EP1: หนีเสือปะมังกร!

@คลับหรู

‘เฮ้อ... นี่ฉันต้องทนดูสภาพแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนเนี่ย ทั้งกลิ่นกัญชา ทั้งควันบุหรี่ ทั้งแอลกอฮอล์ เหม็นไปหมด นี่น่ะเหรอชีวิตของพวกคนรวย... ถ้าพ่อแม่ของทุกคนรู้เข้าจะเสียใจแค่ไหนกันนะ’

‘คัพเค้ก’ หญิงสาวร่างเล็กอยู่ในชุดเดรสสีชมพูรัดรูป ซึ่งเป็นเสื้อผ้ามือสองที่คุณหนู‘แพรวา’ ส่งต่อมาให้ ตอนนี้เธอทำได้เพียงยืนแอบอยู่มุมห้อง คอยเดินตามรับใช้ทุกอย่าง เพราะเธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ครอบครัวตระกูลนี้รับมาเลี้ยงดู... ในฐานะคนรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น

"คัพเค้ก!”

“ขาาาา คุณหนูแพรวาสุดสวย”

“ยืนบื้ออยู่ได้ ไปเอาเหล้ากับของกินมาเพิ่มสิ! ชักช้าจริง!” แพรวาหันมาแว้ดใส่เสียงเขียวด้วยความขัดใจ

"อ๊ะ! ได้ค่ะคุณแพรวา... เดี๋ยวเค้กไปตามอาหารในครัวมาให้เองค่ะ"

คัพเค้กพูดกลับไปอย่างเรียบร้อย ก่อนจะรีบหมุนตัวสาวเท้าออกจากห้องมั่วสุม เพราะเธอไม่อยากอยู่ตรงนี้แม้วินาทีเดียว! มือเล็กเอื้อมไปเตรียมจะหมุนลูกบิดประตูด้วยหัวใจพองโต

‘รอดตายแล้ว! อย่างน้อยฉันก็ได้ไปสูดออกซิเจนเข้าปอดสักที...’

"เดี๋ยว!"

ทว่าเสียงตะโกนเข้มลั่นห้องของ 'โจอี้' หนึ่งในแก๊งเพื่อนไฮโซ กลับดังขัดขึ้น ทำเอาคนตัวเล็กชะงักกึก หันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ

“คะ?”

"นายจะห้ามมันทำไมวะโจอี้" แพรวากอดอกถามเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ

"แหม... คุณหนูแพรวาอย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิครับ" โจอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ สายตาแพรวพราวมองไปยังเรือนร่างของคัพเค้กอย่างจาบจ้วง

"ฉันก็แค่อยากให้เด็กรับใช้บ้านเธอได้ 'ลองของดีๆ' สักหน่อยก่อนจะออกไปก็เท่านั้นเอง"

โจอี้ชูสารเสพติดในมือขึ้นมาอวด พลางก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาเด็กสาวช้าๆ ทำเอาคัพเค้กต้องแอบกำมือตัวเองไว้แน่น หัวใจเต้นตึกตักด้วยความกลัว สมองประมวลผลอย่างหนัก

‘เร็วสิยัยคัพเค้ก! คิดให้ออกเร็วเข้า ก่อนมันจะเอาของพวกนี้มายัดใส่ปากแก!’

"โอ๊ย จะเอาให้มันทำไม เสียดายของ! มันก็แค่คนรับใช้" แพรวาเบ้ปากพูดแทรกขึ้นมา

‘เฉียบมากค่ะคุณหนู!’ คัพเค้กแอบร้องตะโกนในใจ ก่อนจะรีบส่งยิ้มประจบ แล้วผสมโรงตามทันที

"จริงค่ะคุณโจอี้ ของราคาแพงระดับนี้ เหมาะสมกับระดับคุณแพรวา คุณโจอี้ และทุกคนในห้องนี้เท่านั้นแหละค่ะ หนูมันก็แค่คนรับใช้ ไม่มีค่าพอให้ใช้ของดีๆ แบบนี้หรอกค่ะ อย่าเอาของแพงมาลดมูลค่าเพราะคนอย่างหนูเลยนะคะ"

"..." โจอี้ชะงักก้าวเท้า นัยน์ตาจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างชั่งใจ

