ตอนที่ 5

มาเฟียจ้าวชีวิต

Writer : Aile'N

ตอนที่ 5

กว่าห้าวันแล้วที่ของขวัญมาอยู่ที่ตึกสูงแห่งนี้.. ชีวิตในแต่ละวันของเธอดำเนินไปแบบวนลูป ตื่นเช้า อาบน้ำแต่งตัว ทานข้าวและของบำรุงสารพัดอย่างที่องศาจัดมาให้ จากนั้นก็ว่าง.. ไม่มีอะไรให้ทำ ได้แต่นั่งๆ นอนๆ หายใจทิ้งไปวันๆ ดีหน่อยที่องศาหอบหนังสือจากห้องสมุดชั้นล่างมาให้เธออ่านแก้เบื่อบ้าง.. หรืออาจจะทำให้เบื่อหนักกว่าเดิม เพราะส่วนใหญ่มีแต่หนังสือวิชาการ ศาสตร์ต่างๆ กับพวกปรัชญาชีวิต มีนวนิยายบ้างแต่ก็ล้วนเป็นภาษาต่างประเทศทั้งสิ้น

เที่ยงตรง.. ได้เวลายัดอาหารลงท้องอีกครั้ง พอเริ่มย่อยหนังตาก็เริ่มหย่อน ช่วงบ่ายเลยกลายมาเป็นเวลานอนกลางวัน เมื่อตื่นก็มานั่งโง่ๆ มองวิวทิวทัศน์ตรงโซฟาริมกำแพงกระจกที่มันเคยสวยมากในครั้งแรกที่เห็น แต่พอมองบ่อยๆ ความสวยงามของมันก็ค่อยๆ ลดลงไป.. จากนั้นก็ได้เวลาทานมื้อเย็น อาบน้ำและเข้านอน วนอยู่แค่นี้ตลอดห้าวันที่ผ่านมา นี่มันไม่ได้ต่างจากการถูกพามาขังเลยสักนิด..

หลังจากวันแรกที่เจ้าของตึกแห่งนี้พาของขวัญเข้ามา เธอก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย องศาบอกว่าโทโมยะมีงานมากมายที่ต้องสะสาง เธอก็เลยยังไม่รู้ว่าบทสรุปของอนาคตตัวเองจะเป็นยังไงต่อไป เธออยากคุยเรื่องนี้กับเขาเพราะไม่อยากอยู่แต่ในห้องเฉยๆ งานอะไรที่พอจะช่วยได้เธอก็อยากจะทำ.. แต่ถามถึงใครคนนั้นทีไรองศาก็เอาแต่พร่ำบอกว่าให้เธอรักษาตัวให้หายดีก่อน เมื่อนั้นคงถึงเวลาสมควรที่เจ้านายเขาจะเข้ามาคุยด้วย ไม่ว่าเธอจะบอกกี่ครั้งว่าไม่ได้เป็นอะไรแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยเชื่อ เอาแต่คัดสรรอาหารหรูคุณภาพดีมาขุนเธอจนแน่นโต๊ะไปหมด

ก๊อกๆ

แกรก..

ร่างบางที่กำลังนอนคว่ำหน้าลงกับหนังสือเล่มโตอย่างเบื่อๆ เงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะ ก่อนจะพบว่าเป็นคนสนิทที่เปิดประตูเข้ามา เท่านั้นเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นนั่งมองไปยังกล่องอะไรบางอย่างที่อีกฝ่ายถือติดมือมาด้วย

"นี่คือโทรศัพท์เครื่องใหม่ นายใหญ่ซื้อให้น้องขวัญ เอาไว้เล่นแก้เบื่อ แต่อย่าเล่นบ่อยนะครับเดี๋ยวสายตาเสีย ข้างในมีเบอร์นาย คุณอากิ คุณเซย์โนะ และเบอร์พี่ถูกเมมไว้แล้ว ให้โทรเฉพาะยามจำเป็นเท่านั้นนะครับ" องศาตอบคำถามของคนตัวเล็กที่แสดงออกมาทางสีหน้าแววตา ก่อนยื่นกล่องใส่โทรศัพท์ยี่ห้อดังอันมีค่าตัวแพงลิ่วมาให้ ด้านในมีตัวเครื่องและอุปกรณ์เสริมครบครัน ใหม่เอี่ยมเพราะเพิ่งถอยจากร้านมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

