บทที่ 2 ยืมเงินศัตรูซื้ออิสรภาพ 1/2

ในสายตาของ ‘อู๋เจิน’ สตรีตรงหน้าช่างโง่เง่าสิ้นดี!

เมื่อครู่ที่นางเห็นซูเหมยฮัวลุกขึ้นมาอาละวาดพร้อมแววตาวาวโรจน์ อู๋เจินยอมรับว่านางตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ นึกว่าพี่สะใภ้ใหญ่ผู้แสนจืดชืดและโง่เง่าคนนั้นจะถูกผีร้ายเข้าสิง หรือสติแตกจนลุกขึ้นมาฆ่าล้างโคตรตระกูลจ้าวเสียแล้ว

แต่ที่ไหนได้... สุดท้ายก็แค่สุนัขจนตรอกที่เห่าเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวในใจของตัวเอง

อู๋เจินลอบมองไหดินเผาเก่าคร่ำครึในอ้อมแขนของ ซูเหมยฮัวแล้วแอบแสยะยิ้มมุมปากอย่างดูแคลน ในใจนางหัวเราะเยาะจนแทบสำลักกับความโง่ของนังพี่สะใภ้ ตั้งแต่ให้แม่สามียืมเงินซ่อมบ้านไปแล้ว

เห็นชัด ๆ ว่าไม่ได้คืนแน่นอน แต่นางก็ยังควักเนื้อออกมา ผ่านมาสี่ปีแล้วอย่างไร นางทำงานให้ตายความดีก็ไม่มีหรอก แถมยังโดนข้าเป่าหูแม่สามี สงสัยในครรภ์ของนาง เพราะว่าตอนนั้นนางยังสาวจึงดูไม่ออกว่าท้อง จึงยัดข้อหาคบชู้ให้แม่สามีเกลียดเสียเลย

สะใจจริง ๆ

เมื่อครู่ก็หลงคิดว่านางตายแล้วเกิดใหม่ เป็นผีร้ายมาสิงร่าง...

‘โธ่เอ๋ย... นึกว่าจะฉลาดขึ้นชั่วพริบตา ที่แท้ก็ยังโง่ดักดานเหมือนเดิม! เงินยี่สิบตำลึงไม่เอา ดันไปเลือกเอาไหผักดองเน่า ๆ กับเด็กเหลือขอคนหนึ่ง’

ช่างเป็นการเจรจาที่คุ้มค่าเสียยิ่งกว่าคุ้ม!

หากไล่นางซูเหมยฮัวกับนังเด็กอันเล่อออกไปได้สำเร็จ เส้นทางของสามีนาง...‘จ้าวฝู’...บุตรชายคนรองที่จะก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูลจ้าวก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม!

สมบัติพัสถานที่เหลืออยู่ถึงจะไม่มากนัก แต่ก็ดีกว่าไม่มีและก็จะตกเป็นของครอบครัวนางแต่เพียงผู้เดียว โดยไม่ต้องมีตัวแบ่งหรือกาฝากมาขวางหูขวางตา

เมื่อคิดได้ดังนั้น อู๋เจินจึงรีบกลบเกลื่อนสีหน้าเจ็บปวดที่ข้อมือ แล้วขยับเข้าไปกระซิบข้างหูแม่สามีด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน ราวกับกลัวว่าซูเหมยฮัวจะเปลี่ยนใจกลับมาทวงเงิน

“ท่านแม่... รีบตกลงเถอะเจ้าค่ะ” นางป้องปากกระซิบ สายตาจับจ้องไปที่หนังสือหย่าบนโต๊ะ ที่ให้พ่อสามีเป็นคนเขียน เนื่องจากเขาคือผู้กำชะตาตระกูลจ้าวในเวลานี้

“เงินยี่สิบตำลึงเชียวนะเจ้าคะ! บ้านเราจะไปหามาจากไหน? อีกอย่าง... ไหผักดองนั่นก็แค่ขยะรกบ้าน ให้มันเอาไปเถอะเจ้าค่ะ ถือว่าวานคนขนขยะไปทิ้ง”

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวยังคงลังเล สีหน้าซีดเผือดสลับแดงด้วยความโกรธที่ถูกลูกสะใภ้ข่มขู่เมื่อครู่ แต่นางก็อดเสียดายเงินไม่ได้

“แต่ว่า...”

