บทที่ 13 ผู้สนับสนุนหลัก

เจียงฉิงฟางได้แต่หัวเราะอยู่ในใจ หากจี้หยางจิ่วไม่แนะนำตัวนางก็คงจะไม่รู้ว่าคนผู้นี้คือนายวาณิชย์หลวงผู้สนับสนุนหลักของนางเอกอย่างฉินซิงเหยา ดังนั้นนางจึงได้รู้เรื่องของจี้หยางจิ่วเป็นอย่างดี

จี้หยางจิ่วผู้นี้คือบุตรชายคนที่เก้าของสกุลจี้ ถือกำเนิดจากมารดาที่เป็นอนุ ฐานะของเขาในจวนสกุลจี้จึงไม่สูงไม่ต่ำ มุ่งมั่นทำการค้าเพื่อให้ตนเองได้รับการยอมรับจากคนในสกุล จนผลสุดท้ายก็แยกมาเปิดร้านค้าจนประสบความสำเร็จ

ยามนี้เขายังเป็นแค่เพียงหนุ่มน้อยคนหนึ่งที่ยังหาหนทางของตนเองไม่เจอ แต่วันหน้าเขาจะเป็นท่านเก้าผู้ยิ่งใหญ่ ที่แม้แต่ผู้เป็นใหญ่ในวังหลวงยังต้องเกรงใจ เดิมทีนางก็ตั้งใจว่าจะขายสูตรสบู่และเครื่องหอมแล้วนอนรอนับเงินอยู่ที่บ้านอย่างสบายอกสบายใจ แต่ยามนี้เมื่อได้พบกับว่าที่นายวาณิชย์ใหญ่จิตใจที่รักความสะดวกสบายของนางก็พลันฮึกเหิม นางลงมือแย่งชิงการค้าของนางเอกในนิยายมาอยู่ในมือก่อนแล้วทำไมจะแย่งชิงผู้สนับสนุนหลักของนางเอกในนิยายมาไว้ในมือไม่ได้เล่า

“ท่านนำคำพูดของข้ากลับไปคิดและไตร่ตรองให้ดีก่อนเถิด ตัวข้ามีสินค้าแต่ขาดเงินทุน ส่วนตัวท่านนั้นข้ารู้ว่าท่านมีทุนอยู่ในมือเพียงแต่ไม่รู้ว่าท่านจะกล้าลงทุนหรือเปล่า” คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้จี้หยางจิ่วขมวดคิ้วแน่น ส่วนผู้ดูแลที่อยู่ข้างของกายเขากลับมีจิตใจทะเยอทะยานอย่างเต็มที่แล้ว

“นายท่าน ที่นางพูดมาก็มีเหตุผล หลายปีมานี้ท่านเหน็ดเหนื่อยตรากตรำเพื่อทำการค้าให้แก่สกุล แต่ผลสุดท้ายยังไม่มีผู้ใดเห็นคุณค่าอีกทั้งยังอยากจะแย่งชิงกิจการที่นายท่านอุตส่าห์ทุ่มเทจนประสบความสำเร็จไปเป็นของตนเองอีก” เมื่อผู้ดูแลเอ่ยเช่นนี้จี้หยางจิ่วก็หันไปส่งสายตาที่สุดแสนจะเย็นชาให้ผู้ดูแลร้านแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

“ท่านลุงฉี ท่านถูกข้าส่งมาคุมร้านเล็กๆ ในชนบทอันห่างไกลเช่นนี้แล้วท่านยังคิดไม่ตกอีกหรือ” คำพูดของจี้หยางจิ่วทำให้ผู้ดูแลร้านขยับกายลุกขึ้นค้อมกายลงอย่างนอบน้อมแล้วเอ่ยกับจี้หยางจิ่วด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักแน่น

“บ่าวรู้ดีว่าตนเองเป็นแค่เพียงบ่าวคนหนึ่งของนายท่าน แต่ความจงรักภักดีที่บ่าวมีต่อนายท่านไม่อาจจะทำให้บ่าวอยู่อย่างสงบได้จริงๆ พวกเขารังแกนายท่านมากเกินไปแล้ว” คำพูดของผู้ดูแลร้านทำให้จี้หยางจิ่วทอดถอนใจออกมา

“ข้ารู้ดีว่าท่านเป็นห่วงข้า แต่บางเรื่องพวกเราไม่อาจจะทำได้ดังใจ” จี้หยางจิ่วเอ่ยพลางหันมามองเจียวฉิงฟาง ที่ในยามนี้กำลังยกน้ำชาขึ้นมาดื่มทำเหมือนว่าไม่ได้ยินคำพูดของพวกเขา

“หากข้าเปิดร้าน ท่านต้องการส่วนแบ่งเท่าใด” คำพูดของเขาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงฉิงฟางคืนกลับมาอีกครั้ง

“ข้าหาใช่คนโลภ ท่านคือผู้ลงทุนส่วนแบ่งจึงต้องมากกว่าข้า เช่นนั้นท่านหกสิบ ข้าสี่สิบตกลงไหม “

