ตอนที่ 8

มาเฟียจ้าวชีวิต

Writer : Aile'N

ตอนที่ 8

เป็นอีกวันที่ของขวัญตื่นขึ้นมาบนเตียงในตอนเช้าอย่างงงๆ เพราะจำได้ว่าเมื่อคืนนั่งรอโทโมยะที่โต๊ะทานข้าวจนดึกและคงเผลอหลับไป สงสัยนะ.. ว่าใครเป็นคนพาเธอมาไว้บนเตียง? แต่คิดเองคงไม่รู้เลยเลิกสนใจ หันมามองหาขนมที่ทำไว้ให้ใครคนนั้นแทน จนมาเจออยู่ที่โต๊ะตัวเดิมที่นั่งรอเมื่อคืน แต่เหลือเพียงตะกร้าเปล่ากับโน้ตหนึ่งใบ..

'อร่อยดี'

ข้อความเพียงสั้นๆ ที่ถูกเขียนไว้ในนั้นทำของขวัญยิ้มจนแก้มปริ แต่พอรู้ว่าโทโมยะเข้ามาและอาจจะเป็นคนอุ้มเธอไปนอนบนเตียงก็พลันชะงัก.. แก้มแดงซ่านด้วยความรู้สึกดีแปลกๆ นี่เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าถูกแกล้งอะไรไว้บ้าง ถึงได้ไปใจเต้นแรงกับเขาน่ะ!

ร่างบางสลัดความรู้สึกแปลกๆ นั้นออกไป ก่อนหยิบโน้ตใบนั้นไปเก็บไว้ใต้หมอนแล้วเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัว แปดโมงตรงองศาก็เข้ามาทำหน้าที่ วันนี้เธอมีนัดกับเชฟในตอนเช้า ส่วนตอนบ่ายมาทำความสะอาดห้องนอนของเธอเองและห้องข้างๆ ที่เป็นของร่างสูง ความจริงชั้นนี้มีทั้งหมดสี่ห้องใหญ่ เป็นห้องนอนสอง ห้องทำงานหนึ่งและห้องฟิตเนสอีกหนึ่ง แต่สองห้องหลังโทโมยะให้แม่บ้านประจำทำ เพราะถ้าให้ของขวัญทำคนเดียวทั้งสี่ห้องคงจะหนักหนาเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆ

"กฎต้องห้ามของทุกห้องบนชั้นนี้ คือห้ามเคลื่อนย้ายข้าวของในห้องโดยเด็ดขาด ที่ต้องทำคือปัด กวาด เช็ด ถูและเปลี่ยนผ้าห่มผ้าปูใหม่ครับ เดี๋ยวพี่ช่วยอีกแรง" องศาสั่งงานตามที่ได้รับมอบหมายมาจากเจ้านายเขาอีกทีพูดไปมือก็ยื่นผ้ากันเปื้อนมาให้คนตัวเล็กใส่ เขาเองก็ใส่ด้วยเพราะถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายทำคนเดียวคงจะใจดำเกินไป

คนฟังพยักหน้ารับเอื่อยๆ ก่อนปิดปากหาววอดด้วยความง่วง เพราะเพิ่งผ่านมื้อเที่ยงมาไม่นาน ก่อนหน้าที่จะมีงานทำกินเสร็จเธอจะต้องนอนกลางวัน พอถึงเวลานั้นเลยรู้สึกง่วงๆ

"ไหวมั้ยเนี่ย หึหึ อยู่เฉยๆ ก็ดีอยู่แล้วเชียว" องศาหัวเราะขำ ก่อนส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ ไม่ทันได้เริ่มงานใหม่ร่างบางก็ดูท่าจะไม่ไหวซะแล้ว วันนี้ตอนเรียนทำอาหารกับเชฟก็สำลักน้ำแกงรสเผ็ดตอนชิมจนหน้าแดงก่ำ โก่งคอไอจนตัวโยน เห็นแล้วก็สงสาร..

