บทที่ 16 พาคนมาส่ง

จ้าวถิงฟงจ้องมองภรรยาและลูกด้วยความอิ่มเอมใจ ในใจของเขาเฝ้าฝันถึงการได้กลับมาพบกันนับครั้งไม่ถ้วนของเขา กับภรรยาและลูกๆ แต่เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าการที่ได้กลับมาพบกันจริงๆ แล้วจะก่อให้เกิดความสุขใจได้มากถึงเพียงนี้

“ท่านพ่อ ท่านจะกลับมาอยู่กับพวกข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” จ้าวฉางหนิงขยับกายลุกขึ้นแล้วเดินมาจับชายแขนเสื้อของเขาด้วยท่าทีออดอ้อน จ้าวฉางเยี่ยนและจ้าวฉางยวนก็ต่างขยับกายลุกขึ้นแล้วจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง จ้าวถิงฟงจึงได้ยิ้มแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ข้าจะอยู่กับพวกเจ้า แต่พวกเราจะไม่อยู่ที่นี่พ่อจะพาพวกเจ้าเข้าไปอยู่ที่เมืองหลวงด้วยกัน” เมื่อจ้าวถิงฟงเอ่ยเช่นนี้เด็กน้อยทั้งสามก็หันมาจ้องมองเจียงฉิงฟางในทันที

“แล้วท่านแม่เล่า” เมื่อจ้าวฉางหนิงเอ่ยถามเช่นนี้จ้าวถิงฟงก็หันมาเอ่ยกับเจียงฉิงฟางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนในทันที

“ท่านแม่ของพวกเจ้าก็ต้องไปด้วยกันสิ ข้าตั้งใจจะมารับทั้งนางและพวกเจ้าไปอยู่ด้วยกัน ยามนี้พ่อมีจวนเป็นของตนเองอยู่ในเมืองหลวงแล้ว ทั้งใหญ่โตและโอ่อ่า พ่อขอรับรองว่าเมื่อพวกเจ้าไปอยู่ที่นั่นพวกเจ้าจะต้องมีชีวิตที่ดีกว่าอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน” เมื่อจ้าวถิงฟงเอ่ยเช่นนี้ดวงตาของเด็กน้อยทั้งสามก็เปล่งประกายแวววาวด้วยความยินดี ต่างก็หันไปเอ่ยกับเจียงฉิงฟางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความออดอ้อน

“ท่านแม่ ท่านต้องไปกับพวกข้านะ ต่อไปท่านก็จะมีท่านพ่อคอยดูแลแล้วชีวิตของท่านจะต้องดีกว่าตอนอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน” คำพูดของจ้าวฉางยวนทำให้จ้าวถิงฟงนิ่วหน้า จ้าวฉางเยี่ยนที่ได้เห็นสีหน้าของบิดาก็รีบเอ่ยปากสนับสนุนคำพูดของน้องชายในทันที

“ใช่แล้วท่านแม่ต่อไปจะได้ไม่มีผู้ใดกล้ามารังแกท่านอีก” คำพูดของจ้าวฉางเยี่ยนทำให้จ้าวถิงฟงเอ่ยปากถามเจียงฉิงฟางในทันที

“ผู้ใดกล้ารังแกเจ้ากัน เป็นคนในบ้านเดิมของเจ้าหรือ” คำถามของจ้าวถิงฟงทำให้เจียงฉิงฟางจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังขา เขาจึงรีบเอ่ยอธิบายให้นางฟังในทันที

“ท่านป้าเฉินเล่าให้ข้าฟังว่าเจ้าประกาศตัดขาดกับบ้านเดิมของเจ้าแล้ว” คำอธิบายของจ้าวถิงฟงทำให้เจียงฉิงฟางพยักหน้า

“ก็แค่ความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ ตัดทิ้งไปเสียชีวิตก็จะได้ราบรื่นไร้กังวล” คำพูดของนางทำให้จ้าวถิงฟงเลิกคิ้วขึ้น แต่ในเมื่อนางไม่คิดจะอธิบายอะไรต่อเขาก็ไม่คิดจะถามแต่ในใจได้จดจำเรื่องที่คนสกุลเจียงรังแกนางเอาไว้แล้ว

