บทที่ 2 ยืมเงินศัตรูซื้ออิสรภาพ 2/2

ซูเหมยฮัวกวาดสายตาอ่านเนื้อหาเพียงแวบเดียว นางไม่แยแสข้อกล่าวหาไร้สาระพวกนั้น ปลายพู่กันในมือนางจรดลงบนกระดาษ ก่อนจะประทับลายนิ้วมือด้วยชาดสีแดงสดอย่างไม่ลังเล

“เสร็จแล้วใช่ไหม?” ฮูหยินผู้เฒ่ากระชากกระดาษแผ่นนั้นไปถือไว้อย่างหวงแหน ราวกับกลัวว่ามันจะบินหนี

ซูเหมยฮัวปัดฝุ่นที่นิ้วมือ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงเล่ห์กล

“หนังสือหย่านี้ยังไม่สมบูรณ์ ต้องนำไปให้นายอำเภอประทับตราเสียก่อนถึงจะมีผลทางกฎหมาย... เอามาเถิด ข้าจะนำไปจัดการที่ที่ว่าการอำเภอด้วยตัวเอง ไหน ๆ ข้าก็จะออกจากที่นี่แล้ว จะได้ไม่รบกวนเวลาพวกท่าน”

นางทำท่าจะยื่นมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นคืน ทั้งแสร้งลอบยิ้มให้อู๋เจินเห็น คล้ายกับว่านางมีแผนอื่นในใจ

ทันใดนั้น อู๋เจินก็เอาตัวเข้ามาขวางทันควัน!

“ช้าก่อน!” อู๋เจินร้องเสียงหลง นัยน์ตาฉายแววหวาดระแวง “ให้เจ้าเอาไปจัดการเอง? ฝันไปเถอะ! ใครจะไปรู้ว่าระหว่างทางเจ้าอาจจะฉีกมันทิ้ง แล้วย้อนกลับมาเรียกร้องสิทธิ์ทีหลัง คนปลิ้นปล้อนอย่างเจ้า ข้าไม่ไว้ใจ!”

ซูเหมยฮัวแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ นางถอนหายใจยาวเหยียดราวกับจนปัญญา

“โธ่... น้องสะใภ้ ข้าแค่อยากช่วยแบ่งเบาภาระ เพราะการจะประทับตราหย่าขาดให้มีผลทันทีนั้นยุ่งยากนัก ตามกฎหมายแคว้นเรา หากไม่มีเหตุจำเป็นเร่งด่วน ทางการมักจะให้รอช่วง ‘สงบสติอารมณ์ ให้สามีภรรยาไตร่ตรอง’ อีก 30 วันกว่าจะยอมประทับตราให้... ข้าเกรงว่าพวกท่านจะรอนานขนาดนั้นไม่ไหว”

“สามสิบวัน!” ฮูหยินผู้เฒ่าอุทานเสียงหลง “ข้าไม่รอ! ข้าต้องการให้เจ้ากับนังเด็กนี่ออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้!” ฮูหยินผู้เฒ่าระแวงเป็นอย่างมาก ราวกับซูเหมยฮัวรู้ความลับของนาง และที่สำคัญหากตัวกาลกินีออกไปเร็วเท่าไหร่ ข่าวดีเรื่องลูกชายจะมาเร็วเท่านั้น

“นั่นน่ะสิเจ้าคะท่านแม่” ซูเหมยฮัวยักไหล่ ทำหน้าเศร้าสร้อย “แต่ข้าเองก็จนปัญญา ข้าไม่มีเบี้ยสักอีแปะติดตัว จะเอาอะไรไปเร่งรัดท่านเจ้าหน้าที่เล่า? หากท่านไม่วางใจให้ข้าถือหนังสือหย่าไป เช่นนั้นข้าก็คงต้องขออาศัยอยู่ที่นี่ต่ออีกสักเดือน รอให้ครบกำหนด...” นางลากเสียงยาวทั้งมองหน้าแม่สามีอย่างเป็นต่อ อย่างน้อยนางก็ยังมีที่ซุกหัวนอน จะไล่ออกจากบ้านไม่ได้เพราะนี่ถือเป็นกฎหมายของแคว้น

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่นางอยากได้หรอก...นางแค่วางเบ็ดเอาไว้ให้ปลาหน้าโง่งับเท่านั้น

“ฝันไปเถอะ!” อู๋เจินตวาดลั่น หน้าซีดเผือดเมื่อคิดภาพว่าต้องทนเห็นหน้าซูเหมยฮัวไปอีกหนึ่งเดือน แผนการยึดอำนาจของนางจะสะดุดไม่ได้!

