ตอนที่ 13

มาเฟียจ้าวชีวิต

Writer : Aile'N

ตอนที่ 13

"น้องขวัญ! แป้งจะล้นชามแล้วครับ! " เสียงตะเบ็งของคนสนิททำร่างบางที่กำลังเทแป้งเค้กลงในภาชนะถึงกับสะดุ้งโหยงหลุดออกจากภวังค์ ทำหน้าเหรอหราก่อนจะรีบตักแป้งส่วนเกินที่เทล้นออกมากลับใส่ถุงตามเดิม แก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะขำเบาๆ จากเชฟ ผิดกับองศาที่ขำไม่ลงเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ของขวัญสติหลุดลอยไปไกล แต่นานวันยิ่งหนักขึ้นๆ เลยต่างหาก

สาเหตุไม่แน่ชัดแต่ก็คงไม่ยากเกินความคาดเดา.. ร่างบางเริ่มเหม่อ หน้าตาหม่นหมอง บางทีก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนนึกคิดอะไรอยู่คนเดียวบ่อยๆ นับตั้งแต่เจ้านายเขาไม่อยู่ ตอนแรกก็คิดว่าไปไม่กี่วันคงจะกลับแต่พอดีเกิดเรื่องใหญ่เข้าก็เลยต้องอยู่ยาว ซึ่งนี่ก็กินเวลาไปอาทิตย์กว่าแล้ว

"ถ้าเหนื่อยเรากลับไปพักดีมั้ยครับ ขนมพวกนี้พี่กับเชฟกินจนน้ำหนักขึ้นแล้วนะ ไม่ต้องทำทุกวันก็ได้" องศาเอ่ยชวนพร้อมกับแอบบ่นหน่อยๆ เรื่องขนมหวานที่ร่างบางพยายามหัดทำ เพราะไม่ใช่วันเว้นวันเหมือนก่อน วันที่ต้องทำความสะอาดห้องพอทำเสร็จเธอก็จะมาขลุกตัวอยู่ในครัวเพื่อให้เชฟสอนทำนู่นทำนี่ตามใจอยาก แทนที่จะเอาเวลาไปพักผ่อน เขาพยายามชวนไปเที่ยวก็ส่ายหน้าดิกไม่ยอมไป

"ขวัญบอกพี่แล้วไงคะว่าขอทำเค้กก่อน" เสียงหวานติดงอนท้วงกลับมาเพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ร่างสูงบอกให้เธอไปพักเช่นกัน

"ก็เหม่อจนเทผิดเทถูกขนาดนี้แล้วทำต่อจะมีสมาธิได้ยังไงล่ะครับ ไม่รู้ใจลอยไปหาใคร" องศาบ่นเสียงอ่อน ไม่วายแอบแซะคนฟังในตอนท้าย เป็นเหตุให้ถูกดวงตากลมโตปราดมองมาอย่างรวดเร็ว

"ก็ได้! ไปพักก็ได้ค่ะ! สวัสดีค่ะเชฟ" ด้วยความหมั่นไส้คนขี้แกล้งของขวัญก็ประชดกลับด้วยการวางมือจากทุกอย่าง ถอดถุงมือกับผ้ากันเปื้อน ปัดแป้งออกจากตัวลวกๆ แล้วหันไปกล่าวลาเชฟ ก่อนจะเดินออกไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ทั้งคนสนิทและเชฟทำหน้าเหรอหรามองตามไปอย่างตกใจ เพราะบทจะยอมก็ยอมง๊ายง่าย! แม้จะยอมแบบประชดประชันก็เถอะ =_="

ติ๊ง!

สองเท้าเล็กๆ ที่กำลังก้าวเดินตรงไปที่ลิฟต์เพื่อกลับขึ้นห้องเป็นอันต้องชะงักเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับปรากฏร่างสูงใหญ่ของคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมากว่าหนึ่งอาทิตย์ก้าวเดินออกมา ดวงตาทั้งสองคู่มองสบกันโดยอัตโนมัติ ร่างบางหัวใจพองโตแย้มยิ้มออกมาด้วยความดีใจแต่เพียงไม่นานก็ต้องหุบกลับมาทำหน้านิ่ง เดินผ่านอีกฝ่ายไปที่ลิฟต์โดยไม่คิดจะทักทายใดๆ