"ไหวค่ะ เราเริ่มกันเถอะ" มือบางตบแก้มไล่ความง่วง ก่อนสวมหน้ากากอนามัยตั้งการ์ดมือที่ถือไม้ขนไก่พร้อมลุยงานเต็มที่

ทั้งคู่เริ่มทำความสะอาดห้องของคนตัวเล็กก่อน ซึ่งจากขนาดห้องกว่าจะเสร็จก็เหนื่อยเอาการ เลยพากันพักเหนื่อยกินน้ำกินของว่างเติมพลัง ก่อนจะไปทำห้องของร่างสูงต่อ ของขวัญรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เข้ามาเห็นห้องนอนของนายใหญ่ที่องศาย้ำหนักย้ำหนาว่าเขาหวงพื้นที่ส่วนตัวมาก ห้ามเคลื่อนย้ายอะไรโดยเด็ดขาด สภาพก่อนทำความสะอาดกับหลังทำต้องเหมือนเดิมทุกระเบียดนิ้วราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

คนเพิ่งเคยเข้ามาถึงกับตะลึงยืนอึ้งเพราะห้องเธอที่ว่าหรูแล้วห้องเขาหรูมากกว่าหลายเท่า! โครงสร้างห้องเหมือนกันแต่การตกแต่งกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง เธอรู้สึกได้ว่าห้องของเขามันเหมือนมีมนต์ขลังหรือรังสีที่เรียกว่าอำนาจดำมืดแผ่กระจายอยู่ทั่วทุกตารางนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นชุดเฟอร์นิเจอร์ ม่าน ผนัง หรือของตกแต่งอื่นๆ ล้วนแต่เป็นสิ่งที่หาไม่ได้ตามท้องตลาดทั่วไป เผลอๆ ในไทยอาจจะไม่มีขายเลยด้วยซ้ำเพราะมันเป็นสไตล์ญี่ปุ่นแท้ทั้งหมด ลายเส้นของภาพวาดข้างผนัง ดาบ หรือแม้แต่แจกันเป็นลวดลายที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันวิจิตรและประณีตราวกับผู้วาดเป็นศิลปินชั้นสูง มันเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนถูกดึงดูด..

"นั่น.. รูปใครหรอคะ" หลังจากมองสำรวจจนทั่วของขวัญก็ได้สติในตอนมองไปเห็นรูปถ่ายขาวดำที่ถูกใส่กรอบอย่างดีติดอยู่ตรงผนังเหนือดาบซามูไรขึ้นไป คนในรูปนั้นเป็นผู้หญิงอายุน่าจะราวยี่สิบปลายๆ ถึงสามสิบต้นๆ หน้าตาสละสวย สวมชุดกิโมโนเต็มยศ

"นายท่านโซระ มารดาของนายใหญ่ครับ" องศาตอบหลังทำความเคารพรูปของผู้ที่เปรียบเสมือนนานเหนือนายอีกคน คำบอกกล่าวทำคนฟังจ้องรูปนั้นตาไม่กะพริบ สำรวจเค้าโครงรูปหน้าของเธอแล้วก็คล้ายคลึงกับโทโมยะไม่ใช่น้อย

"ท่าน.. เสียไปแล้วหรอคะ? " ของขวัญเอ่ยถามต่ออย่างระมัดระวังเพราะเห็นเป็นรูปขาวดำเลยไม่แน่ใจว่าใช่รูปที่ตั้งหน้าศพหรือเปล่า ไม่มีคำว่าชาตะและมรณะอย่างคนไทยบอกเสียด้วยสิ..

"ครับ ท่านเสียไปเมื่อสิบปีก่อน ด้วยโรคมะเร็ง.." คนฟังใจหายวาบเมื่อได้ยินคำตอบ เพราะนั่นทำให้เธอนึกถึงแม่ และจู่ๆ ก็ใจสั่น พลันดวงตาร้อนผ่าว เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอลืมเอารูปแม่กับกระดูกจากบ้านมาที่นี่ด้วย!

