผู้ดูแลร้านทำให้เจียงฉิงฟางพลันเลิกคิ้วขึ้น เขาจึงรีบอธิบายต่อในทันที

“แน่นอนว่าย่อมจะต้องมีค่าตอบแทนให้เจ้าแน่” เมื่อผู้ดูแลเอ่ยเช่นนี้เจียงฉิงฟางก็ยิ้มออกแล้วเชื้อเชิญคนทั้งสองให้เข้าไปในบ้านด้วยกัน

“เช่นนั้นก็เชิญท่านทั้งสองเข้าไปในบ้านของข้าก่อน” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางเปิดประตูรั้วเดินนำเข้าไปในบ้าน

“ขอเชิญพวกท่านนั่งรอสักครู่ ข้าจะไปชงชามาให้” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางเชื้อเชิญให้พวกเขานั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ตั้งอยู่ในโถงกลางของบ้าน

บ้านสกุลจ้าวแม้ว่าจะไม่ได้ใหญ่โตแต่กลับแบ่งสัดส่วนอย่างชัดเจน เรือนนอนถูกแยกออกจากตัวบ้านไปทางด้านหลัง ส่วนที่ใช้สำหรับพักผ่อนและรับแขกถูกสร้างแยกออกมา เดิมทีก่อนที่เจียงฉิงฟางจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้ บ้านไม้หลังนี้ทรุดโทรมและสกปรกเป็นอย่างมาก แต่ยามนี้กลับแตกต่างออกไป นอกจากจะถูกซ่อมแซมและถูกทำความสะอาดจนดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนแล้วเจียงฉิงฟางยังทำการตกแต่งให้คล้ายคลึงกับฉากในโรงถ่ายที่นางเคยเห็น นอกจากจะดูดีแล้วยังทำให้บ้านไม้หลังนี้แตกต่างจากบ้านของชาวบ้านแถบนี้มากมายนัก

เจียงฉิงฟางใช้เวลาไม่นานนักในการจุดเตาเล็กต้มน้ำสำหรับชงชา ระหว่างนั้นนางก็ให้เด็กน้อยทั้งสามช่วยกันนำข้าวของไปเก็บ พอน้ำเดือดนางก็ชงชาอย่างพิถีพิถันแล้วจึงยกมารับแขกพร้อมกับขนมอบที่นางทำเอาไว้

“นี่คือขนมอบที่ข้าทำเอง” เจียงฉิงฟางเอ่ยเมื่อเห็นว่าทั้งผู้ดูแลร้านและเจ้านายของเขาหยิบขนมอบของนางขึ้นไปพิจารณา ชายทั้งสองหยิบไปชิมคนละคำแล้วก็เอ่ยชมออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

“ไม่คิดว่านอกจากจะมีฝีมือในการทำสบู่หอมและเครื่องหอมแล้วสะใภ้บ้านจ้าวยังมีฝีมือในการทำขนมด้วย” คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้เจียงฉิงฟางยิ้มออกมา

“ข้าต้องใช้กากถั่วเหลืองในการทำสบู่เป็นจำนวนมาก น้ำถั่วเหลืองจะทิ้งก็รู้สึกเสียดาย ข้าจึงนำมาผสมกับแป้งทำเป็นขนมอบเอาไว้กิน หากพวกท่านชอบอีกประเดี๋ยวข้าจะแบ่งให้พวกท่านนำกลับไปด้วย” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาอย่างใจกว้างทำให้ทั้งผู้ดูแลร้านและเจ้านายของเขายิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

“ข้ามีนามว่าจี้หยางจิ่ว เป็นเจ้าของร้านผ้าสกุลจี้ กิจการของสกุลข้ามีหลากหลายกิจการแต่ข้าคือผู้ที่รับผิดชอบกิจการที่เกี่ยวข้องกับเครื่องแต่งกายและเครื่องหอม วันนี้ข้ามีโอกาสได้ลองใช้สบู่หอม ธูปหอม น้ำหอมและน้ำมันประทินผิวของเจ้า แค่เพียงใช้ครั้งเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นของดีที่มีคุณภาพ ดังนั้นจึงอยากจะมาขอซื้อสูตรและวิธีการทำเครื่องหอมเหล่านี้จากเจ้า” คำพูดของจี้หยางจิ่วทำให้เจียงฉิงฟางยิ้มออกมา

“หากข้าขายสูตรและวิธีการทำให้พวกท่านแล้ววันหน้าข้าจะขายสิ่งใดเพื่อเลี้ยงชีพกันเล่า” คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้จี้หยางจิ่วยิ้มออกมาเช่นเดียวกัน

“หากว่าข้าจะบอกว่าข้ายินดีที่จะจ่ายให้เจ้าในราคาที่ทำให้เจ้าและลูกๆ อยู่สุขสบายทั้งชีวิตเล่า” คำพูดของเขาทำให้เจียงฉิงฟางส่ายหน้า

“เงินหากมีมากนับเป็นเรื่องดี แต่หากมีมากจนเกินไปล้วนอันตรายสำหรับพวกข้าแม่ลูก มิสู้ค้าขายทุกวันให้เงินค่อยๆ งอกเงยจะดีกว่าเพราะจะทำให้พวกข้ามีกินมีใช้ไปได้ตลอดโดยไม่ต้องเดือดร้อน” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาเช่นนี้จี้หยางจิ่วก็พลันหรี่ตาลงแล้วจ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง

