ตอนที่ 8 ลูกจ้างชั่วคราว

ความเงียบภายในห้องครัวเล็กๆ ดูเหมือนจะดังอื้ออึงขึ้นมาในความรู้สึกของไข่มุก ดวงตากลมโตสบมองกับนัยน์ตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความจริงจังของผู้ชายตรงหน้า ระยะห่างที่ถูกร่นเข้ามาจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขาทำเอาหญิงสาวแทบจะลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ

คำขอตรงไปตรงมาของเขาทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นกระหน่ำ เธอพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง แม้จะรู้ตัวดีว่ากำลังพ่ายแพ้ให้กับสายตาคู่นี้อย่างราบคาบ

"มุกเป็นแค่แม่ค้าชงชานะคะ ส่วนพี่เป็นถึงบอสคาสิโน สังคมเรามันต่างกันเกินไป พี่ลูคัสแน่ใจเหรอคะว่าจะให้มุกเข้าไปอยู่ในชีวิตพี่จริงๆ" ไข่มุกเอ่ยถามเสียงแผ่ว พยายามหาข้ออ้างเพื่อดึงสติทั้งเขาและตัวเอง

"พี่เป็นคนเลือกสังคมที่จะอยู่ได้ และพี่ก็เลือกแล้วว่าจะมาอยู่หน้าร้านชานมของหนู" ลูคัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง "พี่จัดการเรื่องงานของพี่ได้ เรื่องความสัมพันธ์พี่ก็จัดการได้เหมือนกัน ขอแค่หนูเปิดโอกาสให้พี่จีบก็พอ"

สรรพนามที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันบวกกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ใช้เรียกเธอว่าหนู ทำเอาไข่มุกถึงกับไปไม่เป็น ความร้อนผ่าวลามเลียตั้งแต่พวงแก้มไปจนถึงใบหู

ไข่มุกเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาหลุกหลิกไม่กล้าสบตาคนตรงหน้านานๆ "งั้นก็...เริ่มจากเป็นคนคุยก่อนแล้วกันค่ะ ถ้ารุกหนักกว่านี้มุกตั้งรับไม่ทันหรอกนะ"

"ตกลงครับ แค่สถานะคนคุยก็พอ" ลูคัสยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ

ชายหนุ่มยอมถอยระยะห่างออกไปอย่างว่าง่ายเมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการ เขาไม่ได้เร่งรัดหรือฉวยโอกาสทำอะไรมากไปกว่าการยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมสีแดงอ่อนของเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะยอมบอกลาและเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เจ้าของห้องยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวพร้อมกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปทั้งคืน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน ไข่มุกขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากทุกวัน เธอเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรมที่ถูกส่งมาตั้งแต่เช้าตรู่

'มอร์นิ่งครับ วันนี้ตั้งใจทำงานนะ พี่รอไปเจอหนูตอนบ่าย'

หญิงสาวอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ เธอกดพิมพ์ข้อความตอบกลับไปสั้นๆ ก่อนจะลุกจากเตียงไปจัดการธุระส่วนตัวและจัดเรียงของใช้ที่เขาซื้อให้เมื่อคืนเข้าตู้ ทุกครั้งที่หยิบโฟมล้างหน้าหลอดนั้นขึ้นมา เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจของคนซื้อ

ช่วงบ่ายของวัน บรรยากาศหน้าร้านชานมไข่มุกยังคงคึกคักเหมือนเช่นเคย ลูกค้ายืนต่อคิวกันยาวเหยียด อากาศร้อนอบอ้าวของประเทศไทยไม่ได้ทำให้ความอยากของหวานลดลงเลยแม้แต่น้อย ไข่มุกกำลังง่วนอยู่กับการตวงน้ำเชื่อมและรินชาใส่แก้ว มือเล็กขยับสลับไปมาอย่างคล่องแคล่วจนแทบไม่มีเวลาเงยหน้ามองใคร

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่ ลูคัสในชุดสูทสีเข้มเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาด้านใน วันนี้เขาไม่ได้เดินไปยืนรอที่มุมประจำเพื่อสั่งเครื่องดื่มเหมือนทุกครั้ง แต่เขากลับเดินตรงมาที่หน้าเคาน์เตอร์พร้อมกับวางถุงกระดาษแบรนด์ร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังลงบนโต๊ะ

"พี่ลูคัส ซื้อข้าวกล่องมาทำไมคะ มุกยังไม่ได้พักเลย ลูกค้าเยอะมาก" ไข่มุกมองถุงอาหารหรูหราบนเคาน์เตอร์สลับกับใบหน้าหล่อเหลาของคนส่ง