"เฮ้.. เป็นอะไร" มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทันก่อนที่ร่างนั้นจะหายเข้าไปในลิฟต์ องศาเริ่มรู้ตัวว่ากลายเป็นส่วนเกินแล้วจึงถอยกลับไปที่ครัวเพื่อให้ทั้งคู่ได้อยู่ตามลำพัง เนื่องจากข้างกายเจ้านายตอนนี้ไม่มีเงาอากิกับเซย์โนะอยู่เช่นเดียวกัน

"ว่าไง เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหน้างอคืออะไร" เสียงต่ำเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะแว้บแรกที่ร่างบางเห็นเขาเธอยิ้มเหมือนดีใจ แต่เพียงไม่นานก็หุบฉับทำหน้าบึ้งเหมือนไม่พอใจแทน อาการแบบนั้นมันคืออะไรกันล่ะ

"คุณบอกว่าไปไม่กี่วัน.." ของขวัญยืนนิ่ง เงียบไปชั่วอึดใจก็พูดอ้อมแอ้มในลำคอ แว้บแรกเธอยอมรับว่าดีใจที่เห็นหน้าเขาแต่ก็ไม่พอใจที่เขาหายไปเป็นอาทิตย์ทั้งที่บอกไปไม่กี่วันก็กลับ ไม่มีการติดต่อใดๆ ปล่อยให้เธอรอเก้อ..

"คิดถึงฉันหรอ? " แทนที่คนตัวใหญ่จะแก้ตัวหรืออธิบายอะไรกลับมา เขากลับถามไปอีกอย่างหน้าตาเฉย ทำให้คนฟังที่ไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจตั้งรับคำพูดอะไรแบบนั้นเหรอหราไปต่อไม่ถูก

"เธอจะคิดถึงฉันก็ได้นะ.." มือที่จับกันอยู่ปล่อยออก ก่อนกลับไปล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบอะไรบางอย่างออกมา ของขวัญยืนมองตามอย่างสงสัย ความสนใจของเธอไม่ได้โฟกัสไปที่คำพูดนั้นของเขาอีกเมื่อมองเห็นสิ่งที่มือใหญ่ถืออยู่ กระทั่งมันถูกเอื้อมมาติดลงบนผมของเธอ

"...เพราะฉันเองก็คิดถึงเธอเหมือนกัน" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยต่อประโยคยาวจนจบก่อนจุดยิ้มเล็กๆ ขึ้นที่มุมปาก คำพูดนั้นเหมือนคำสาปที่ทำให้ร่างคนฟังยืนแข็งทื่อเป็นหิน เย็นเฉียบแค่ชั่วสายลมพัดผ่านก่อนเกิดมวลความร้อนไหลเวียนไปทั่วร่างโดยเฉพาะใบหน้า

"พ่อฉันเสียน่ะ ก็เลยกลับช้า" โทโมยะแอบยิ้มขำคนเสียอาการนิดๆ ก่อนอาศัยตอนที่อีกฝ่ายกำลังอึ้งมองสำรวจใบหน้าสวยอย่างละเอียด ซึ่งมองไม่เห็นความสดใสเลยแม้แต่น้อย..

"อะ.. อ่า เสียใจด้วยนะคะ" ของขวัญรู้สึกตัวพลันหลบสายตา ละล่ำละลักพูดออกมาทั้งที่ยังไม่อยู่กับร่องกับรอยดีนัก ความขุ่นเคืองมันหายไปตั้งแต่ได้ยินคำว่า 'คิดถึง' แล้ว ยิ่งได้รู้เหตุผลของการกลับช้าก็ยิ่งรู้สึกผิดเพราะถ้าเธอรู้ว่าพ่อเขาเสียเธอคงจะเข้าใจมากกว่านี้

"ยังโกรธฉันอยู่หรือเปล่าล่ะ" คนถูกถามส่ายหนาระรัวผมกระจายก่อนลอบช้อนตาขึ้นมองคนถามด้วยความรู้สึกผิด

"กิ๊บอันนี้เป็นของแม่ฉันเอง.. เหมาะกับเธอดี ฉันให้" ตาคมมองเลยจากใบหน้าสวยขึ้นมาบนศีรษะเล็ก ก่อนลดสายตากลับลงมามองสบตากันอีกครั้ง

