บทที่ 3 ต้องมีเสบียงสิ 1/2

ณ ที่ว่าการอำเภอ

บรรยากาศในโถงราชการเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอแจ แต่สำหรับอู๋เจินแล้ว เสียงที่ดังที่สุดในหัวของนางคือเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความเสียดาย

“หนึ่งตำลึงครึ่ง...!!! ท่านเจ้าหน้าที่ ลดหน่อยไม่ได้หรือเจ้าคะ? แค่ประทับตรากระดาษแผ่นเดียวเอง”

อู๋เจินพยายามต่อรองเสียงอ่อย มือข้างหนึ่งกุมถุงเงินแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ไม่อยากจะควักออกจ่ายเลยสักนิด แต่ว่าจะให้พี่สะใภ้ที่ปีกกล้าขาแข็งอยู่ก็ไม่ได้ เดี๋ยวเรื่องพลิกผัน หากพี่ใหญ่ของสามีกลับมาก่อน อะไร ๆ ที่วางแผนไว้จะล่มไม่เป็นท่า

‘น่าจะตาย ๆ ไปได้เสียก็ดี แต่นางให้บ้านมารดาของนางสืบแล้วไม่พบศพ ไม่แน่ว่าอาจจะยังมีชีวิต ผ่านมาสี่ปีแล้วก็ครบกำหนดสอบจิ้นซื่อแล้ว หากกลับมาพร้อมกับตำแหน่งขุนนาง สมบัติพัสถานรวมทั้งที่ดินให้ชาวบ้านเช่าอีกกว่าห้าสิบหมู่อาจจะตกเป็นของพี่ใหญ่

นางและสามีก็จะไม่ได้อะไรเลย บางทีอาจจะต้องแยกบ้านออกไปก็ได้ เพราะยายแก่เจียงเซียงนั้นชอบสะใภ้มีชาติตระกูล ที่ซูเหมยฮัวแต่งเข้าบ้านได้นั้น เพราะนางหัวอ่อนและเอามาดูแลรับใช้คนในบ้าน’

“ไม่ได้! นี่คือค่าธรรมเนียมเร่งด่วนตามระเบียบ หากไม่จ่าย ก็รอไปอีกสามสิบวัน!” เสมียนที่ว่าการอำเภอตวาดกลับอย่างเบื่อหน่าย สายตาจ้องมองถุงเงินอย่างรู้ทันว่าในนั้นมีตำลึงไม่น้อยหรอก เพียงแต่เจ้าของถุงตำลึงงกก็เท่านั้น

‘จ้าวฝู’ สามีของนางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบกระตุกแขนเสื้อภรรยา “เจินเจิน... จ่าย ๆ ไปเถอะ ข้าไม่อยากยืนรอนาน คนมองกันหมดแล้ว น่าอายจะตาย”

จ้าวฝูเป็นคนขี้อาย ไม่ชอบให้ใครดูแคลน แต่กลับไม่มีอะไรสู้พี่ใหญ่ได้สักอย่าง จนทำให้เขายืนหลบหลังภรรยาเสมอมา

อู๋เจินหันไปค้อนขวับใส่สามีผู้ไม่ได้เรื่องได้ราว สามีของนางวัน ๆ มารดาให้เอาแต่ท่องตำรา ที่ท่องเท่าไหร่ก็ไม่จำ แถมยังสอบซิ่วไฉยังไม่ผ่านด้วยซ้ำ เขาไม่เคยต้องทำงานเลยไม่เคยรู้เลยว่าเงินทองหายากเพียงใด เงินหนึ่งตำลึงครึ่งนี้ นางต้องแอบยักยอกจากค่ากับข้าวและงานฝีมือที่ซูเหมยฮัวทำออกมาขายเลี้ยงคนในบ้านมานานแรมปี!

แต่นางต้องยอมตัดใจ...