“ข้าเจ็ดสิบ ท่านสามสิบ” เมื่อจี้หยางจิ่วเอ่ยเช่นนี่เจียงฉิงฟางก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ตกลง” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้เขาก็จ้องมองนางอย่างคาดไม่ถึง เดิมทีเขาคิดว่านางจะต่อรองกับเขาเพื่อให้ตนเองได้ผลประโยชน์ากกว่านี้เสียอีก แต่นางกลับตอบตกลงแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ใช่คนโลภ” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้จี้หยางจิ่วก็พยักหน้าเขามองท้องฟ้าที่เริ่มจะเปลี่ยนสีแล้วจึงได้ขยับกายลุกขึ้นด้วยรู้ดีว่าหากอยู่ต่อจะดูไม่เหมาะ

“ร้านที่กำลังจะเปิดใหม่ข้าจะให้ท่านลุงฉีเป็นผู้ดูแล เพียงแต่ร้านที่กำลังจะเปิดใหม่นี้ข้าขอทดลองเปิดที่เมืองเทียนเฟิงก่อน หากได้รับผลตอบรับที่ดีข้าจึงจะขยายสาขาเพิ่ม” เมื่อจี้หยางจิ่วเอ่ยเช่นนี้เจียงฉิงฟางก็พยักหน้า

“ข้าจะร่างสัญญาเอาไว้ วันพรุ่งนี้ข้าจะนำไปให้ท่านที่ร้านผ้าสกุลจี้ก็แล้วกัน” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้จี้หยางจิ่วก็พยักหน้า ในใจก็คิดว่าหญิงชาวบ้านอย่างเจียงฉิงฟางไม่น่าจะเขียนสัญญาการค้าได้อย่างรัดกุม เขาจึงได้กลับไปร่างสัญญาอีกฉบับเตรียมเอาไว้ จวบจนนางนำหนังสือสัญญามาให้ในเช้าวันรุ่งขึ้นความประหลาดใจจึงได้ปรากฏบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง

“ลายมือของข้าไม่ค่อยจะดีนักแต่ข้าเชื่อว่าท่านน่าจะอ่านเข้าใจ” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาอย่างกระอักกระอ่วน เจ้าของร่างนี้แม้ว่าจะอ่านออกและเขียนได้แต่ก็ทำได้แค่งูๆ ปลาๆ ส่วนนางยังติดวิธีการเขียนอักษรแบบย่อไม่ชำนาญการเขียนอักษรแบบเต็มตัวเท่าใดนัก ทำให้นางไม่ค่อยจะมั่นใจในลายมือของตนเองสักเท่าใด

“แม้ไม่สวยแต่ก็อ่านง่าย คิดไม่ถึงว่าจ้าวฮูหยินจะเป็นคนมีความรู้ ท่านร่างหนังสือสัญญาได้กระชับและครบถ้วนสมบูรณ์ดีกว่าข้าเสียอีก” จี้หยางจิ่วเอ่ยพลางดึงหนังสือสัญญาของตนเองออกมาให้เจียงฉิงฟางดู นางเอาออกมาอ่านแล้วก็เอ่ยออกมาตามตรง

“ข้าเป็นคนความรู้น้อย ไม่รู้จักการใช้สำนวนใดๆ ทั้งสิ้น ต้องการอะไรไม่ต้องการอะไรก็แค่เขียนระบุลงไปตามตรงเพียงเท่านั้น” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้จี้หยางจิ่วก็พยักหน้าพลางลงลายมือชื่อแล้วก็ประทับตราของตนเองลงไป ส่วนเจียงฉิงฟางทำแค่เพียงประทับลายนิ้วมือของตนเองลงไปเพียงเท่านั้น

“ถือว่าพวกเราตกลงเป็นหุ้นส่วนกันแล้วนะ เรื่องเปิดร้านท่านดำเนินการได้เลย นี่คือสูตรและวิธีการทำสบู่หอม น้ำหอมและน้ำมันบำรุงผิว ส่วนเรื่องแป้งและชาดข้าขอเวลาอีกสักหน่อย เมื่อทำได้สำเร็จข้าจะส่งตัวอย่างมาให้ท่าน” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้จี้หยางจิ่วก็พยักหน้าแล้วยื่นสูตรและวิธีการทำสบู่หอมและเครื่องหอมให้แก่ลุงฉี เพื่อให้ลุงฉีนำไปดำเนินการต่อ

“หวังว่าการร่วมมือของพวกเราจะดำเนินไปด้วยดี” จี้หยางจิ่วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ส่วนเจียงฉิงฟางก็เอ่ยออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจเช่นเดียวกันว่า

“ข้าไม่รู้หรอกว่าการร่วมมือของพวกเราจะสำเร็จหรือไม่ แต่ข้าเป็นคนที่ดูโหงวเฮ้งของคนเป็น คนโหงวเฮ้งดีเช่นท่านวันหน้าจะต้องรุ่งเรืองแน่”

“ขอบคุณจ้าวฮูหยิน หากวันหน้าข้ารุ่งเรืองจริงอย่างที่ท่านเอ่ยมาข้ารับรองว่าจะต้องทำให้หุ้นส่วนเช่นท่านรุ่งเรืองไปด้วยกันกับข้า”

“ท่านพูดออกมาแล้วนะ วันหน้าห้ามลืมอย่างเด็ดขาด” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง นางไม่รู้หรอกว่ากิจการที่เขาและนางลงทุนร่วมกันจะประสบความสำเร็จหรือไม่ แต่วันหน้าคนเช่นเขาจะต้องได้เป็นใหญ่แน่ นางรู้ดีเพราะในนิยายได้เขียนเอาไว้เช่นนั้น…