"ของแม่หรอคะ? แล้ว.. เอามาให้ขวัญจะดีหรอคะ นี่มันของสำคัญ.." ร่างบางตกใจเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาให้มาเป็นของมารดาที่เสียไป เขารักแม่มากสิ่งนี้ก็น่าจะสำคัญกับเขามากสิ ทำไมถึงเอามาให้เธอได้

"สำคัญก็เก็บรักษาให้ดีๆ ทำหายแม่ฉันมาหักคอไม่รู้ด้วยนะ" ร่างสูงแกล้งขู่ มองคนฟังอย่างตลกขบขันเมื่อดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"งะ งั้นเอาคืนไปเลยค่ะ ขวัญไม่เอา! " ของขวัญกลัวผีที่สุดในสามโลก พอเขาพูดแบบนั้นเธอเลยกลัวขึ้นมาจริงๆ พยายามจะแกะกิ๊บคืนกลับให้ แต่มือใหญ่ยกห้ามไว้ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

"คุณ! ? หัวเราะอะไร ขวัญกลัวจริงๆ นะคะ! " เสียงหวานตะเบ็งถามคนตัวใหญ่ดังๆ เพื่อให้เขาหยุดฟัง จริงอยู่ว่าพ่อกับแม่เธอก็เสียไปแล้วแต่เธอรักมากเกินกว่าที่จะกลัวพวกท่าน ผิดกับคนอื่นที่ไม่รู้จัก ถึงแม่เขาจะดูท่าทางใจดีแต่บอกเลยว่าเวลาเข้าไปทำความสะอาดในห้องของเขาเธอก็ยังกลัวๆ อยู่ตลอด

"หึหึ ฉันหยอกเล่น" มือใหญ่วางแหมะลงบนศีรษะเล็กก่อนโยกปลอบไปมาเบาๆ แต่กลับถูกร่างนั้นแยกเขี้ยวใส่ด้วยความขุ่นเคือง

"กินข้าวหรือยัง? " โทโมยะถามต่อ คนที่กำลังแอบทำปากมุบมิบบ่นเขาเรื่องก่อนเลยต้องหยุดการกระทำ ครั้นคว้ามือหาโทรศัพท์เพื่อจะเอามาดูเวลาก็ไม่เจอ สงสัยลืมไว้บนห้องเลยถือวิสาสะคว้ามือใหญ่ข้างที่มีนาฬิกาขึ้นมาดูแทน

"จะห้าโมงแล้วหรอคะ! ? " เสียงหวานโพล่งถามอย่างตื่นตระหนก เพราะถ้าตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้วก็แสดงว่าเธอรบกวนเชฟเกินเวลาไปมากโขเลยทีเดียว อีกฝ่ายก็ไม่ท้วงอะไรเลยให้ตายสิ!

"ตกใจอะไร ตกลงหิวหรือไม่หิว" ร่างสูงมองคนตรงหน้าอย่างงงๆ ก่อนถามเร่งเพราะเขากำลังหิวมากเนื่องจากไม่ได้กินข้าวเที่ยง คนถูกถามกรอกตาคิดเล็กน้อยก่อนพยักหน้า ความจริงเธอยังไม่หิวเท่าไรแต่ถ้าเขาพูดแบบนี้ก็อาจเป็นไปได้ว่าเขากำลังชวนเธอไปกินข้าวด้วย โอกาสแบบนี้ใครจะไม่คว้าไว้ล่ะ

"อยากกินอะไร" คนหิวเอ่ยถามด้วยท่าทีสบายๆ ไหนๆ ก็มีความผิดนิดหน่อยที่กลับช้าเลยตามใจให้อีกฝ่ายเป็นคนเลือก

"ออกไปกินข้างนอกได้มั้ยคะ" ของขวัญฉีกยิ้มแห้งๆ เพราะไม่รู้คำขอจะเป็นผลไหมแต่ก็พยายามใช้สีหน้าสายตามองอ้อนอย่างมีความหวัง ก็เธอเบื่อที่จะนั่งกินข้าวในห้องแล้วนี่นา..