‘คิดซะว่าใช้กุ้งฝอยตกปลากะพง’

นางกัดฟันควักก้อนเงินยัดใส่มือเสมียน รับหนังสือหย่าที่ประทับตราสีชาดแดงมาถือไว้ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ระหว่างเดินออกมา จ้าวฝูบ่นอุบอิบ “ข้าไม่เข้าใจ เจ้าจะรีบร้อนเสียเงินทำไม พี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่มีพิษสงอะไร ไล่ออกไปเมื่อไหร่ก็ได้”

“ท่านมันจะไปรู้อะไร!” อู๋เจินกระซิบเสียงลอดไรฟัน พลางดึงสามีไปหลบมุมกำแพง “ท่านรู้หรือไม่ว่า ท่านแม่แอบซ่อนอะไรไว้ในกล่องไม้แดงใต้เตียง?”

จ้าวฝูทำหน้างง “กล่องอะไร?”

“หึ! ก็กล่องสมบัติที่ท่านแม่เตรียมไว้ให้พี่ใหญ่ของท่านอย่างไรเล่า!” อู๋เจินถลึงตาใส่สามี

“ข้าเคยแอบเห็นตอนท่านแม่เปิดดู ในนั้นมีทั้งปิ่นทอง กำไลหยก และโฉนดที่ดินเก่าแก่อีกหลายหมู่ ท่านแม่ลำเอียง รักแต่พี่ใหญ่ หวังจะเก็บไว้ให้เขาตอนสอบได้เป็นขุนนางเพื่อให้เชิดหน้าชูตาแก่วงศ์ตระกูล แต่ตอนนี้พี่ใหญ่สาบสูญ หากเรากำจัดซูเหมยฮัวกับลูกของมันไปได้ สมบัติพวกนั้นจะตกเป็นของใคร ถ้าไม่ใช่ท่าน!”

จ้าวฝูตาโตเท่าไข่ห่าน “จะ...จริงรึ! มิน่าเล่าเจ้าถึงยอมลงทุน!”

“ใช่สิ! รีบกลับบ้านกันเถอะ ป่านนี้นังตัวซวยนั่นคงกำลังเก็บของ ข้าจะรีบเอาหนังสือหย่าไปฟาดหน้านาง ให้นางไสหัวไปวันนี้เลย!”

@ตัดกลับมาที่บ้านตระกูลจ้าว

ซูเหมยฮัววางอันเล่อลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้าห้องเก็บฟืน ขณะที่นางเริ่มลงมือคัดแยกข้าวของเครื่องใช้ที่มีอยู่น้อยนิด

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อย ๆ ไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับฉากภาพยนตร์...

ซูเหมยฮัวคนเดิมนั้นช่างเป็นสตรีที่ครบเครื่องอย่างหาตัวจับยาก นางไม่ได้มีดีแค่หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา แต่ฝีมือการบ้านการเรือนนั้นเป็นเลิศ ทั้งงานเย็บปักถักร้อย ทำรองเท้า ตัดเย็บเสื้อผ้า แถมยังทำอาหารเก่งชนิดที่ว่าผักต้มธรรมดาก็ยังทำให้หวานได้ โดยเฉพาะฝีมือการหมักดองสารพัดชนิดที่เป็นสูตรลับตกทอดจากตระกูลพรานป่า

แต่สิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ... 

นางไม่มีเงินเก็บเลยสักอีแปะ!

ตลอด 4 ปีที่ผ่านมา รายได้จากการขายงานปักผ้า หรือขายผักดองที่นางทำ ถูกฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวยึดไปจนหมด โดยอ้างว่าเป็นเงินกงสี ของตระกูลจ้าว แม้แต่เงินที่สามีเคยให้นางไว้ นางก็ไม่เคยได้แตะต้องเพราะถูกยึดไปเช่นกัน

“ช่างเป็นแรงงานทาสที่ซื่อสัตย์ดีแท้” ซูเหมยฮัวแค่นหัวเราะในลำคอ

ตอนนี้ในมือมีแค่ไหผักดอง กับเสื้อผ้าเก่า ๆ ไม่กี่ชุด... จะเดินเท้ากลับบ้านเดิมของบิดาที่อยู่บนเขานอกเมือง ต้องใช้เวลาเดินเท้าเกือบครึ่งวัน หากไม่มีเสบียงติดตัวไปเลย ร่างกายที่อ่อนแอของนางกับลูกคงไปไม่ถึงแน่

“จะออกไปตัวเปล่าๆ ให้คนพวกนั้นหัวเราะเยาะงั้นหรือ? ...ไม่มีทาง”