"เอ่อ ขอบคุณนะคะ แต่นี่.. ไม่แพงไปหรอ ให้ขวัญใช้ธรรมดาๆ ก็พอ" ร่างบางขอบคุณแต่ไม่กล้ารับ เธอไม่เคยใช้โทรศัพท์ยี่ห้อนี้มาก่อนเพราะมันแพงมาก แค่เห็นราคาก็ขยาดแล้ว แต่คนส่วนใหญ่กลับนิยมซื้อมาใช้เพื่ออวดรวยแข่งกัน เธอไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกว่าอวดแล้วได้อะไรเพราะบางคนใช้เงินพ่อแม่ซื้อ บางคนซื้อเงินผ่อน แต่ถือโชว์ประหนึ่งว่าไม่มีกระเป๋าให้ใส่โทรศัพท์ =_="

"รับไปเถอะครับ นายใหญ่ชอบคนว่าง่าย" ร่างสูงยิ้มบาง คำพูดนั้นทำคนฟังขมวดคิ้วฉับจนหน้ายุ่ง

"แล้วขวัญพูดยากตรงไหน" ร่างบางท้วงอย่างไม่ค่อยชอบใจ เธอก็แค่เกรงใจที่เจ้านายเขาดูแลเธอดีเกินความจำเป็น ญาติฝ่ายไหนก็ไม่ใช่แถมยังติดหนี้บุญคุณเขาเป็นสิบๆ ล้านอีก

"ตรงไม่ยอมรับไปดีๆ นี่แหละครับ.. เวลานายให้อะไร น้องขวัญก็แค่รับไป เพราะนายต้องการให้ ถ้าไม่ยอมรับหรือมีข้อแม้นายจะไม่พอใจ" องศาอธิบายเพิ่มเพื่อให้คนฟังเข้าใจ โทโมยะชอบคนพูดง่ายๆ ไม่ว่าจะเป็นลูกน้องหรือใครหน้าไหน เขาไม่ชอบคนมากความหรือชอบขัดใจ อยากให้ก็คือให้ ไม่ต้องถามว่าทำไม

"อะไรล่ะนั่น.. เอาแต่ใจชะมัด" ของขวัญบ่นอุบ ทำปากยื่นขณะนึกไปถึงหน้าตาไร้อารมณ์ของใครคนนั้น เธอสนิทกับองศาแล้วเลยคุยเล่นกันได้ ประจวบกับที่ไม่พอใจเจ้านายเขาเรื่องหายหัวไปไม่มาหาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเลยบ่นให้เขาฟังซะเลย ซึ่งองศาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงหัวเราะขำเบาๆ เท่านั้น

"แล้วนี่.. เจ้านายพี่ไม่คิดจะมาพูดอะไรกับขวัญหน่อยหรอคะ อย่างน้อยๆ หางานให้ขวัญทำหน่อยก็ได้ ขวัญทำงานบ้านเป็นนะ ทำข้าวผัดหมูอร่อยด้วย" มือบางยอมรับโทรศัพท์เครื่องใหม่มาอย่างว่างง่าย ก่อนจะชวนคุยต่อและอวดเมนูถนัดที่มั่นใจว่าทำอร่อย ตอนแรกเธอก็ทำงานบ้านงานครัวไม่เป็นหรอกเพราะแม่มักจะทำให้ทั้งหมด เพิ่งมาเริ่มหัดทำก็ตอนที่แม่ทรุดเข้าโรงพยาบาลนั่นแหละ ช่วงเวลานั้นมันเป็นจุดพลิกผันอะไรหลายๆ อย่างในชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้ ปัญหาต่างๆ นานาที่ถาโถมทำให้อ่อนแอเพราะไร้ที่พึ่งพิง แต่เมื่อปรับตัวได้มันก็ทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้น แม้จะไม่เหลือใคร.. ก็ยังมีตัวเองให้พึ่งพา

"เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันเอง ร่างกายน้องขวัญก็ยังดูไม่แข็งแรงดีเลยนะ" องศาบอกกลั้วเสียงขำ เพราะรู้สึกเอ็นดูตอนที่อีกฝ่ายพูดถึงฝีมือการทำข้าวผัดด้วยดวงตาเปล่งประกาย

"ไม่แข็งแรงอะไรล่ะคะ ให้แบกหนังสือทั้งหมดนี้ยังได้" คนตัวเล็กคุยโวพร้อมทำปากยื่นใส่กองหนังสือเล่มใหญ่ที่กระจัดกระจายอยู่รอบตัว แต่คนฟังกลับส่ายหน้าเหนื่อยๆ ไม่ว่าใครก็มองว่าเธออ่อนแอเกินไปทั้งองศาและแพรว ถึงรูปร่างเธอจะให้ก็เถอะ แต่หลายเดือนที่ทำงานมาเธอแข็งแรงและมีความอดทนขึ้นเยอะนะบอกเลย