"เอาสิ.. อยากไปไหนล่ะ" โทโมยะมองดวงตาใสแจ๋วที่พยายามออดอ้อนเขาอย่างอารมณ์ดี การตามใจใครสักคนมันก็ไม่ได้แย่..

"ขวัญอยากกินหมูกระทะ! " ร่างบางยิ้มกว้าง บอกสิ่งที่ต้องการออกมาอย่างไม่เกรงกลัวว่าจะผิดหวังเลยสักนิดเพราะเจ้าพ่อมาเฟียที่มีคนติดตามกันเป็นขบวนกับร้านแบบนั้นมันช่างไม่เข้ากันเอาเสียเลย แต่เขาอนุญาตแล้วนี่นา คืนคำไม่ได้นะ!

"หึ ล้อฉันเล่นหรือไง" ร่างสูงยิ้มอ่อน หรี่ตามองคนตัวเล็กราวกับจะจับผิดว่าไม่ได้ถูกเธอแกล้งอยู่ใช่หรือไม่

"เปล่านะคะ ขวัญอยากกินจริงๆ ไหนคุณบอกว่าได้ไง เพิ่งรู้ว่ามาเฟียไม่มีสัจจะ! " ของขวัญทำหน้างอ ตัดพ้อโทโมยะในตอนท้ายอย่างขุ่นเคืองที่เขาทำเหมือนจะไม่ไปทั้งที่อนุญาตแล้วแท้ๆ

"หึหึ ก็ได้ แต่ไม่มีเดลิเวอรี่หรือไง สั่งมากินที่นี่ก็ได้มั้ง" คนถูกประชดประชันหัวเราะขำอย่างเอ็นดู ก่อนเสนอทางเลือกใหม่เพราะเขาไม่ถนัดไปที่ที่มีคนเยอะๆ แบบนั้นเท่าไร

"แต่.. ไปกินที่ร้านมันได้บรรยากาศมากกว่านี่คะ คุณก็ไม่ต้องพาลูกน้องไปก็ได้ แล้วสูทนี่ก็ถอดออกให้หมด ทำตัวให้กลมกลืนกับคนอื่นก็ไม่มีใครสนใจแล้วล่ะค่ะ" คนฟังได้แต่ยืนกอดอกเอียงคอมองคนพูดอย่างขบขัน ไม่รู้อะไรทำให้อีกฝ่ายงอแงจะไปให้ได้ท่าเดียวแบบนี้ กล้าขึ้นเยอะ แต่ก็ไม่ได้แย่..

"ก็ได้.. งั้นไปแต่งตัว" สุดท้ายเขาก็ต้องเป็นฝ่ายยอมจำนน

"เย้!! ขอบคุณค่ะ^^" คนถูกตามใจกระโดดดึ๋งๆ แสดงอาการดีใจเหมือนเด็กอย่างลืมตัว

"ไหนรางวัล? " ดีใจได้ไม่ถึงนาทีก็เป็นอันต้องชะงักเมื่อคนตัวใหญ่ถามถึงรางวัลด้วยสายตาคาดหวัง

"คราวนี้ไม่เอาตรงลูกกะเดือกแล้วนะ" โทโมยะยกยิ้มกริ่ม มองท่าทีเอียงอายของคนแก้มแดงอย่างขบขันเมื่อพูดถึงเรื่องในวันนั้น ของขวัญยืนทำใจชั่วครู่ก็ก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูง ก่อนตัดสินใจกระโดดจุ๊บเข้าที่ริมฝีปากหนาเบาๆ แล้วรีบหมุนตัววิ่งหนีหมายจะขึ้นบันไดแทนลิฟต์ เพราะถ้าไปทางลิฟต์กว่ามันจะเปิดจะปิดก็ต้องทนกับสายตาหรืออาจจะเป็นคำพูดล้อเลียนจากเขา

หมับ!

"อ๊ะ อื้อออ!! ? " แต่ทว่าคนที่คิดว่าตัวเองเร็วที่สุดในการหลบหนีแล้ว กลับมีอีกคนที่เร็วกว่าคว้าจับข้อมือเล็กไว้ได้ทันก่อนดึงกลับมาเผชิญหน้า สอดมืออีกข้างรองท้ายทอยเล็กแล้วรั้งเข้ามาประทับจูบ..

ของขวัญเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าโทโมยะจะทำแบบนี้ เขาไม่เพียงจูบเด็กๆ แค่ปากแตะกันเหมือนเธอ แต่บดคลึงความนุ่มชื้นลงมาบนริมฝีปากอย่างเนิบนาบนุ่มนวล.. หัวใจดวงเล็กๆ ที่ไม่เคยประสบพบเจอเรื่องแบบนี้กำลังสั่นไหวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่าอาย ถ้าเป็นก่อนที่จะรู้ใจตัวเองเธอคงจะทำอะไรสักอย่าง เช่น ขัดขืนหรือผลักเขาออกไป แต่ตอนนี้เธอกลับพยายามตอบรับสัมผัสนั้นทั้งที่ไม่เคยจูบกับใครมาก่อน อาศัยภาพที่เคยเห็นในละครทีวีที่แม่ชอบดูเป็นตัวอย่าง

"อึก.. แฮ่ก.."

"จูบจริงๆ มันแบบนี้ต่างหาก" น้ำเสียงต่ำพร่ากว่าปกติเอ่ยเย้าก่อนตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก จ้องมองคนตัวเล็กตาวาววับหลังปล่อยเธอเป็นอิสระ มือแกร่งถูกเก็บกลับมาล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนยิ้มกริ่มอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรในขณะที่อีกฝ่ายยืนหอบหายใจจนตัวโยน แก้มเนียนเห่อร้อน แดงจัดจนไม่เหลือพื้นผิวสีขาว ดวงตากลมโตหวานฉ่ำ ใบหน้าอ่อนระโหยโรยแรงบ่งบอกให้รู้ว่าจูบเมื่อกี้มันรู้สึกดีแค่ไหน

"ให้ไปส่งที่ห้องมั้ย? " ใครคนนั้นถามไถ่อย่างหวังดีเมื่อเห็นคนตรงหน้าเข่าอ่อนเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่

"ขะ ขวัญกลับเอง! " เสียงหวานปฏิเสธความหวังดีติดขัด แก้มร้อนจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคม เธอมองหาทางขึ้นบันไดเพื่อจะได้ไม่ต้องอยู่ใกล้อีกฝ่ายนานๆ แต่ไม่ทันได้ก้าวเดินไปก็ถูกมือใหญ่หิ้วปีกขึ้นพาเดินไปที่ลิฟต์ โชคดีที่มันแค่ชั้นเดียวไม่นานก็กลับถึงห้องท่ามกลางความขัดเขิน...ของเธอคนเดียวล่ะมั้งเพราะร่างสูงออกจะชิว...เกิ๊น~

ทั้งคู่แยกย้ายกันไปแต่งตัวใหม่ในห้องตัวเอง โทโมยะถอดเพียงสูทตัวนอกออกเท่านั้นเพราะถึงแม้ร่างบางจะบอกให้ทำตัวกลมกลืนกับคนอื่นยังไงเขาก็ไม่อาจใส่ชุดอื่นนอกจากนี้ได้เพราะรอยสักตามตัวมันเยอะไปหมด ถ้าเปิดเผยมากคงไม่พ้นตกเป็นเป้าสายตาคนเหมือนเดิม

เมื่อแต่งตัวเสร็จทั้งสองก็ออกเดินทาง โทโมยะเลือกที่จะขับรถเองและภายในรถก็มีแค่เขากับของขวัญเท่านั้น เหมือนจะไปกันแค่สองคนแต่ความจริงแล้วอากิกับเซย์โนะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น ขอติดตามมาห่างๆ ด้วยความเป็นห่วง เขาก็เลยปล่อยให้ตามเพราะไม่อยากขัดให้มากเรื่องมากราว

ใช้เวลาสักพักก็มาถึงร้านหมูกระทะที่ร่างบางรีเควส เห็นบอกว่าเป็นร้านประจำที่ชอบมากับแม่บ่อยๆ เธอนำทางและจัดการทุกอย่างเองทั้งหมด ร่างสูงได้แต่เดินตามไปอย่างเงียบๆ ตาคมกวาดมองสำรวจไปทั่วก่อนจะพบว่าวุ่นวายน้อยกว่าที่คิด คงเป็นเพราะร้านใหญ่ มีโต๊ะเยอะหลากหลายโซนให้เลือกนั่งได้ตามใจ