“ท่านแม่เจ้าขา... ลองคิดดูดี ๆ สิเจ้าคะ” อู๋เจินรีบใส่ไฟต่อ “พอมันก้าวเท้าออกจากบ้านไป มันก็ไม่มีสิทธิ์ในทรัพย์สินใด ๆ ของตระกูลจ้าวอีก ส่วนนังเด็กอันเล่อ... เลี้ยงไว้ก็เปลืองข้าวสุก ดีไม่ดีโตขึ้นมาจะมาแย่งสมบัติลูกชายข้าที่กำลังจะมาเกิดอีก สู้ตัดไฟเสียแต่ต้นลมไปตอนนี้ ให้พวกมันสองคนแม่ลูกไปอดตายข้างถนน ไม่ต้องเปื้อนมือเราให้เสื่อมเสียเกียรติ... ดีกว่าไหมเจ้าคะ?”

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวอยากให้นังสะใภ้น่ารังเกียจออกไปแต่ตัว แต่ทว่าอู๋เจินกล่าวมามีเหตุผล ทั้งนักพรตทำนายบอกว่าตัวซวยอยู่ในตระกูลจ้าว ทำให้ไม่รุ่งเรืองเสียที

หากขับไล่ตัวซวยออกไปได้ ไม่แน่ว่าข่าวดีเรื่องของลูกชายคนโตจะได้ยินในเร็วพลัน

คำยุยงของอู๋เจินเปรียบเสมือนน้ำมันราดบนกองไฟแห่งความโลภของหญิงชรา ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวตาวาววับขึ้นมาทันที

ใช่แล้ว... แค่ไหใบเดียวแลกกับเงินยี่สิบตำลึงและกำจัดตัวเสนียดไปได้พร้อมกัน... ไม่มีอะไรคุ้มไปกว่านี้อีกแล้ว! แถมยังไม่ต้องจัดงานศพ หรือจ้างคนมาขนศพนางไปทิ้งด้วย ส่วนนังเด็กอันเล่อนั่นก็ขายได้ไม่กี่ตำลึง ผอมแห้งขนาดนั้น

“ก็ได้!”

หญิงชราตะโกนตอบ รับคำท้าด้วยเสียงอันดัง พลางมองซูเหมยฮัวด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองขอทาน

“ข้าตกลง! เอาไหเน่า ๆ ของเจ้ากับลูกสาวกาลกิณีของเจ้าออกไปซะ! แล้วอย่าได้ซมซานกลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีกนะ! ไม่ว่าต่อไปจ้าวเหวินเป่าจะกลับมาหรือไม่ เจ้าก็จะไม่ใช่สะใภ้ของตระกูลจ้าวอีก”

นายหญิงผู้เฒ่าจ้าวยื่นคำขาด ตอนนี้ไม่พบศพลูกชาย พึงระลึกเอาไว้ว่าเขาอาจจะยังไม่ตาย แต่กำลังจะสอบจอหงวนอยู่และลำบากยากเข็ญอยู่ข้างนอก ดังนั้นให้สะใภ้ชื่อเสียงฉาวโฉ่ออกไปจากบ้าน เขาเป็นจอหงวนกลับมาเมื่อไหร่นางจะหาภรรยาที่ฐานะคู่ควรให้เขาเอง

นี่เท่ากับใช้ธนูดอกเดียวได้นกถึงสองตัวแบบไม่ต้องออกแรงมาก แล้วเหตุใดนางจะไม่ชอบใจเล่า

เมื่อการเจรจาจบลงด้วยผลประโยชน์ที่ลงตัว ในความคิดของคนตระกูลจ้าว ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวจึงรีบสั่งให้สามีที่นั่งเงียบเป็นเป่าสากมานาน ร่างหนังสือหย่าขึ้นมาทันทีจากที่ตอนแรกเพียงแค่เขียนเอาไว้เล็กน้อย ยังไม่เสร็จสมบูรณ์

พู่กันจุ่มหมึกตวัดลงบนกระดาษสีเหลืองหยาบ ๆ อย่างรวดเร็ว ข้อความตัดขาดความเป็นสามีภรรยาระหว่าง ‘จ้าวเหวินเป่า’ และ ‘ซูเหมยฮัว’ ปรากฏชัดเจน โดยมีเหตุผลอ้างอิงเรื่อง ‘ความประพฤติมิชอบ’ แนบท้ายมาด้วยเพื่อรักษาหน้าตระกูล