EP2: จู่โจมกอดหอม !

“อะไรนะครับคุณฟีนิกซ์ เมื่อกี้ผมได้ยินไม่ถนัด”

“เปล่า...ไม่มีอะไร” มาเฟียหนุ่มตอบปัดๆ พร้อมกับผละลำตัวออกแล้วยืดตัวขึ้นตรง ทว่าดวงตาคมกลับมองไปยังผอ.ด้วยความหงุดหงิด

“ถ้างั้นเดี๋ยวผมจัดการติดเข็มกลัดให้คุณฟีนิกซ์เองครับ” ผอ. ชูเทพรีบเสนอหน้าหวังเอาใจ เขาเอื้อมมือหมายจะหยิบเข็มกลัดจากมือหนา

แต่ฟีนิกซ์กลับปัดมือนั้นออกเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งสนิทแต่แววตากลับจ้องเขม็งไปที่กุ้งแก้ว “ไม่ต้อง...งานฝีมือแบบนี้มันบอบบาง ให้ผู้หญิงติดให้น่าจะเหมาะกว่า”

พูดจบเขาก็ขยับกายเข้าไปชิดจนกุ้งแก้วต้องเงยหน้ามอง ฟีนิกซ์ยื่นเข็มกลัดพร้อมกับยื่นหน้าอกแกร่งไปตรงหน้าหญิงสาวพร้อมเอ่ยสั่งด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ชวนให้ใจสั่น “กุ้งแก้ว... ติดให้ฉันหน่อยสิ”

“คะ..?”

“เอ่อ... คือว่ากุ้งแก้วเป็นแค่นักศึกษาครับคุณฟีนิกซ์ กลัวว่าจะกิริยาไม่เหมาะสม ให้มิกกี้ลูกสาวผมติดให้แทน...” ผอ. ชูเทพพยายามแทรกเพราะอยากดันลูกสาวตัวเอง

“ใช่ค่ะ ให้หนูช่ว....”

ฟีนิกซ์ตวัดสายตาเย็นเยียบไปมอง ผอ. ทันควันจนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้ง “คุณคงไม่คิดว่า... การตัดสินใจของผมมันไม่ถูกต้องใช่ไหม?”

คำพูดเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยอำนาจมหาศาลทำเอา ผอ. และมิกกี้หน้าเสียรีบก้มหน้าถอยหลังกรูด “มะ...ไม่ใช่ครับ ตามใจคุณฟีนิกซ์เลยครับ”

“ขออนุญาตนะคะ..” กุ้งแก้วมือสั่นน้อยๆ เธอวางพานลงบนโต๊ะข้างๆ แล้วหยิบเข็มกลัดจากมือหนาด้วยความระมัดระวัง เธอต้องเขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อยเพราะฟีนิกซ์ตัวสูงมาก จนใบหน้าสวยหวานเกือบจะซบลงบนแผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่เย้ายวนทำให้เธอแทบจะลืมวิธีหายใจ

มิกกี้ที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ความอิจฉาริษยาแล่นขึ้นหน้าจนทนไม่ได้ เมื่อเห็นโอกาสที่กุ้งแก้วกำลังใช้สมาธิกลัดเข็มกลัด มิกกี้ก็แสร้งทำเป็นเสียหลักแล้ว พุ่งตัวเข้าไปชนกุ้งแก้วอย่างแรง!

“ว๊ายยย!”

มิกกี้แสยะยิ้มในใจ หวังจะให้กุ้งแก้วเสียหลักจนเข็มกลัดทิ่มเนื้อฟีนิกซ์ เขาจะได้โกรธจัดและสั่งจัดการยัยเด็กทุนนี่ให้พ้นทางไปซะ!

แต่ฟีนิกซ์ที่ประสาทสัมผัสไวเป็นเลิศกลับไม่ได้นิ่งเฉย เขาคว้าเอวบางของกุ้งแก้วไว้ได้ทันท่วงที พร้อมกับเบี่ยงตัวหลบแรงกระแทกจากมิกกี้อย่างรวดเร็ว ทำให้มิกกี้ร้องหวีดวายด้วยความอับอายและเสียหลักถลาหน้าคะมำลงไปกองกับพื้นเสียเอง

“กรี๊ดด...คุณพ่อ…”

“วะ...ว๊าย มิกกี้!”