"เฮ้อ.. ไว้ถ้านายพี่เริ่มว่าง พี่จะลองพูดกับท่านให้นะ" องศาถอนหายใจก่อนรับปากว่าจะช่วยพูดกับนายให้ คำพูดของเขาไม่วายทำคนฟังกรอกตามองเพดานด้วยความหมั่นไส้ นี่มาเฟียหรือสายลับ หาตัวยากจริงๆ!

"ขอบคุณค่ะ ตอนนี้พี่ไปพักเถอะ" ของขวัญตัดบทเพราะคุยต่อก็คงไม่ได้อะไร

เมื่อองศาออกไป เธอก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่มาเรียนรู้วิธีการใช้งานจนเข้าใจ ก็นึกอยากเข้าไปส่องโลกโซเชียลที่ห่างหายมานาน แต่ลืมขอรหัสไวไฟจากคนสนิทไว้ ครั้นจะเรียกเข้ามาใหม่ก็เกรงใจเลยลองเปิดไวไฟดูก่อนเพราะเห็นเขาเมมเบอร์ใส่ซิมอะไรไว้ให้เสร็จสรรพพร้อมใช้งาน เลยอยากรู้ว่าได้เชื่อมต่อไวไฟของที่นี่ไว้ให้ด้วยไหม ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าตึกลึกลับแห่งนี้จะมีสัญญาณอินเตอร์เน็ตให้เล่นหรือเปล่าแต่ก็คิดไปก่อนแล้วว่ามี!

พอเปิดไวไฟก็ปรากฏว่ามันเชื่อมต่อและจำรหัสอัตโนมัติให้แล้วร่างบางเลยยิ้มแฉ่งด้วยความดีใจ แอบชื่นชมคนดูแลโทรศัพท์เครื่องนี้ก่อนจะมาถึงเธออยู่นะเนี่ยว่าเตรียมพร้อมซะรอบคอบเชียว สบายแกล่ะของขวัญ..

แอพพลิเคชันสีฟ้าคือแอพที่ร่างบางล็อกอินเข้าไปใช้ก่อนอย่างอื่น เธอเห็นแพรวทักมาหาหลายข้อความมาก ใจความประมาณว่าไปหาที่บ้านแล้วไม่เจอเลยเป็นห่วง จึงพิมพ์ตอบกลับไปว่าสบายดี ตอนนี้ขอหนีไปพักใจที่ต่างจังหวัดชั่วคราว.. เลี่ยงที่จะบอกความจริงเพราะไม่อยากให้แพรวเป็นห่วงหรือคิดว่าเธอถูกล่อลวงมาที่นี่..

เมื่อเบื่อ.. โทรศัพท์เครื่องใหม่ที่ว่าตื่นเต้นในตอนได้จับแรกๆ ตอนนี้ก็ไร้ความหมาย สุดท้ายของขวัญก็เลยตัดสินใจหอบหมอนกับผ้าห่มไปนอนที่โซฟาตัวยาวริมกำแพงกระจกที่ตอนกลางวันจะเลื่อนม่านปิดไว้กันแสงแดดส่องเข้ามารบกวน ตั้งแต่ที่แม่เข้าโรงพยาบาลเธอก็ติดนอนโซฟาเพราะพื้นที่มันแคบกว่าเตียง ไม่ทำให้เหงาและอ้างว้างจนเกินไป เนื่องจากตอนแม่อยู่เธอนอนกับแม่ทุกคืน..

เวลาเดียวกันโทโมยะกลับมาจากไปดูความเรียบร้อยของธุรกิจอโคจรหลายแห่งที่อยู่ภายใต้การปกครอง เมื่อลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุดก็เห็นองศายืนโค้งทำความเคารพอยู่หน้าลิฟต์เหมือนทุกครั้ง เจ้าของใบหน้าเรียบนิ่งกับดวงตาเฉื่อยชาเหลือบมองร่างนั้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามถึงคนที่สั่งให้คอยดูแล

"เด็กคนนั้นเป็นยังไงบ้าง" หลายวันแล้วที่ไม่ได้เจอ หวังว่าจะดีขึ้น..