ของขวัญเลือกโต๊ะในโซนที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวเพื่อคนที่มาด้วย แต่ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนรอบข้างในทุกที่ที่เดินผ่าน ด้วยความสูงชะลูดเกือบสองเมตร หน้าหล่อขรึมและหุ่นสุดเพอร์เฟ็คของคนข้างๆ ที่เหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารชื่อดัง เธอรู้สึกคิดผิดที่บอกเขาทำตัวให้กลมกลืนกับคนอื่น เพราะความจริงแล้วคนอย่างเขาไม่สามารถกลมกลืนกับใครได้เลยจริงๆ =_="

ร่างบางอาสาจะไปตักอาหารเองให้คนตัวใหญ่นั่งเฝ้าโต๊ะแต่ด้วยความสงสารหรือเวทนาก็แล้วแต่ทำให้เขาไม่ยอมและลุกไปกับเธอด้วย ใช้เวลาสักพักอาหารสดก็ถูกวางเรียงรายเต็มโต๊ะ คนต้นคิดนั่งยิ้มจนแก้มปริ คอยหยิบจับย่างนู่นย่างนี่บริการให้ร่างสูงอย่างเต็มที่ เพราะคิดว่าเขาคงไม่ถนัดอะไรแบบนี้ อีกอย่างก็อยากจะตอบแทนความใจดีที่เขายอมตามใจด้วย..

แต่เธอไม่ได้ลืมหรอกนะว่าก่อนจะมาเกิดอะไรขึ้น! เธอยังคงเขินอายเวลาที่ต้องมองหน้าอีกฝ่ายตรงๆ เลยเลือกที่จะทำตัวให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ต่างหาก เขาเองก็ไม่ได้พูดถึง เพียงแอบยิ้มบ่อยและดวงตาก็ดูจะแพรวพราวมากกว่าปกติไปสักหน่อย.. เท่านั้นเอ๊ง!

"สักหน่อยมั้ย" เสียงทุ้มเอ่ยถามขณะยกเบียร์เย็นๆ เทลงแก้วตัวเอง ก็ถือว่าเขาไม่ได้เลือกกินเพราะเครื่องดื่มของที่นี่ก็มีแต่เกรดธรรมดาทั่วไป ไม่ได้หรูหรามีราคาแพงหูฉี่อย่างที่เขาดื่มประจำ

"ไม่ล่ะค่ะ คุณก็อย่าดื่มเยอะนะคะ ต้องขับรถกลับ" ของขวัญส่ายหน้า เธอสั่งแป๊บซี่ให้ตัวเองก่อนเบียร์ให้เขาอีก คิดว่าเธอจะอยากกินด้วยหรือยังไง

"แค่นี้ไม่เมาหรอกน่า" อีกฝ่ายบอกเสียงขบขัน เทเพิ่มอีกอย่างไม่ใส่ใจในคำเตือน เธอเชื่อนะเพราะเท่าที่เห็นเขาค่อนข้างจะดื่มเก่งพอตัวเลย ตู้เย็นในห้อง (ที่เคยแอบเปิดดู) นอกจากน้ำเปล่าแล้วก็มีแต่แอลกอฮอล์ยี่ห้อต่างๆ ที่เธอไม่รู้จักเต็มไปหมด ถ้าไม่มีน้ำอยู่ด้วยก็คงคิดว่ากินพวกมันแทนน้ำไปแล้ว

"อร่อยมั้ยคะ" ของขวัญเลียบๆ เคียงๆ ถามหลังเห็นคนตัวใหญ่คีบหมูชิ้นพอดีคำที่เธอเป็นคนย่างให้เข้าปากเป็นคำแรก

"ก็พอได้" คนถูกถามเลิกคิ้วมองกลับมาอย่างสงสัยเมื่อเห็นเธอเฝ้ารอคำตอบอย่างคาดหวัง ถึงจะไม่เคยกินหมูกระทะแต่เขาก็เคยกินพวกชาบูปิ้งย่างที่คล้ายๆ กัน รสชาติของมันเลยไม่ได้ทำให้รู้สึกแปลกใหม่อะไร ยกเว้นบรรยากาศที่อาจจะร้อนหน่อยเพราะนั่งอยู่หน้าเตาถ่าน แต่ก็ใช่จะไม่มีลมเพราะรอบข้างเปิดโล่ง แถมมีพัดลมตัวใหญ่ของทางร้านเปิดอยู่ตามจุดต่างๆ โดยรวมแล้วมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด..