“ข้าก็ไม่ได้อยากจะอวดอ้างตนเองหรอกนะ แต่ข้าคือคนที่ชอบคิดค้นและทดลองทำสิ่งใหม่ๆ สิ่งที่มีราคาหาใช้สูตรและวิธีทำเครื่องหอมเหล่านั้น แต่เป็นมันสมองของข้าต่างหากที่มีราคาสูง” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาอย่างไร้ซึ่งความละอาย นางเคยเรียนวิธีทำมาก่อนก็จริง แต่อุปกรณ์และวัตถุดิบที่มีในยุคนี้ล้วนแตกต่าง หากไม่ใช่เพราะนางคิดค้นวิธีการ ดัดแปลงและปรับปรุงทั้งวัตถุดิบและวิธีการทำผลลัพธ์ที่ได้ก็คงจะไม่ออกมาดีเช่นนี้

“ที่จ้าวฮูหยินเอ่ยมา ท่านต้องการหมายถึงสิ่งใดกันแน่”

“ข้าจะขายสูตรให้ท่านก็ได้ เพียงแต่สิ่งที่ข้าต้องการหาใช่เงินทอง แต่ข้าต้องการเป็นหุ้นส่วนในร้านเครื่องหอมของท่านต่างหาก” คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้จี้หยางจิ่วขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยออกมาตามตรง

“ร้านเครื่องหอมเป็นของสกุลจี้ ข้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจได้เองตามอำเภอใจ” คำพูดของจี้หยางจิ่วทำให้เจียงฉิงฟางส่ายหน้าในทันที

“ที่ข้าต้องการเป็นหุ้นส่วนหาใช่ร้านเครื่องหอมของสกุลจี้ แต่เป็นร้านเครื่องหอมและเครื่องประทินผิวของท่านต่างหาก ข้าขอบอกท่านตามตรงว่านอกจากสบู่หอม น้ำหอมและน้ำมันบำรุงผิวแล้ว ข้ายังรู้วิธีทำแป้ง ชาดที่มีกลิ่นหอมและมีสรรพคุณบำรุงผิว หากท่านยินดีที่จะเปิดร้านใหม่ข้าก็ยินดีที่จะเป็นผู้คิดค้นสินค้าใหม่ๆ ให้แก่ท่าน” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้จี้หยางจิ่วก็นิ่วหน้า

“นี่เจ้ากำลังยุยงให้ข้าเปิดร้านเครื่องหอมแข่งกับร้านค้าของสกุลตนเองหรือ” คำพูดของเขาทำให้เจียงฉิงฟางส่ายหน้า

“หาใช่การเปิดร้านแข่ง ลูกค้าของท่านจะเป็นกลุ่มคนคนละระดับกับลูกค้าของร้านเครื่องหอมสกุลจี้ หากให้ข้าเดาร้านเครื่องหอมของสกุลจี้จะต้องเน้นขายลูกค้าที่เป็นกลุ่มคนจากชนชั้นสูงเป็นแน่ ชาวบ้านธรรมดาคงจะไม่สามารถซื้อได้ แต่เป้าหมายของข้าคือสตรีทั่วไปที่มีความสนใจที่จะเพิ่มความงามให้แก่ตนเอง” คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้จี้หยางจิ่วพลันจ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนอกสนใจในทันที

“หากให้ข้าเดาร้านผ้าและร้านเครื่องหอมที่สกุลจี้มอบหมายให้ท่านคือกิจการที่ไม่ค่อยจะทำกำไรให้แก่สกุลเท่าใดนัก สกุลจี้มีกิจการมากมาย ทั้งโรงทอผ้า โรงน้ำชาและหอสุรา ร้านเครื่องประดับและร้านขายข้าวและธัญพืช หากข้าเดาไม่ผิดร้านผ้าน่าจะเป็นร้านที่ช่วยกระจายผ้าของโรงทอสกุลจี้” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้จี้หยางจิ่วก็พยักหน้าให้นาง นางจึงได้เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ

“ข้าได้ยินมาว่าโรงทอสกุลจี้ได้รับการรับรองจากวาณิชย์หลวงทำให้สามารถส่งผ้าเข้าวังหลวงได้ แต่ท่านกลับได้ดูแลร้านผ้าเล็กๆ ที่กระจายไปทั่วทั้งแคว้น เมื่อก่อนร้านผ้าสกุลจี้ทำกำไรได้ไม่มากนักแต่พอท่านมาดูแลกิจการกลับดีขึ้นเพราะตัวท่านเองลดกลุ่มลูกค้าเป้าหมายลงมาเป็นชาวบ้านธรรมดา ทำให้ยามนี้ร้านผ้าสกุลจี้โด่งดังและกลายเป็นที่นิยมในหมู่ชาวบ้าน ยังมีร้านเครื่องหอมหากข้าเดาไม่ผิดคงเป็นกิจการที่ยังไม่สามารถทำกำไรให้แก่สกุลได้ ท่านจึงได้พยายามเสาะหาสินค้าใหม่ๆ เพื่อเพิ่มความนิยมให้แก่ร้าน” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยมาถึงตรงนี้นางก็ลดเสียงลงแล้วเอ่ยออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

“ท่านไม่คิดบ้างหรือว่าต่อให้ท่านทำกำไรให้แก่ร้านค้าในสกุล ฐานะของท่านในสกุลก็ยังไม่ขยับ แต่หากท่านเปิดร้านเครื่องหอมของตนเองใหม่ก็ไม่จำเป็นต้องสนใจฐานะของท่านในสกุลจี้แล้ว” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยมาถึงจุดนี้จี้หยางจิ่วก็นิ่งงันไป