"ร่างกายกำลังฟื้นตัวครับ ได้ยินบ่นว่าเบื่อๆ ที่ต้องอยู่แต่ในห้อง แล้วก็.. อยากคุยกับนายด้วยครับ" องศารายงานด้วยท่าทางสุขุม คนฟังขมวดคิ้วนิดๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วออกตัวเดินไปยังห้องที่ใครคนนั้นพักอยู่ พร้อมกับยกมือห้ามคนสนิทที่ทำท่าจะเดินตามเข้าไปด้วย

ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง เห็นก็แต่กองหนังสือที่มีทั้งเปิดค้างไว้และไม่ได้เปิดกระจัดกระจายอยู่บนเตียง ข้างๆ กันนั้นเป็นโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เขาให้องศาไปซื้อมาให้ถูกวางทิ้งไว้ ส่วนเจ้าของมันหายไป.. เดินไปดูที่ห้องน้ำไม่มี เลยหันไปมองที่โซฟาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มันสะกิดใจ ครั้นเดินไปดูก็เห็นคนที่กำลังตามหานอนขดตัวอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว..

ของขวัญตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเกือบเย็น และได้แต่นั่งงงว่ามาอยู่บนเตียงได้ยังไงในเมื่อตั้งใจไปนอนโซฟา หนังสือที่เคยวางเกลื่อนถูกเก็บ โทรศัพท์ก็วางผิดที่กับที่เคยวาง เป็นใครไปไม่ได้นอกจากองศาที่คงเข้ามาเห็นแล้วกลัวว่าเธอจะนอนไม่สบายเลยพามานอนที่เตียง.. ร่างบางสรุปกับตัวเองแบบนั้นจึงไม่ติดใจอะไร รีบลุกไปอาบน้ำและมารอทานมื้อค่ำ แต่เมื่อเห็นเชฟเข็นอาหารมากหน้าหลายตาเข้ามาก็ถึงกับอ้าปากค้างเพราะมันเยอะมาก.. เยอะกว่าปกติ! นี่กะจะขุนให้เป็นหมูเลยหรือยังไง =_="

"เอ่อ คุณเชฟคะ ขวัญต้องกินหมดนี่เลยหรอคะ ปกติก็กินไม่หมดอยู่แล้วนะคะ" ร่างบางโอดครวญ ทำหน้าตาเลิกลั่กเหรอหราจนเชฟหลุดยิ้มบางก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

"เปล่าครับ แต่วันนี้นายใหญ่จะมาทานด้วย" คนฟังฉงนระคนตกใจ ไม่ทันได้ถามอะไรคนที่กำลังพูดถึงก็เดินเข้ามาโดยไม่มีสัญญาณใดบอกกล่าว เนื่องจากเวลามาเสิร์ฟอาหารเชฟจะไม่ปิดประตูเพราะเดี๋ยวจะลำบากเวลาเข็ญออกไป

"นั่งสิ" เสียงทุ้มเอ่ยบอกเมื่อคนตัวเล็กเอาแต่ยืนมองหน้าเขาเหมือนเห็นสิ่งมหัศจรรย์..

สิ้นคำคนเหม่อก็เหมือนจะได้สติรีบทรุดตัวนั่งลงอีกฝั่ง ตากลมลอบมองใบหน้าหล่อคมที่ดูแปลกตาไปของผู้มาใหม่อย่างเผลอไผล ไรหนวดประปรายขึ้นประดับกรอบหน้าขับให้ลุคของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปนิดๆ ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น.. น่าขันใครบางคนที่เคยปากกล้าลับหลัง พอมาอยู่ต่อหน้ากลับไม่กล้าแม้แต่จะหายในแรง..

"องศาบอกว่าเธออยากคุยกับฉัน? " ร่างสูงตรงเข้าประเด็นขณะเปิดไวน์ชั้นดีเทลงแก้วด้วยท่วงท่าสบายๆ ทว่าสง่าผ่าเผยเหมือนทุกครั้งที่พบเจอ

"เอ่อ ก็ใช่ค่ะ คือ.. ขวัญแข็งแรงแล้ว และไม่อยากอยู่แต่ในห้อง ขวัญอยากทำงานตอบแทนคุณค่ะ" ของขวัญละล่ำละลักพูดเหมือนกลัวจะไม่มีโอกาสได้พูด

"ไหนว่าสิ่งที่ทำเป็นมาสิ.." โทโมยะมองคนตรงหน้าด้วยสายตาประเมิน ไวน์ชั้นเยี่ยมที่ตั้งใจจะยกขึ้นจิบเป็นอันต้องวางลง ก่อนเปลี่ยนท่าทีประสานมือไว้บนตัก แอนตัวพิงพนักรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ

"ขวัญทำงานบ้านเป็นค่ะ พวกปัดกวาดเช็ดถู แล้วก็ทำอาหารง่ายๆ ได้ โดยเฉพาะข้าวผัดหมู ขวัญทำอร่อย" คนพูดฉีกยิ้มอย่างภูมิใจนำเสนอ

"หึ.." คนฟังเค้นเสียงในลำคออย่างขบขัน..

