ตอนที่ 7 อยากเป็นคนนั้นของคุณ

รถยุโรปคันหรูแล่นออกจากลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง มุ่งหน้าเข้าสู่ถนนสายหลักที่ยังคงมีแสงไฟสว่างไสวและการจราจรที่พลุกพล่านแม้จะเข้าสู่ช่วงหัวค่ำแล้วก็ตาม ภายในห้องโดยสารที่เก็บเสียงได้อย่างดีเยี่ยมมีเพียงเสียงเพลงสากลจังหวะฟังสบายเปิดคลอเบาๆ

ไข่มุกนั่งเอนหลังพิงเบาะหนังแท้ราคาแพง สายตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถสลับกับลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนขับเป็นระยะ ลูคัสขับรถด้วยท่าทีผ่อนคลาย มือหนึ่งจับพวงมาลัย ส่วนอีกมือวางพักไว้บนคอนโซลกลาง เขาไม่ได้จ้างคนขับรถมาด้วยเหมือนตอนที่ไปร้านชานม ซึ่งนั่นทำให้บรรยากาศระหว่างเขากับเธอดูเป็นส่วนตัวมากยิ่งขึ้น

"พี่ลูคัสขับรถเองบ่อยไหมคะ" ไข่มุกเอ่ยถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบที่เริ่มทำให้เธอทำตัวไม่ถูก

"ถ้าเป็นเวลาส่วนตัว ผมชอบขับเองมากกว่า" ลูคัสตอบเรียบๆ โดยที่สายตายังคงมองตรงไปที่ถนนด้านหน้า "ปกติเวลาทำงานจะมีลูกน้องขับให้ เพราะผมต้องอ่านเอกสารหรือคุยงานตลอดเวลา แต่ถ้าไม่ได้ทำงาน ผมก็ไม่อยากให้มีใครมาวุ่นวาย"

"เป็นบอสคาสิโนนี่เหนื่อยไหมคะ มุกเห็นในหนัง พวกมาเฟียต้องคอยระวังตัวตลอดเวลา แถมยังต้องทำหน้าดุใส่ลูกน้องทุกวันด้วย" เธอถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาคนพูดเก่ง

มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น "ในหนังก็คือในหนัง ชีวิตจริงมันไม่ได้มีเรื่องให้ต้องยิงกันทุกวันขนาดนั้น ส่วนเรื่องหน้าดุ ผมก็เป็นของผมแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่ได้ตั้งใจจะดุใส่ใครเป็นพิเศษ"

"แต่วันแรกที่พี่เดินเข้ามาสั่งชานมที่ร้าน ลูกค้าคนอื่นถอยหนีกันหมดเลยนะคะ มุกยังแอบคิดเลยว่าพี่จะมาเก็บค่าคุ้มครองร้านมุกหรือเปล่า" เธอบอกเล่าความรู้สึกแรกพบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

ลูคัสหันมามองคนข้างกายชั่วครู่ แววตาของเขาอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด "แล้วตอนนี้ล่ะ คุณยังกลัวผมจะมาเก็บค่าคุ้มครองอยู่อีกไหม"

"ตอนนี้ไม่กลัวแล้วค่ะ แต่กลัวจะมาเหมาโฟมล้างหน้าในซูเปอร์มาร์เก็ตจนหมดเชลฟ์มากกว่า" เธอย้อนกลับไปถึงวีรกรรมสายเปย์ของเขาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูมีเสน่ห์จนไข่มุกต้องรีบหันหน้ากลับไปมองวิวข้างทางเพื่อซ่อนรอยยิ้มของตัวเอง การได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างทางทำให้ความอึดอัดที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เธอเริ่มคุ้นชินกับการมีผู้ชายคนนี้อยู่ใกล้ๆ มากขึ้นทีละน้อย

ใช้เวลาไม่นาน รถยุโรปคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบในลานจอดรถใต้อาคารคอนโดมิเนียมขนาดกลางซึ่งเป็นที่พักของไข่มุก เครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไข่มุกปลดเข็มขัดนิรภัยออก เธอยกมือขึ้นจัดระเบียบเส้นผมสีแดงอ่อนของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาคนขับ

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับมื้อชาบูด้วย" หญิงสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มจริงใจ

"ผมยินดี" ลูคัสตอบรับเรียบๆ เขากดปลดล็อกประตูรถและเตรียมจะเปิดประตูลงไป

"พี่ลูคัสส่งแค่นี้ก็พอค่ะ เดี๋ยวถุงพวกนั้นมุกหิ้วขึ้นไปเอง แค่สองถุงสบายมาก" เธอรีบห้ามเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะลงมาช่วยถือของ

ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังจับประตูรถ เขาหันมามองคนขี้เกรงใจด้วยสายตาดุๆ แฝงความดื้อรั้นตามแบบฉบับของเขา "ผมซื้อให้ ผมก็จะถือไปส่งให้ถึงที่ คุณเดินนำไปสิ"

เมื่อเจอความหน้ามึนขั้นสุดเข้าไป ไข่มุกก็หมดปัญญาจะเถียง เธอรู้ดีว่าต่อให้เธอพยายามแย่งถุงมาถือ เขาก็ไม่มีวันยอมปล่อยแน่ๆ หญิงสาวจึงจำยอมเปิดประตูลงจากรถและเดินนำเขาไปยังโถงลิฟต์ ลูคัสจัดการหิ้วถุงพลาสติกใบใหญ่ทั้งสองถุงด้วยมือสองข้างอย่างสบายๆ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายต่างจากเธอที่เริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาดื้อๆ

บรรยากาศในลิฟต์เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงตัวเลขบอกชั้นที่ดังเป็นระยะ ไข่มุกลอบมองเงาสะท้อนของคนตัวโตผ่านบานประตูสแตนเลส เขาไม่ได้มองไปทางอื่นเลยนอกจากจ้องมองแผ่นหลังของเธอเงียบๆ สายตาคู่นั้นทำให้แผ่นหลังของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเมื่อลิฟต์หยุดที่ชั้นแปด หญิงสาวเดินนำมาตามทางเดินสว่างไสว จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องริมสุด เธอล้วงคีย์การ์ดจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาแตะปลดล็อกแล้วผลักประตูเข้าไป แสงไฟในห้องสว่างขึ้นอัตโนมัติ เผยให้เห็นห้องสไตล์สตูดิโอขนาดกะทัดรัดที่ถูกจัดสรรพื้นที่ไว้อย่างเป็นระเบียบ

"พี่ลูคัสวางถุงไว้บนเคาน์เตอร์ครัวตรงนั้นได้เลยค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้ามุกค่อยตื่นมาจัดของเข้าตู้" เธอชี้มือไปยังเคาน์เตอร์บาร์เล็กๆ ที่กั้นระหว่างโซนทำอาหารกับห้องนั่งเล่น

ลูคัสเดินนำของไปวางตามที่เธอบอก เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายวานิลลาผสมกลิ่นชาลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่อยู่บนตัวเธอเสมอ เฟอร์นิเจอร์โทนสีไม้อ่อนตัดกับโซฟาสีครีม หมอนอิงลายการ์ตูน และของตกแต่งกระจุกกระจิกสะท้อนความเป็นตัวตนของเจ้าของห้องได้อย่างชัดเจน

ความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดระหว่างชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพงที่มายืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นขนาดเล็ก ทำให้บรรยากาศดูแปลกตาและชวนให้ใจเต้นแรง ไข่มุกรู้สึกว่าห้องของเธอเล็กลงไปถนัดตาเมื่อมีเขาเข้ามายืนอยู่ตรงนี้ รัศมีความเป็นผู้นำของเขาแผ่กระจายจนกลบพื้นที่ว่างในห้องไปจนหมด

"ห้องมุกเล็กนิดเดียว รกด้วย พี่ลูคัสอึดอัดไหมคะ" เธอเอ่ยถามเพื่อทำลายความเงียบ พลางเดินเบี่ยงตัวผ่านเขาไปเปิดตู้เย็นเพื่อรินน้ำดื่ม

ลูคัสละสายตาจากกรอบรูปตั้งโต๊ะที่มุมทีวี หันกลับมามองสบตาเจ้าของห้อง "ไม่เลย ผมชอบนะ มันดูเป็นตัวคุณดี อบอุ่นกว่าเพนต์เฮาส์กว้างๆ ของผมตั้งเยอะ"

"เพนต์เฮาส์ของพี่คงจะหรูหราอลังการเหมือนในละครแน่ๆ เลยใช่ไหมล่ะคะ" เธอชวนคุยขณะหยิบเหยือกน้ำเย็นออกมารินใส่แก้วใสสองใบ