ทว่าในวินาทีนั้น ฟีนิกซ์กลับไม่ได้ปรายตามองเธอแม้แต่นิดเดียววงแขนแกร่งกอดรัดเอวคอดกิ่วของกุ้งแก้วไว้แน่นจนร่างเล็กแทบจมหายไปกับแผงอก ความนุ่มนิ่มของเนื้อสาวที่เบียดชิดทำให้ฟีนิกซ์ชะงักไปชั่วครู่โดยเฉพาะหน้าอกอวบนุ่มที่อัดแน่นภายใต้ชุดนักศึกษา ซึ่งแนบชิดกับอกแกร่งของเขาจนสัมผัสได้ถึงสัดส่วนที่ซ่อนรูปอย่างชัดเจน

“อ้าส์…โคตรจะซ่อนรูป...” เสียงทุ้มกระเส่าเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ความกระสันที่เขาเคยปรามาสว่าเป็นเรื่องไร้สาระกลับพุ่งพรวดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ กลิ่นกายสาวที่สดใสทำให้เลือดในกายมาเฟียหนุ่มร้อนฉ่าด้วยความหื่นกระหายที่อยากจะขย้ำเหยื่อตัวน้อยในอ้อมกอดนี้ให้จมเขี้ยว

“กลัวจนตัวสั่นเลยเหรอ... กุ้งแก้ว” ฟีนิกซ์ก้มกระซิบเสียงพร่า จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ที่ขมับของหญิงสาว พลางกระชับมือที่โอบเอวคอดให้แน่นขึ้นจนร่างกายทุกส่วนแนบชิดกันแทบไม่มีช่องว่าง

“ขะ...ขอโทษค่ะคุณฟีนิกซ์ หนูไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่อง...” กุ้งแก้วเอ่ยเสียงละล่ำละลัก ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อพยายามจะขยับตัวออก แต่กลับยิ่งทำให้สัดส่วนของเธอถูไถไปกับร่างกายกำยำของเขามากขึ้น

“ยะ...อย่าเพิ่งขยับสิ... ฉันยังฟินไม่หายเลย”

เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวกระซิบชิดใบหูเล็ก จนกุ้งแก้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว ฟีนิกซ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต แววตาที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็งบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความหิวโหยดุจสัตว์ป่าที่เจอเหยื่ออันโอชะ

ความนุ่มนิ่มจากหน้าอกอวบอิ่มบดเบียดเข้ากับแผงอกแกร่งจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ฟีนิกซ์เผลอขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน สัมผัสอุ่นหยุ่นนั้นกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายเขาให้พุ่งพล่านอย่างที่ไม่เคยเป็นกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน

“สัมผัสเมื่อกี้...มันโครตดีเลยว่ะ” เขาจงใจทอดเสียงต่ำลงพลางกระชับอ้อมกอดให้ร่างเล็กเบียดเสียดเข้าหาตัวมากขึ้นอีก

“คุณฟีนิกซ์... พูดอะไรคะ! คนมองกันใหญ่แล้วนะคะ” กุ้งแก้วประหม่าจนทำตัวไม่ถูก ใบหน้าหวานแดงซ่านพยายามจะดันอกแกร่งออก แต่กลับเหมือนยิ่งส่งเสริมให้สัดส่วนของเธอถูไถไปกับร่างกายกำยำของเขา

“มองก็มองไปสิ... ใครจะสน” สายตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งราวกับจะหลอมละลายร่างของเธอให้ค้างอยู่ตรงนั้น กุ้งแก้วรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบหายไปเพียงแค่สบตาคู่ร้ายที่เต็มไปด้วยความกระสันและเป็นเจ้าของอย่างปิดไม่มิด

“คะ...คุณฟีนิกซ์... ไม่อยากปล่อยกุ้งแก้วเหรอคะ?”