"พี่องศา! ขวัญอยากกลับไปที่บ้าน ขวัญลืมพาแม่มาด้วย" คนตัวเล็กหันไปบอกคนสนิทเสียงสั่น น้ำตารื้นด้วยความรู้สึกผิดมันตีตื้น เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิททั้งที่คิดถึงแม่อยู่ทุกวัน ช่างเป็นลูกที่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ!

"ได้สิครับ ไว้ตอนเย็นพี่จะขอนายให้" ร่างสูงยกยิ้มปลอบใจ ไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะลืมก็ในเมื่อวันนั้นที่นายเขาไปรับมาเธอแทบจะไม่มีแรงเดินเลยด้วยซ้ำ นอกจากชุดที่ใส่อยู่ก็ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยสักอย่าง

"ขอบคุณค่ะ แย่จริงๆ เลย ขวัญคิดถึงแม่อยู่ทุกวันแต่ดันลืมเอากระดูกแม่มาด้วย ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง" ร่างบางพูดหน้าเครียด ยืนกระสับกระส่ายมือไม้แข้งขาอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

"นายสั่งคนไปทำความสะอาดและล็อกบ้านน้องขวัญไว้ตั้งแต่วันที่พาน้องขวัญมาแล้วล่ะครับ ไม่ต้องห่วงว่าอะไรจะหาย" คำบอกขององศาทำของขวัญนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง

"จริงหรอคะ? " เธอถามย้ำอย่างไม่เชื่อหู อีกฝ่ายเพียงพยักหน้ารับยิ้มๆ ทำเอารู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก ได้แต่นึกขอบคุณเจ้านายเขาในใจ เขาช่างรอบคอบและพึ่งพาได้จนน่าทึ่ง..

"เรารีบทำกันเถอะครับ นายใกล้จะกลับมาจากข้างนอกแล้ว" องศาตัดบทหลังยกนาฬิกาขึ้นมอง คนฟังพยักหน้ารับแต่โดยดี ทั้งคู่จึงเริ่มทำความสะอาด ร่างบางทำไปทึ่งไปกับทุกสิ่งที่อยู่ในห้องของโทโมยะ และก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องคอยมองรูปแม่เขาบ่อยๆ ด้วย หวังว่าจะไม่มาเข้าฝันถามว่ามองทำไมหรอกนะ บรื๋อออ~

"อ่า.. น้ำยาถูพื้นจะหมด น้องขวัญทำรอไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อแป๊บเดียว" คนสนิทบอกพร้อมกับถอดผ้ากันเปื้อนและหน้ากากอนามัยออกเพื่อจะลงไปซื้อน้ำยาถูพื้นมาเพิ่ม

"ค่ะ ซื้อแป๊บซี่มาให้ขวัญด้วยนะ อิอิ" ร่างบางยิ้มร่า เพราะได้โอกาสฝากซื้อสิ่งที่อยากกิน

"มันไม่มีประโยชน์นะครับ แต่เหนื่อยๆ แบบนี้พี่ก็อยากกินเหมือนกัน ฮ่าๆ ๆ เดี๋ยวซื้อมาให้" องศาทำตาดุนิดๆ ก่อนหลุดหัวเราะให้กับความย้อนแย้งของตัวเองจนคนฟังอดขำตามไม่ได้

"ขอบคุณค่ะ" เมื่อองศาออกไปของขวัญก็ทำความสะอาดในส่วนของชั้นหนังสือที่ทำอยู่ต่อ เธอทำการปัดฝุ่นและจัดหนังสือให้เข้าที่มากขึ้นแต่ไม่ได้ย้ายตำแหน่ง ทำไปฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี จดจ่ออยู่แต่กับสิ่งที่ทำจนไม่รู้ว่าเจ้าของห้องเข้ามายืนอยู่ข้างหลังได้สักพักแล้ว

พรึ่บ!