"ของแบบนั้นไม่จำเป็นหรอก.. ที่นี่มีพนักงานทำความสะอาดและมีเชฟฝีมือระดับภัตตาคารอยู่แล้ว" เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจในสิ่งที่คนตัวเล็กบอก รอยยิ้มกว้างขวางนั้นเลยเป็นอันต้องหุบ หมดสิ้นความภาคภูมิใจเหลือเพียงใบหน้าเจื่อนๆ นั่นสินะ.. ดูอาหารตรงหน้าพวกนี้สิ น่ากินกว่าข้าวผัดหมูพื้นๆ ของเธอหลายเท่าเลย

"แต่บางที.. ฉันอาจจะอยากกินอะไรง่ายๆ ก็ได้" ของขวัญได้แต่มองหน้าคนพูดตาปริบๆ ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ..

"...ไว้ถ้าอยากกินข้าวผัดหมูเมื่อไรจะเรียก" ร่างสูงเอ่ยตรงเมื่อประโยคก่อนหน้าไม่ได้ทำให้คนฟังเข้าใจ ร่างบางมองสบตาคมอย่างอึ้งๆ ก่อนหลบตามองต่ำ พยายามกลั้นยิ้มและพยักหน้ารับหงึกๆ เมื่อเขาไม่พูดอะไรต่อเธอก็ไม่กล้าชวนคุย นั่งทานข้าวไปพร้อมกันอย่างเงียบๆ

"ถ้าเบื่อ เธอจะออกไปข้างนอกก็ได้ แต่บอกฉันก่อนและเอาการ์ดไปด้วย" โทโมยะพูดขึ้นมาอีกครั้งหลังจบมื้ออาหารค่ำ เขายังไม่ลุกไปไหนแม้จานชามจะถูกเก็บออกไปแล้ว

"ไม่มีงานอะไรให้ขวัญทำจริงๆ หรอคะ" ร่างบางเลียบๆ เคียงๆ ถามดูอีกครั้ง เธออยากทำงานอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องนั่งๆ นอนๆ อยู่แต่ในห้อง เธอยังมีหนี้บุญคุณก้อนใหญ่ที่อยากจะชดใช้คืน..

"ทุกคนที่นี่ต่างมีหน้าที่ของตัวเองหมด ฉันมีอากิกับเซย์โนะอยู่แล้ว.. สองคนนั้นทำได้ทุกอย่าง ยกเว้น.. เรื่องบนเตียง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้ท้ายประโยคจะทำคนฟังหน้าขึ้นสี ใจสั่นไปกับสายตาคนพูดที่มองจ้องมาอย่างเที่ยงตรง

คนเรียกร้องจะทำงานเป็นอันต้องคิดหนัก.. เมื่ออีกฝ่ายบอกเป็นนัยว่านั่นคือสิ่งเดียวที่เธอทำได้ เธอเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการและยังไม่ลืมด้วยว่าตัวเองได้ยกชีวิตที่เหลืออยู่ให้เขาไปแล้ว แต่ความไม่เคยกำลังทำให้เธอหวาดกลัว..

"เอ่อ.. คะ ครั้งเดียวได้มั้ยคะ" เสียงหวานต่อรองออกไปอย่างติดขัด เธอไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกในตอนทำเรื่องพรรค์นั้นมันเป็นยังไง แต่กลัวจะรับไม่ไหว

"เธอกำลังต่อรอง? " คนฟังเลิกคิ้วสูงขณะถามกลับ ดวงตาคมมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ ก่อนกระตุกยิ้มเยาะบางๆ ไม่คิดว่าเธอจะกล้าต่อรอง..