“นี่ก็เย็นมากแล้ว ท่านแม่! เพื่อเป็นการฉลองที่ท่านพ่อกลับบ้านดังนั้นเย็นนี้พวกเรากินหม้อไฟกันเถิด” จ้าวฉางหนิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรื่นเริงทำให้เจียงฉิงฟางอดยื่นมือไปหยิกแก้มเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูมิได้

“เจ้าได้ถามท่านพ่อของเจ้าแล้วหรือยัง ว่าเขายินดีที่จะกินหม้อไฟเป็นมื้อเย็นกับเจ้าหรือไม่” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้จ้าวฉางหนิงก็หันไปจ้องมองบิดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังในทันที

“แน่นอนว่าพ่อจะต้องอยู่กินมื้อเย็นร่วมกับพวกเจ้าอยู่แล้ว” เมื่อจ้าวถิงฟงเอ่ยเช่นนี้จ้าวฉางหนิงก็ปรบมือด้วยความยินดี จ้าวฉางเยี่ยนจึงรีบขันอาสาในทันที

“เช่นนั้นข้าจะไปเตรียมผัก กับจานชาม ส่วนเจ้าฉางยวน เจ้าไปช่วยท่านแม่เตรียมเนื้อ ส่วนเจ้าฉางหนิงเจ้าไปเตรียมจัดโต๊ะรอก็แล้วกัน” จ้าวฉางเยี่ยนผู้คุ้นชินกับการออกคำสั่งรีบจัดสรรหน้าที่ให้ทุกคนในบ้านทันที จ้าวถิงฟงจ้องมองบุตรชายคนโตด้วยความพึงพอใจแล้วจึงได้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการหยอกเย้า

“แล้วข้าเล่ามีหน้าที่ที่จะต้องทำด้วยไหม”

“ท่านพ่อ ท่านพึ่งมาถึงมีหน้าที่แค่เพียงรอชิมหม้อไฟสูตรลับเฉพาะของท่านแม่ก็พอ” เมื่อจ้าวฉางเยี่ยนเอ่ยเช่นนี้จ้าวถิงฟงก็พยักหน้าพลางนั่งมองเด็กๆ วิ่งจากไปเพื่อไปเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร

“พวกเขาร่าเริงดีจริงๆ” คำพูดของจ้าวถิงฟงทำให้เจียงฉิงฟางยิ้มออกมาอย่างจืดเจื่อน หากจ้าวถิงฟงได้เห็นสภาพของเด็กน้อยทั้งสามก่อนหน้านี้ เขาจะต้องไม่มีรอยยิ้มให้นางดังเช่นในยามนี้เป็นแน่

ตอนที่จ้าวถิงฟงเห็นชุดหม้อไฟที่เจียงฉิงฟางสั่งทำมาเป็นพิเศษเพื่อใช้สำหรับกินหม้อไฟเป็นการเฉพาะ เขาถึงกับจ้องมองนางด้วยความประหลาดใจในทันที เจียงฉิงฟางที่เขารู้จักไม่มีทางที่จะมีความคิดที่จะสั่งทำหม้อไฟรูปร่างแปลกตามาใช้เพื่อสนองความต้องการทางด้านอาหารการกินเช่นนี้แน่

“เจ้ากลายเป็นคนที่พิถีพิถันเรื่องอาหารการกินเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เมื่อจ้าวถิงฟงเอ่ยถามเช่นนี้เจียงฉิงฟางจึงได้เอ่ยออกมาเพื่อเรียกคะแนนสงสารจากเขาในทันที

“ก็ตั้งแต่วันที่ต้องกระเบียดกระเสียรเรื่องอาหารการกิน ต้องกินต้องใช้อย่างประหยัด พอข้าหาเงินได้ข้าก็เลยคิดว่าการได้กินอาหารอร่อยก็คือความสุขในอีกรูปแบบหนึ่ง” นางเอ่ยพลางคีบเนื้อที่สุกแล้วให้จ้าวถิงฟง