"ก็กว้างดี แต่ปกติผมแทบไม่ได้อยู่ห้องเลย เลิกงานก็ดึก กลับไปก็แค่ค้างคืนแล้วตื่นมาทำงานต่อ มันเลยดูว่างเปล่าไปหน่อย" เขาเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ครัวอีกนิด ทอดสายตามองคนร่างอวบที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดการเครื่องดื่ม

ไข่มุกวางเหยือกน้ำลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำเย็นเฉียบไปตรงหน้าเขา เธอแอบถูมือกับกางเกงยีนส์เบาๆ เพื่อลดอาการประหม่าที่เริ่มก่อตัวขึ้นจนควบคุมไม่อยู่ เมื่อรับรู้ได้ถึงระยะห่างที่หดสั้นลงเรื่อยๆ

"งั้นก็ดื่มน้ำสิคะ จะได้รีบกลับ ดึกแล้วเดี๋ยวพี่จะพักผ่อนไม่พอ พรุ่งนี้ต้องทำงานแต่เช้าไม่ใช่เหรอคะ" เธอบ่ายเบี่ยง พยายามรักษาระยะห่างเมื่อรู้สึกว่าสายตาของเขาในตอนนี้ดูนิ่งลึกและอ่านยากกว่าตอนที่อยู่ห้างสรรพสินค้า

ชายหนุ่มไม่ได้สนใจแก้วน้ำบนโต๊ะ เขาขยับตัวก้าวเข้ามาประชิดจนไข่มุกต้องเผลอก้าวถอยหลังไปชนกับขอบเคาน์เตอร์ครัวด้านหลัง จังหวะการก้าวเดินของเขาเชื่องช้าแต่มั่นคง แววตาคมคริบจดจ้องเพียงแค่ใบหน้าของเธอ ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมและไม่มีทางหนี

"คุณไล่ผมอีกแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะที่มือหนายกขึ้นมาเท้าขอบเคาน์เตอร์ทั้งสองข้าง กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนกลายๆ

"มุกเปล่าไล่สักหน่อย แค่เห็นว่ามันดึกแล้ว พี่ขับรถมาเหนื่อยๆ กลับไปพักผ่อนน่าจะดีกว่า" เธอเถียงเสียงแผ่ว ไม่กล้าเงยหน้าสบตาคนตัวโตกว่า จึงได้แต่มองปมเนกไทสีเข้มบนอกเสื้อของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นอายความอันตรายเฉพาะตัวของเขาลอยวนอยู่ปลายจมูก ทำเอาสมองของเธอเริ่มขาวโพลน

"ผมทำงานได้สบายมาก ไม่มีความเหนื่อยเลยสักนิด แต่ตอนนี้ผมอยากเคลียร์เรื่องของเรามากกว่า"

"เรื่องของเราอะไรกันคะ เราเพิ่งไปกินข้าวด้วยกันครั้งแรกเองนะ แล้วเราก็เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันด้วย" หญิงสาวพยายามหาเหตุผลมาแย้ง มือเล็กกำเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในใจ

ลูคัสขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนไข่มุกสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดบริเวณหน้าผาก ความใกล้ชิดที่มากเกินกว่าปกติทำให้เธอต้องหลับตาลงชั่วครู่เพื่อตั้งสติ

"ไข่มุก"

เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นครั้งแรก น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลทว่าหนักแน่นจนคนถูกเรียกต้องค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แววตาขี้เล่นและกวนประสาทที่เขามักจะใช้ตอนอยู่หน้าร้านชานมหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความลึกซึ้งและจริงใจที่เปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก

"ที่ผมตามใจคุณทุกอย่างวันนี้ ที่ผมคอยทักหาคุณทุกคืน ผมไม่ได้ทำเพราะว่าง หรือแค่อยากกวนประสาทคุณเล่นหรอกนะ"

มือหนาข้างหนึ่งละจากขอบเคาน์เตอร์ เลื่อนมาเกลี่ยปอยผมสีแดงอ่อนที่ตกลงมาระกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วส่งตรงถึงผิวแก้มใส ทำเอาไข่มุกต้องกลั้นหายใจรอฟังประโยคถัดไป ร่างกายของเธอชาวาบและไม่อาจขยับหนีไปไหนได้เลย

ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของหญิงสาว เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานอยู่ครู่หนึ่งเพื่อตอกย้ำความหนักแน่นในทุกถ้อยคำที่กำลังจะเอื้อนเอ่ย

"ผมอยากเป็นคนนั้นของคุณจริงๆ ขอผมเข้าไปอยู่ในชีวิตคุณแบบจริงจังได้ไหม"