"อ๊ะ! ? " ร่างบางสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ ก็มีมือขาวๆ ที่เต็มไปด้วยรอยสักยื่นผ่านไหล่มาคร่อมตัวเธอไว้จากข้างหลัง ความตกใจทำให้รีบหันกลับไปจนปะทะเข้ากับอกกว้างก็ยิ่งตกใจแต่ครั้นจะถอยห่างก็ชนกับชั้นหนังสือแล้วเช่นกัน..

"คะ คุณโทโมยะ! ? ตกใจหมดเลยค่ะ มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง" ของขวัญเสียงหลงหน้าตาตื่นด้วยความตกใจ ก่อนจะโล่งอกที่อีกฝ่ายเป็นคนไม่ใช่ตน (?) ก็ดูจากบรรยากาศและของตกแต่งอายุเป็นร้อยๆ ปีในห้องเสียก่อนสิ เธอว่าต้องมี.. แน่ๆ!

"ขวัญอ่อนจริงนะ" เจ้าของห้องพูดเสียงเยาะ ถึงใบหน้าจะนิ่งแต่แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน

"ก็ใครใช้ให้คุณมาเงียบๆ ล่ะคะ! " คนตัวเล็กหน้ามุ่ย ตามองค้อนอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ แต่คนถูกค้อนกลับกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ ถ้าเธอหัวใจวายตายจะมาหลอกเขาคนแรกเลยคอยดู!

"ละ..แล้วก็ช่วยถอยออกไปด้วยค่ะ ขวัญจะได้ทำงานต่อ" พอเห็นอีกฝ่ายยิ้มแปลกๆ และใบหน้าก็อยู่ใกล้ผิดปกติ ของขวัญถึงได้รู้สึกตัวว่ากำลังถูกคร่อมอยู่กับชั้นหนังสือ ใกล้เสียจนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขา

"....!!? " เธอผงะตาเบิกโพลงอีกครั้ง เพราะนอกจากใครคนนั้นจะไม่ยอมถอยแล้วเขายังยื่นหน้าเข้ามากว่าเดิม จนเธอต้องพยายามทำตัวลีบแนบไปกับชั้นหนังสือให้ได้มากที่สุด แต่ไม่ใช่แค่เธอที่เกร็งจนตัวแข็ง เขาเองที่ทั้งตัวใหญ่และสูงกว่าเธอหลายสิบเซนฯ คร่อมลงมาก็ต้องย่อขาและก้มต่ำจนน่าสงสารกระดูกสันหลัง แถมยังบดบังสายตาของเธอจากสิ่งอื่นไปจนหมด เห็นก็แต่แผงอกกว้างๆ ใต้ชุดสูท..

แกรก!

"น้องขวัญ! เอ่อออ......" คนสนิทที่ออกไปซื้อของกลับมาได้จังหวะเห็นภาพนั้นพอดิบพอดี คำพูดที่จะกำลังจะพูดต่อเลยหยุดชะงัก จะไปต่อหรือถอยหลังกลับก็ไม่ได้สักทาง ได้แต่ยืนตัวแข็งเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้น.. ของขวัญเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอรีบตั้งสติและผลักคนตัวใหญ่ออกห่างสุดแรง ก่อนจะหนีมาหาคนสนิท

"หนะ..ไหนแป๊บซี่ขวัญอ่ะ! " คนเก็บอาการไม่อยู่ถามเร่งอีกฝ่ายหน้าตาตื่น ไม่พอยังดึงถุงไปค้นหาเองอย่างลนลาน ใบหน้าแดงก่ำถึงใบหู ก้มหน้างุดไม่ยอมมองสบตาใคร องศาได้แต่มองร่างบางอย่างงงๆ ครั้นมองไปที่เจ้านายก็เห็นกระตุกยิ้มมุมปากด้วยนัยน์ตาขบขัน ก่อนจะเดินผ่านทั้งคู่ออกจากห้องไป

"พี่มาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย" ไล่หลังเจ้านายออกไป องศาก็เลียบๆ เคียงๆ ถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ ถึงจะไม่มีใครแสดงอาการไม่พอใจที่โดนเขาขัดจังหวะก็เถอะ แต่ท่าเมื่อกี้มัน.. กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลยนี่นา รู้งี้เคาะประตูก่อนก็ดี ไม่น่าเลยไอ้องศาเอ้ย!