"แล้วอีกอย่าง... ถ้าหนูดันลองมันเข้าไปอีกคน แล้วใครจะไปยกเหล้ายกอาหารมาเสิร์ฟล่ะคะ? ถ้าปล่อยให้เด็กร้านเข้ามาข้างใน แล้วโดนพวกมันแอบถ่ายรูปไปแบล็กเมลขึ้นมา... แย่เลยนะคะ"

"เออ! กูเห็นด้วย!" เสียงเพื่อนไฮโซคนหนึ่งโพล่งขึ้นมากลางวง กลุ่มลูกหลานคนดังเริ่มหันมามองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของคัพเค้กทันที

"มึงอย่าให้ยัยนี่ลองเชียวนะ ไม่งั้นได้ตายหมู่กันหมดแน่ พ่อกูรู้เข้าได้ฆ่ากูทิ้งพอดี"

"จริง! เสียดายของด้วย กว่าจะได้มาแต่ละทีมันยากนะ มัดรวมยัยนี่สิบคนยังซื้อไม่ได้เลยมั้ง" แพรวาเบ้ปากเสริมพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

"อืม... ก็ได้ งั้นเธอไปได้แล้ว" โจอี้โบกมือไล่อย่างเสียอารมณ์

"ค่าาา~" คัพเค้กฉีกยิ้มหวานตอบรับอย่างหน้าบาน รีบหมุนตัวเปิดประตูเดินก้าวฉับๆ ออกไปด้านนอกทันที!

และตลอดทั้งคืน... คัพเค้กก็ต้องเดินระหว่างห้องครัวกับห้อง VVIP จนสองขาแทบจะก้าวไม่ไหว จนตอนนี้พวกไฮโซในห้องเริ่มล้มพับ เมาเละเทะ หลับบ้าง ละเมอเพ้อฝันกันไปคนละทิศคนละทาง รวมไปถึงคุณหนูแพรวาของเธอด้วย

ทว่า... ดูเหมือนจะเหลือเพียง 'โจอี้' คนเดียวที่ยังคงพอมีสติ และมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ มาพักใหญ่แล้ว

"คัพเค้ก"

"คะคุณโจอี้?"

"เธอไปเอาเม็ดมะม่วงหิมพานต์คั่วมาให้หน่อย"

"เอ่อ... เวลานี้ครัวหลักน่าจะปิดแล้วนะคะคุณโจอี้" คัพเค้กอ้อมแอ้มตอบ พลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาที่ปาเข้าไปตีสามกว่าแล้ว

"ไปเอา" น้ำเสียงของโจอี้เข้มขึ้นอย่างบังคับ นัยน์ตาฉายแววคุกคามอย่างเห็นได้ชัด

‘เฮ้อ... เอาแต่ใจกันจริงๆ เล๊ยพวกลูกคนรวยเนี่ย! เวลานี้ใครมันจะมาตั้งเตาผัดให้แกกินยะ นอกจากฉันที่ต้องลงมือคั่วเองเนี่ย!’ คัพเค้กบ่นอุบในใจ แต่ใบหน้าหวานกลับส่งยิ้มหวานออกไปอย่างเเต็มใจ

"ค่าาา~ ได้ค่ะคุณโจอี้ รอสักครู่นะคะ"

สุดท้ายเธอก็ต้องจำใจพาร่างอันอ่อนล้าเดินออกจากห้องมั่วสุมนั้นไปอีกรอบ แต่ก็นั่นแหละ... คิดในแง่ดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนอุดอู้อยู่ในห้องสุ่มเสี่ยงแบบนั้นให้เสียประสาท!

ทว่าทันทีที่คัพเค้กก้าวเท้าเข้าไปในห้องครัว ซึ่งเงียบสงบและไร้ซึ่งผู้คน...

หมับ!

"กรี๊ด!"

คัพเค้กอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อจู่ๆ ก็มีแรงพุ่งเข้ามาล็อกตัวเธอไว้แน่น แล้วกระชากร่างเล็กให้หมุนกลับมาอัดชิดติดกับเคาน์เตอร์ครัวอย่างจัง ก่อนที่ท่อนแขนหนาจะรวบกอดเธอไว้แน่น พร้อมกับพยายามก้มหน้าลงมาหอมแก้มเธอ

"ไม่อยากกินแล้วมะม่วงหิมพานต์... อยากกินคัพเค้กมากกว่าว่ะ!"