"นี่บ่ายโมงครึ่งแล้ว ทำไมหนูยังไม่พักกินข้าวอีก" ลูคัสกอดอกมองหน้าเธอ น้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อยแต่สรรพนามที่ใช้อย่างเป็นธรรมชาติทำเอาคนฟังชะงักไปชั่ววินาที

"ก็ลูกค้ากำลังเยอะนี่คะ มุกทิ้งหน้าร้านไปตอนนี้ไม่ได้หรอก" ไข่มุกตอบพลางกดน้ำเชื่อมใส่แก้วตวง พยายามซ่อนความขวยเขินที่ถูกเขาเรียกด้วยสรรพนามนั้นต่อหน้าพนักงานคนอื่นในร้าน

"ไปพักกินข้าวเดี๋ยวนี้ครับ ในฐานะคนคุย...พี่ขอสั่งให้หนูไปนั่งพัก" เขาโน้มตัวลงมากระซิบใกล้ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

ไข่มุกเม้มริมฝีปาก แอบเขินกับคำว่าหนูแต่ก็ยังดื้อดึงไม่ยอมทิ้งงาน "ขอมุกทำออเดอร์เซตนี้ให้ลูกค้าเก้าคิวตรงนั้นเสร็จก่อนนะคะ แล้วมุกจะไปกินข้าว สัญญาเลย"

ลูคัสถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นแววตาดื้อรั้นของคนตัวเล็ก เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่กลับเดินอ้อมสวิงดอร์ไม้ที่กั้นระหว่างหน้าร้านกับหลังเคาน์เตอร์เข้ามาด้านใน ชายหนุ่มจัดการถอดเสื้อสูทตัวนอกออกพาดไว้กับพนักเก้าอี้ทรงสูง ปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด และพับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอกอย่างทะมัดทะแมง

"พี่ลูคัสเข้ามาทำไมคะ พื้นที่ตรงนี้ของพนักงานนะ" เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนตัวโตกินพื้นที่ในร้านไปกว่าครึ่ง รัศมีความกดดันของเขาทำให้พนักงานพาร์ทไทม์อีกสองคนที่กำลังทอนเงินลูกค้าถึงกับต้องรีบหลบทางให้

"ก็หนูบอกว่าต้องทำเก้าคิวนี้ให้เสร็จ พี่ก็จะมาเป็นลูกมือไง จะได้เสร็จเร็วๆ" เขาตอบหน้าตายพลางหยิบแก้วพลาสติกเปล่าขึ้นมาถือไว้ "บอกมาว่าพี่ต้องทำอะไรบ้าง ชงชาพี่คงทำไม่เป็น แต่ถ้าแค่ตักไข่มุกกับปิดฝาแก้ว พี่น่าจะทำได้"

"พี่เป็นบอสคาสิโนนะ จะมาตักไข่มุกได้ยังไง ไปยืนรอข้างนอกเลยค่ะ เสื้อผ้าเลอะเทอะหมดเดี๋ยวก็ซักไม่ออกหรอก" เธอพยายามดันแขนล่ำๆ ของเขาให้ออกไปจากพื้นที่ทำงาน

"บอสคาสิโนก็เป็นลูกจ้างร้านชานมได้เหมือนกัน ถ้าเจ้าของร้านสั่ง...ตกลงแก้วนี้ใส่ไข่มุกกี่ช้อนครับ" ลูคัสหันมาถามด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด ราวกับว่าการตักไข่มุกใส่แก้วคือวาระระดับชาติที่เขาต้องจัดการให้ลุล่วง

เมื่อเจอลูกตื๊อและสายตาเด็ดขาดของเขา ไข่มุกก็ต้องยอมแพ้ เธอถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบช้อนตวงส่งให้เขา "หนึ่งช้อนพูนๆ ค่ะ ตักใส่แก้วแล้ววางเรียงไว้ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวมุกเทน้ำชาใส่เอง ส่วนเครื่องซีลฝาอยู่ตรงนู้น แค่วางแก้วลงไปแล้วดึงคันโยกเบาๆ ระวังน้ำชาหกด้วยนะคะ"

มาเฟียหนุ่มพยักหน้ารับคำสั่งอย่างแข็งขัน เขาลงมือตักไข่มุกเม็ดกลมสีดำเงาใส่แก้วทีละใบด้วยความตั้งใจ มือหนาที่คุ้นเคยกับการจับปากกาเซ็นเอกสารหรือจับอาวุธ ตอนนี้กลับกำลังประคองแก้วชานมอย่างเบามือ เมื่อไข่มุกเทน้ำชาผสมนมลงไปเสร็จ ลูคัสก็รับหน้าที่นำแก้วไปเข้าเครื่องซีลฝาพลาสติก การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้เกะกะอย่างที่คิด แถมยังทำงานเข้าขากับเธอได้อย่างน่าประหลาด