"ดีแล้วค่ะที่มา.." ร่างบางพูดอ้อมแอ้มในลำคอ ขณะมองค้อนใส่บานประตูที่ใครคนนั้นเพิ่งเดินออกไปทั้งที่แก้มแดงจนถึงหู องศาลอบยิ้มเมื่อเห็นอาการขัดเขินของอีกฝ่าย แต่ไม่อยากพูดอะไรให้อายไปมากกว่านี้เลยชวนคุยเข้าเรื่องอื่น

ทั้งคู่พากันพักเหนื่อยเติมพลังสักพักก็ทำความสะอาดต่อ จนเสร็จก็แยกย้ายกันไปพัก ของขวัญกลับเข้าห้องมาอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อนล้มตัวลงนอนเอาแรงจนหลับไป ครั้นตื่นมาอีกทีก็ต้องตกใจเมื่อเห็นโทโมยะนั่งทำอะไรสักอย่างผ่านไอแพดอยู่บนโซฟาในห้อง น่าจะเป็นงานแต่.. เขามานั่งทำในนี้ทำไม?

"ตื่นแล้วก็ไปเตรียมตัว อยากกลับไปบ้านไม่ใช่หรอ" อีกฝ่ายตอบคำถามในใจของเธอโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ เท่านั้นของขวัญก็เข้าใจได้ในทันทีว่าองศาคงจะบอกเขาให้แล้วก็เลยรีบลุกไปล้างหน้าล้างตาและเตรียมตัว

เมื่อเสร็จร่างสูงก็หยุดสนใจไอแพดในมือ ลุกขึ้นเดินนำออกจากห้องไป ก่อนยื่นมันให้คนสนิทที่เฝ้าอยู่หน้าห้องเก็บ แล้วเดินต่อไปที่ลิฟต์โดยมีพวกเขาตามมาประกบ ร่างบางไม่รู้จะพาตัวเองไปอยู่ตรงไหนดีถึงจะไม่ดูเกะกะลูกน้องของเขา เธอหันรีหันขวางจนคนตัวใหญ่คงจะรำคาญเลยดึงไปยืนข้างกัน

เธอเดินตัวเกร็งตลอดทางเพราะมีผู้ติดตามมาด้วยกันหลายคนแถมยังเป็นที่สนใจของคนอื่นๆ ในตึก บรรยากาศในรถก็เงียบสนิทจนไม่กล้าพูดอะไร ตลอดการเดินทางจึงมีแต่ความเงียบ.. จนมาถึงจุดหมาย อากิเป็นคนไขกุญแจรั้วและประตูบ้านให้ ก่อนจะหลบออกไปรออยู่หน้าบ้านกับคนอื่น มีเพียงโทโมยะและของขวัญที่เดินเข้าไปภายในบ้าน.. ทุกอย่างถูกทำความสะอาดเหมือนมีคนอยู่ แต่บรรยากาศกลับเงียบเหงา..