"อร่อยจะตาย.." คนฟังยู่หน้าด้วยความหมั่นไส้ แค่ตอบว่าอร่อยหรือไม่ก็ต้องมีฟอร์มด้วยหรอคนเรา

"พี่ครับ ช่วยซื้อหน่อยครับ" ระหว่างที่กำลังนั่งกินกันอยู่นั้น.. มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ แต่งตัวมอมแมมเดินมาหยุดยืนข้างโต๊ะ ในมือถือตะกร้าขนาดพอดีตัวใบหนึ่ง ข้างในมีตุ๊กตาไหมพรมแฮนด์เมดถูกทำเป็นพวงกุญแจและที่ห้อยโทรศัพท์วางเรียงรายอยู่ เด็กน้อยมองทั้งคู่ด้วยสายตาคาดหวังทำคนขี้สงสารอย่างของขวัญไม่สามารถปฏิเสธได้แม้จะไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท

"ขายยังไงจ๊ะ" เสียงหวานเอ่ยถามพลางมองตุ๊กตาเหล่านั้นอย่างสนใจ พลอยทำให้เด็กชายมีความหวังรีบแจ้งราคาให้ทั้งคู่ทราบ

"ตัวละ 39 บาทครับ 2 ตัว 70" เสียงตอบใสแจ๋ว ทำคนฟังรับรู้ได้ถึงความรู้สึกดีใจของเด็กชาย เธอจึงรับช่วงต่อหันมาอ้อนให้คนที่มาด้วยซื้อให้

"คุณ~"

"หึ เอาสิ.. ซื้ิอให้" โทโมยะส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างขบขันระคนเอ็นดู เพราะดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ต่างจากเด็กชายตอนที่มองเธออย่างคาดหวังเลยสักนิด

ของขวัญฉีกยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้แบงค์ร้อยจากเขามาถือในมือ เธอหันไปเลือกตุ๊กตามาสองตัวเป็นที่ห้อยโทรศัพท์ลิงแก้มแดงชายกับหญิง ที่รู้ก็เพราะมีชุดกระโปรงกับกางเกงใส่ให้ด้วยอย่างน่ารัก

"ไม่ต้องทอนนะ" เสียงใสบอกเด็กชายอย่างใจดีพร้อมกับยื่นแบงค์ร้อยให้หลังได้ตุ๊กตาลิงมาสองตัว

"ขอบคุณครับ" เด็กชายยิ้มกว้าง ประนมมือไหว้อย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินจากไปขายที่โต๊ะอื่นต่อ

"ขอโทรศัพท์หน่อยค่ะ"

ร่างสูงมองมือบางที่แบมาตรงหน้าอย่างงงๆ แต่เจ้าตัวไม่ยอมพูดอะไรเอาแต่พยักหน้าระรัวพร้อมกับจ้องมองมาอย่างคาดหวังเขาก็เลยต้องล้วงออกมาส่งให้ ด้วยความอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร เมื่อได้ไปของขวัญก็จัดการเอาที่ห้อยตุ๊กตาลิงแก้มแดงตัวผู้ชายมาใส่เครื่องของเขา ขณะเดียวกันเครื่องของเธอก็ห้อยลิงตัวเมีย พอใส่เสร็จก็ส่งคืนกลับมาให้ด้วยรอยยิ้มเหมือนพยายามกลั้นขำ

"หึ.. ล้อฉันเล่นหรือเปล่าเนี่ย เธอจะให้ฉันห้อยไอ้ลิงแดงเนี่ยนะ" เจ้าของเครื่องโทรศัพท์ราคาแพงมองสิ่งแปลกปลอมที่ห้อยต่องแต่งอยู่อย่างหนักใจ เขาเป็นถึงหัวหน้าคนนับร้อยนับพัน ลูกน้องจะคิดยังไงถ้าเห็นเขาห้อยเจ้าลิงนี่กับโทรศัพท์ คงได้หัวเราะเยาะในใจเป็นแน่

..

..

..

..