นางรู้ดีว่าซูเหมยฮัวพูดถูก เรื่องราชการในยุคนี้ หากไม่มี ‘ค่าน้ำร้อนน้ำชา’ ให้เจ้าหน้าที่ หนังสือหย่านี้ก็จะถูกดองเค็มจนลืม หรือไม่เป็นปีแล้วก็ยังไม่ประทับตรา ถึงเวลานั้นหากพี่ใหญ่กลับมานางกับสามีก็แค่เป็นคนที่รองมือรองเท้าพี่ใหญ่เท่านั้น ไม่ต่างจากบ่าวรับใช้ส่วนตัว เพราะแม่สามีรักลูกชายคนโตมากกว่าคนเล็ก

ซูเหมยฮัวเหลือบตามองปฏิกิริยาของอู๋เจินแล้วลอบยิ้มในใจ... ติดกับแล้ว

“เช่นนั้น... น้องสะใภ้ผู้ใจกว้างจะอาสาไปจัดการเองหรือ?” ซูเหมยฮัวแกล้งถามนำ

อู๋เจินกัดฟันกรอด นางคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว การจะยัดเงินเจ้าหน้าที่เพื่อให้ประทับตราทันทีต้องใช้เงินอย่างน้อย 1-2 ตำลึง... มันเป็นเงินจำนวนไม่น้อย แต่ถ้าเทียบกับการกำจัดตัวหายนะนี้ออกไปเดี๋ยวนี้ แล้วยึดสมบัติทั้งหมดมา... มันก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

“ไม่ต้องมายุ่ง!” อู๋เจินกระชากหนังสือหย่าจากมือแม่สามีมายัดใส่ในสาบเสื้อตัวเอง เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี “ข้าจะไปจัดการเอง! ข้ามีเงินพอที่จะทำให้เรื่องนี้จบในวันนี้ ไม่ต้องมารอขอทานอย่างเจ้าเจียดเศษเงิน!”

“โอ้... น้องสะใภ้ช่างร่ำรวยและมีน้ำใจยิ่งนัก” ซูเหมยฮัวแสร้งทำเป็นซาบซึ้ง “เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าแล้ว ข้าจะรอฟังข่าวดีอยู่ตรงนี้... อ้อ รีบไปรีบมานะ ประเดี๋ยวตลาดจะวายเสียก่อน” เพราะรู้ว่าบ้านสามีเตรียมฉลองเรื่องที่นางจะถูกกำจัดจากจวนอยู่แล้ว แน่นอนว่าคนเหล่านี้รอไปซื้อของที่ตลาดมากินกันอย่างอิ่มหนำ

อู๋เจินสะบัดหน้าพรืด รีบวิ่งออกจากบ้านไปทันทีโดยไม่เฉลียวใจเลยสักนิดว่า ตนเองกำลังวิ่งเต้นเสียเงินเสียทองเพื่อทำตามความต้องการของศัตรู

ลับหลังร่างอวบอัดที่วิ่งออกไป ซูเหมยฮัวก็เปลี่ยนจากสีหน้าซื่อ ๆ เป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ

อยากให้ข้าไปเร็วนักใช่ไหม? ได้... แต่ค่าธรรมเนียมพวกเจ้าต้องเป็นคนจ่าย!

นางหันไปอุ้มอันเล่อขึ้นมาแนบอก พร้อมกับกระชับไหผักดองในมืออีกข้างไว้แน่น

“ไปกันเถอะลูก... ระหว่างที่อาสะใภ้เจ้ากำลังวิ่งเต้นจ่ายเงินซื้ออิสรภาพให้เรา เราไปเก็บของเตรียมตัวย้ายไปอยู่บ้านท่านตากันดีกว่า”