เสียงหวานเอ่ยถามตะกุกตะกัก ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความใสซื่อประสีประสา ทว่าคำถามนั้นกลับเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่สาดลงบนกองไฟในกายมาเฟียหนุ่ม

“ใช่... ฉันไม่อยากปล่อยเธอเลยสักนิด”

ฟีนิกซ์ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหว มาเฟียหนุ่มตีเนียน แสร้งทำเป็นประคองร่างบางไว้ราวกับห่วงใยนักหนาต่อสายตาคนนับร้อยในหอประชุม ทว่ามือหนากลับฉวยโอกาสลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจงใจ สัมผัสเนื้อนุ่มนิ่มผ่านชุดนักศึกษาบางเบาที่ยิ่งกระตุ้นความกระสันให้พุ่งสูง

ในจังหวะเดียวกันกุ้งแก้วที่กำลังสับสนและพยายามดันตัวออก ฟีนิกซ์กลับแสร้งทำเป็นเสียหลักเซไปด้านหน้าเล็กน้อย ราวกับร่างกายกำยำของเขาเริ่มรับน้ำหนักไม่ไหวจากการประคองเธอ

“อ๊ะ!... แป๊บนึงนะ” เขาพึมพำเสียงพร่า แขนแกร่งรวบเอวคอดกิ่วไว้แน่นขึ้นจนกุ้งแก้วต้องเขย่งเท้าตามแรงเหวี่ยง ใบหน้าสวยหวานแหงนเงยขึ้นตามสัญชาตญาณ

และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ…

ฟอดดด!

“อ๊ะ!...คุณฟีนิกซ์”

จมูกโด่งคมสันจงใจก้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่อง สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนราวกับแป้งเด็กของหญิงสาวอย่างหนักหน่วงและโหยหา ท่าทางของเขาในตอนนี้ดูอันตรายและบ้าคลั่งราวกับคนโรคจิตที่กำลังคลั่งไคล้ในเหยื่ออันโอชะ

“หอม... หอมไปทั้งตัวเลยว่ะกุ้งแก้ว” เขาพึมพำเสียงแหบพร่าข้างใบหูเล็ก จนกุ้งแก้วตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สายตาของคนทั้งงานถูกเมินเฉย เพราะนาทีนี้ในหัวของฟีนิกซ์มีเพียงความต้องการที่จะ ‘กลืนกิน’ แม่กุ้งตัวน้อยคนนี้ให้หมดทั้งตัว!

“เป็นอะไรมากไหมลูก!”

“มะ..ไม่ค่ะพ่อ…”

ผอ.ชูเทพที่กำลังประคองลูกสาว รีบหันมาค้อมตัวขอโทษฟีนิกซ์แทบจะติดพื้น “ขอโทษจริงๆ ครับคุณฟีนิกซ์! มิกกี้เขาซุ่มซ่ามเอง อย่าเอาเรื่องเลยนะครับ ผมจะสั่งสอนลูกสาวเอง!”

ฟีนิกซ์ปรายตามอง ผอ. อย่างรำคาญใจ แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองความวุ่นวายนี้เลยแม้แต่น้อย เพราะถ้ามิกกี้ไม่พุ่งเข้ามาชน... เขาคงไม่มีโอกาสได้รู้ว่า ‘กุ้งตัวน้อย’ ในอ้อมกอดนี้ จะนุ่มนิ่มและซ่อนรูปจนทำให้เขากระหายได้ขนาดนี้

"ไม่เป็นไร..." ฟีนิกซ์ตอบสั้นๆ แต่มือหนายังคงวางนิ่งอยู่ที่เอวบางไม่ยอมปล่อย "แต่คราวหลัง... ดูแลคนของคุณให้ดีกว่านี้ อย่าให้มาเดินชน 'ของ' ของคนอื่นส่งเดช"

ดวงตาคมกริบที่ก้มมองคนในอ้อมแขนกลับฉายแววพึงพอใจอย่างประหลาด โดยที่เด็กสาวที่ถูกจ้องมอง กำลังหน้าแดงเถือกพยายามจะดันตัวออก แต่แรงรัดกลับยิ่งทวีคูณจนเธอสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของชายหนุ่มที่เต้นแรงไม่แพ้เธอ

“อ๊ะ..ปะ..ปล่อยตัวกุ้งแก้วก่อนนะคะ”