"......." คนถูกถามนั่งเงียบ เม้มปากแน่นด้วยความประหม่า มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัวที่เธอยังมีหน้าไปต่อรองกับเขา แต่จะให้ทำยังไง.. แค่ครั้งเดียวยังไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าทำเลย! T^T

"ครั้งเดียว.. แลกกับเงินสิบล้าน? " รังสีกดดันโจมตีใส่คนตัวเล็กทางคำพูดและสายตา น้ำเสียงที่เอ่ยดูแคลนคำขอต่อรองของอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบัง

"ไม่ถึง.. ไม่ถึงสิบสักหน่อย ก็.. ขวัญบอกว่าเงินเหลือ แต่คุณก็ไม่เอา.." ของขวัญไม่วายแย้งออกมาทั้งที่หวาดหวั่นกับสายตาคม เธอใช้เงินที่เขาให้มาไม่หมดเสียหน่อย บอกให้เอาคืนไปแล้วไม่ยอมเอาเองก็อย่ามาคิดจำนวนเต็มสิ!

"หึ.. ฉันให้แล้วให้เลย ไม่รับคืน" โทโมยะเค้นเสียงขบขันเมื่อคนตัวเล็กกล้าแย้งออกมาทั้งที่นั่งตัวสั่น เขาไม่สนเงินเท่ายิบมือนั้นหรอก ให้คือให้ไม่คิดเอาคืน แต่ที่แสร้งทวงบุญคุณอยู่ในตอนนี้ก็แค่อยาก 'แกล้ง'

"ก็แล้วแต่เธอ.. ฉันไม่ชอบบังคับใครนักหรอก แต่ถ้าฉันไม่ช่วยมา เธอก็คงจะผ่านมือผู้ชายนับไม่ถ้วน.." ปากบอกแล้วแต่.. แต่ทุกถ้อยคำที่พูดล้วนบาดลึกถึงใจคนฟังจนอยากจะค้อนใส่สักร้อยวง! หมั่นไส้.. แต่สถานการณ์ในตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งทำหน้าเป็นหมาหงอยให้อีกฝ่ายพ่นคำพูดแทงใจ

"......." ของขวัญไม่มีคำตอบให้เพราะนึกคำพูดใดไม่ออก ที่เขาพูดมันจริงทุกอย่างจนเธอเจ็บใจ

"แต่ใครเคยบอกนะ.. ว่ายกชีวิตที่เหลืออยู่ให้ฉัน ถ้าชีวิตเป็นของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้สิ จริงมั้ย? " โทโมยะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างคนเป็นต่อ ยิ่งเห็นคนฟังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ก็ยิ่งสนุก..

"...กะ ก็ได้ค่ะ! ขวัญจะทำ!! " ของขวัญตัดสินใจจบคำพูดดูแคลนต่างๆ ของเขาอย่างไม่มีทางเลือก เธอพยายามจะนึกถึงความรู้สึกในวันนั้นที่ตัดสินใจทำงานอย่างว่า เผื่อความกล้าในวันนั้นจะส่งผลมาถึงวันนี้บ้าง..

"หึหึ ก็ดี.." ร่างสูงเหยียดยิ้มเต็มปาก ก่อนหัวเราะในลำคออย่างขบขัน สิ้นคำก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกว่าร้อยเก้าสิบเซนฯ กระชับสูทเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไร.. ทิ้งคนข้างหลังไว้กับความมึนงง พยายามคิดหาเหตุผลว่าเขาอาจจะไปหยิบของหรือทำธุระบางอย่างแล้วคงจะกลับเข้ามาเลยนั่งทำใจรอ คิดว่าคืนนี้ยังไงก็ไม่รอดแน่.. ครั้งแรกได้ยินมาว่ามันเจ็บมากเลยนะ พอจะมีวิธีไหนทำให้เจ็บน้อยลงบ้างไหมอ่ะ แล้ว.. เขาจะใส่ถุงยางหรือให้เธอกินยาคุม ถ้าเขาให้กินต้องกินแบบไหนถึงจะไม่ท้อง โอ้ย กังวลไปหมด!

"พี่องศา คุณโทโมยะล่ะคะ" รอแล้วรอเล่าอีกฝ่ายก็ไม่มา.. กระทั่งองศากลับเข้ามาในห้องอีกครั้งเลยอดไม่ได้ที่จะถาม

"นายก็ไปทำงานสิครับ น้องขวัญก็น่าจะได้คุยแล้วหนิ"

"อ้าว! ? "

..

..

..

..

โถ่ คนอุตส่าห์เตรียมใจ พอเขาแกล้งจนพอใจก็ทิ้งไว้กลางทางซะงั้น 555555