“ท่านลองชิมดู แล้วจะรู้ว่าทำไมข้าจึงได้กลายเป็นคนที่พิถีพิถันเรื่องอาหารการกินเช่นนี้” เมื่อถูกคะยั้นคะยอเขาก็กินเนื้อที่สุกแล้วตามที่เจียงฉิงฟางบอก ความนุ่มชุ่มฉ่ำของเนื้อและความเผ็ดร้อนที่แทรกซึมมาจากน้ำแกงในหม้อไฟทำให้จ้าวถิงฟงอดอุทานชื่นชมออกมาไม่ได้

“อร่อย” น้ำเสียงและสีหน้าของเขาทำให้เจียงฉิงฟางยิ้มออกมา นางเลื่อนชามน้ำจิ้มไปให้เขาแล้วเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“คราวนี้ลองจิ้มน้ำจิ้มดู แล้วเนื้อของท่านจะมีรสชาติที่กลมกล่อมมากยิ่งขึ้น” คราวนี้จ้าวถิงฟงไม่รอให้นางคีบเนื้อให้เขาลงมือคีบเนื้อขึ้นมาจากหม้อไฟแล้วจิ้มน้ำจิ้มตามที่นางแนะนำ รสชาติที่ได้รับทำให้เขายิ้มออกมาอย่างพึงพอใจในทันที

“ข้าไม่เคยกินอาหารที่มีรสชาติดีเช่นนี้มาก่อนเลย” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้จ้าวฉางหนิงก็คีบเนื้อในหม้อไฟมาวางบนชามของเขาแล้วเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เลียนแบบเจียงฉิงฟางอย่างไม่มีตกหล่น

“เช่นนั้นก็กินเยอะๆ จะได้โตเร็วๆ” คำพูดของจ้าวฉางหนิงทำให้จ้าวถิงฟงหัวเราะออกมาเบาๆ อาหารเย็นมื้อนี้เป็นมื้ออาหารที่เขาได้กินร่วมกับลูกๆ เป็นครั้งแรกและเป็นมื้อที่เขารู้สึกว่าทั้งอร่อยลิ้นทั้งอิ่มเอมอย่างที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน

เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะที่ดังออกไปนอกรั้วบ้านทำให้คนที่กำลังเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูรั้วด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป

“น้องเขย ข้าพาคนของเจ้ามาส่ง” น้ำเสียงอันแหลมปรี๊ดของเจียงฉิงเหยาทำให้เจียงฉิงฟางวางตะเกียบลงแล้วขยับกายลุกขึ้นในทันที

“นางมาทำอะไรที่นี่” เจียงฉิงฟางเอ่ยพึมพำออกมาเมื่อจำเสียงของเจียงฉิงเหยาได้

“คนของท่านพ่อ คือใครกัน” เป็นจ้าวฉางเยี่ยนที่เอ่ยถามออกมาแล้วจ้องมองบิดาด้วยสายตาอันคมกริบ แม้จะเป็นแค่เด็กน้อยแต่จ้าวฉางเยี่ยนก็รู้เรื่องของผู้ใหญ่ดี บิดาของพวกเขาดูมีสง่าราศีความเป็นอยู่ก็น่าจะดีฟังจากที่บิดาพูดมาว่ามีจวนหลังใหญ่อยู่ในเมืองหลวงแสดงว่าบิดามีฐานะที่ไม่ธรรมดา แตกต่างจากเขาและน้องๆ ที่หลายปีมานี้ต้องอยู่อย่างลำบาก หากไม่ใช่เพราะมารดาของเขาคิดได้และกลับตัวกลับใจ ยามนี้เขาและน้องๆ ก็คงจะไม่ได้อยู่อย่างสุขสบายเช่นนี้

“น่าจะเป็นบรรดาผู้ติดตามและ...” จ้าวถิงฟงยังเอ่ยไม่ทันจบเจียงฉิงเหยาก็เอ่ยออกมาในทันที

“น้องเขย มีสตรีผู้หนึ่งพาลูกสาวของนางมาตามหาเจ้า” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดีในความทุกข์ของผู้อื่นของเจียงฉิงเหยาทำให้สายตาของเด็กน้อยทั้งสามที่จ้องมองบิดาพลันเปลี่ยนแปลงไปในทันที