"ปล่อยนะคุณโจอี้! ปล่อย!"

คัพเค้กพยายามเบี่ยงหน้าหนีริมฝีปากน่าขยะแขยงนั้นสุดชีวิต สองมือเล็กไขว่คว้าบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างลนลาน จนกระทั่งมือน้อยไปคว้าหมับเข้าที่ด้าม 'กระทะเทฟลอน' ใบหนา! เธอออกแรงกำด้ามกระทะไว้แน่น ตัดสินใจง้างงัดสุดแรงเกิด แล้วฟาดเข้าที่หัวของโจอี้เต็มรัก!

ผลัวะ!

"โอ๊ย! อีบ้าเอ๊ย!"

โจอี้ร้องเสียงหลง ผงะหงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้น มือหนายกขึ้นกุมบาดแผลที่หัวจนเลือดสีแดงสดทะลักอาบมือ เขากัดฟันกรอด เงยหน้ามองเด็กสาวตรงหน้าอย่างแค้นจัด ก่อนจะคว้ามีดทำครัวที่ตกอยู่ข้างตัวขึ้นมาชี้หน้าเธอ

"กูจะฆ่ามึง!"

"กรี๊ดดดดดด!" คัพเค้กไม่รอช้า สองมือยังคงกำกระทะคู่ใจไว้แน่นแล้วสับเท้าวิ่งกระหืดกระหอบหนีตายออกจากห้องครัวทันที!

โจอี้ถือมีดวิ่งกระเผกไล่ตามหลังมาติดๆ ทว่าคัพเค้กที่มีสติครบถ้วน รีบสปีดหนีขึ้นไปยังชั้นบนสุดของคลับด้วยหัวใจที่เต้นแรง

กระทั่งสายนัยน์ตาเหลือบไปเห็นประตูห้องหรูห้องหนึ่งแย้มเปิดไว้เล็กน้อย เธอจึงรีบกระชากประตูออก แทรกตัวเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว แล้วกดล็อกกลอนทันที!

กึก!

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

คัพเค้กยืนหอบหายใจรวยระริน ยกกระทะเทฟลอนคู่ใจขึ้นมากอดแนบอกไว้แน่น พลางก้มหน้าหลับตาเอาหน้าผากแตะแนบกับแผ่นประตูอย่างคนหมดแรง หัวใจยังเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด

"รอดแล้วยายคัพเค้ก ขอบคุณตัวเอง ขอบคุณกระทะทรงพลังใบนี้ที่ช่วยให้ฉันหลุดพ้นจากถ้ำเสือบ้าๆ นั่นมาได้...ฟู่ว... แต่เอ๊ะ?"

ยังไม่ทันได้หายใจเข้าเต็มปอด กลิ่นควันซิการ์เกรดพรีเมียมหอมเข้มลุ่มลึกก็ลอยฟุ้งมาเตะจมูกเข้าจังๆ ความรู้สึกวังเวงเย็นวาบแปลกๆทั่วแผ่นหลัง ทำเอาเธอต้องค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วค่อยๆ หันหน้ากลับไปมองเบื้องหลังช้าๆ...

แกร็ก! แกร็ก! แกร็ก!

"กรี้ดดด! อย่ายิงหนูนะ อย่ายิง!"

คัพเค้กกรีดร้องเสียงหลง มือน้อยๆ รีบชูขึ้นเหนือหัวโดยอัตโนมัติโดยที่ในมือยังคงกำด้ามกระทะไว้แน่น เมื่อพบว่ากระบอกปืนสีดำสนิทนับสิบเล่มกำลังเล็งตรงมาที่ศีรษะของเธอ

ทว่าท่ามกลางเหล่าชายชุดดำ ร่างสูงใหญ่ของ 'ดราก้อน'นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ นัยน์ตาคมกริบเย็นชาดุจมัจจุราช พ่นควันซิการ์ออกมาช้าๆ

เขามองกระทะใบดำในมือเธอสลับกับมองใบหน้าสวยที่เลิกลั่กเหมือนลูกหมาหลงทาง

ดราก้อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตสั่นระริกคู่นั้น ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่...

"แม่ครัวเหรอ..."