พนักงานในร้านต่างลอบมองภาพเจ้านายสาวกับลูกค้าวีไอพีที่เปลี่ยนสถานะมาเป็นคนคุยหมาดๆ ด้วยความขบขันปนเอ็นดู ออร่าสีชมพูที่แผ่กระจายออกมาจากคนทั้งคู่ทำให้บรรยากาศวุ่นวายหน้าร้านดูซอฟต์ลงไปถนัดตา ไข่มุกแอบลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาตอนที่กำลังจดจ่ออยู่กับเครื่องซีลฝา เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่ดูเข้าถึงยากคนนี้จะยอมลดตัวลงมาทำอะไรแบบนี้เพื่อเธอ

ใช้เวลาไม่นาน ออเดอร์ทั้งเก้าคิวก็ถูกจัดการจนเสร็จสิ้น ลูคัสวางแก้วใบสุดท้ายลงบนเคาน์เตอร์ส่งมอบเครื่องดื่ม ก่อนจะหันมาเลิกคิ้วเป็นเชิงทวงสัญญา

"เสร็จแล้ว ไปกินข้าวได้หรือยังครับ"

"รู้แล้วน่า ไม่เห็นต้องมาแย่งงานกันทำเลย" เธอหมั่นไส้คนรู้ทัน จึงบ่นพึมพำเบาๆ ก่อนจะคว้าถุงอาหารเดินนำเข้าไปในห้องพักพนักงานด้านหลัง ปล่อยให้ลูคัสล้างมือและเดินตามเข้าไปติดๆ

ในขณะเดียวกัน ที่บริเวณฟุตบาทฝั่งตรงข้ามร้านชานม ชายชุดดำสองคนซึ่งทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของลูคัสกำลังยืนมองเหตุการณ์ผ่านกระจกใสหน้าร้านด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

ภาพของเจ้านายผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างก็หวาดกลัว กำลังยืนพับแขนเสื้อตักไข่มุกและซีลฝาแก้วพลาสติกด้วยสีหน้าตั้งอกตั้งใจ เป็นภาพที่พวกเขาไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นในชาตินี้

หนึ่งในบอดี้การ์ดตั้งสติได้ก่อน เขารีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าสูท เปิดกล้องแล้วซูมเข้าไปที่หลังเคาน์เตอร์ ก่อนจะกดถ่ายภาพรัวๆ เก็บไว้หลายสิบรูป

"แกถ่ายรูปบอสทำไมวะ เดี๋ยวก็โดนสั่งเก็บหรอก" การ์ดอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กระซิบถามด้วยความตกใจ รีบดึงแขนเพื่อนเอาไว้

"ไม่ได้ถ่ายเก็บไว้ดูเองโว้ย" คนถ่ายตอบกลับพลางก้มหน้าก้มตากดหน้าจอสมาร์ตโฟนยิกๆ "คุณหญิงท่านสั่งการลงมาตั้งแต่ก่อนบอสจะบินมาไทยแล้ว ว่าถ้าบอสมีสาวเมื่อไหร่ หรือมีอาการผิดปกติอะไรให้รีบรายงานท่านด่วนที่สุด"

"แล้วแกจะส่งรูปนี้ไปให้ท่านดูเนี่ยนะ"

"ก็เออสิวะ บอสเรามายืนตักไข่มุกร้านแบบนี้ ไม่เรียกว่าผิดปกติแล้วจะเรียกว่าอะไรวะ...ภาพนี้ส่งไป อเมริกาต้องสะเทือนแน่ๆ"

นิ้วหนากดปุ่มส่งรูปภาพเหล่านั้นผ่านแอปพลิเคชันสนทนา ข้ามน้ำข้ามทะเลส่งตรงไปยังปลายทางที่อเมริกา พร้อมกับข้อความรายงานสถานการณ์สั้นๆ แต่ได้ใจความว่าเจ้านายของพวกเขากำลังตกอยู่ในสภาวะคลั่งรักขั้นวิกฤต และดูเหมือนว่าร้านชานมเล็กๆ แห่งนี้กำลังจะกลายเป็นศูนย์กลางความวุ่นวายครั้งใหม่ในเร็วๆ นี้อย่างแน่นอน