"พี่องศาบอกว่าคุณให้คนมาทำความสะอาดและล็อกบ้านไว้ให้.. ขอบคุณนะคะ" ของขวัญหันมาพูดกับคนข้างหลังที่เดินตามเธอมาอย่างเงียบๆ เขาเพียงพยักหน้ารับรู้ เธอจึงเดินต่อไปยังห้องนอนที่อยู่ชั้นสอง

รูปแม่กับโกศกระดูกถูกตั้งไว้บนโต๊ะหัวเตียงเหมือนเดิม พอเห็นน้ำตาก็พาลจะไหลแต่พยายามกลั้นไว้ เธอเดินไปหยิบรูปแม่ขึ้นมามองด้วยความคิดถึง สุดท้ายก็ไม่อาจรั้งน้ำตาไว้ได้.. ร่างสูงไม่พูดอะไร ยืนเงียบเหมือนเป็นอากาศธาตุ ปล่อยให้อีกฝ่ายร้องไห้จนกว่าจะพอใจ ซึ่งก็กินเวลาไปพักใหญ่.. หลังจากนั้นเจ้าของบ้านก็เดินสำรวจต่ออีกนิดหน่อยและเก็บเอาของเล็กๆ น้อยๆ ที่เสียดายติดมือกลับไปด้วย

ของขวัญเดินช้าลงและเปลี่ยนตำแหน่งจากตอนเข้าไปที่เดินนำเป็นเดินตามหลังโทโมยะออกมาจากบ้าน เธอก้มหน้างุดไม่มองใครเพราะรู้ตัวดีว่าตากับจมูกคงจะแดงก่ำจนไม่น่าดู.. ขบวนรถคันหรูที่นั่งมาค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากบริเวณบ้านที่เธอเคยอาศัยอยู่มาตั้งแต่เด็ก ดวงตากลมสวยเหม่อมองภาพนั้นด้วยความอาลัย แม้จะไม่ใช่บ้านหลังใหญ่หรือดูมีฐานะอะไร แต่มันก็เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้ แน่นอนว่าเธอจะกลับมาอีกในสักวัน..

ร่างบางเอาแต่นั่งซึมกอดรูปกับกระดูกของมารดาไว้บนตัก ดวงตาเหม่อลอยออกนอกหน้าต่างรถที่บรรยากาศก็ช่างเป็นใจ ส่งสายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ไม่รู้ว่าต้องการปลอบใจหรือซ้ำเติมให้เธอจมดิ่งอยู่กับความโศกเศร้าจนถอนตัวไม่ขึ้นกันแน่

นั่งอยู่บนรถนานเท่าไรไม่รู้.. รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่คนข้างๆ เปิดประตูรถลงไป เสียงปิดประตูทำของขวัญได้สติเลยลงไปบ้างเพราะคิดว่าถึงที่หมายแล้ว แต่กลับไม่ใช่.. สถานที่ตรงหน้าไม่ใช่ตึกสูงระฟ้าแต่เป็นร้านอาหารไทยร้านหนึ่งที่บรรยากาศค่อนข้างจะดีมาก เพราะการตกแต่งร้านเก๋ไก๋ไม่เหมือนใครด้วยการรวมสไตล์ตะวันตกกับไทยโบราณเข้าด้วยกัน

"ไว้ในรถก่อน" โทโมยะหมายถึงรูปและกระดูกของแม่ที่ของขวัญถือลงรถมาด้วย ซึ่งเธอก็ยอมทำตาม ก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปในร้านแค่สองคนเพราะลูกน้องคนสนิทถูกไล่ให้ไปจัดการมื้อค่ำของตัวเอง พวกเขาจึงเลือกโต๊ะเอาท์ดอร์ด้านนอก ไม่เชิงเปิดโล่งแต่มีหลังคากันแดดฝน แค่ไม่มีกำแพงล้อมรอบเหมือนโซนด้านในเท่านั้น

ร่างสูงเลือกโต๊ะวีไอพีติดริมกระจก เขาเป็นคนสั่งอาหารทั้งหมดเพราะคนตัวเล็กเอาแต่เหม่อ จึงสั่งเผื่อให้เสร็จสรรพ.. ระหว่างที่รออาหารไม่มีใครพูดอะไรเลยสักคำ เห็นอีกฝ่ายซึมเขาจึงไม่อยากกวนใจ จะปลอบหรือก็ปลอบใครไม่เป็น ได้แต่นั่งมองเป็นระยะเท่านั้น จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟทั้งคู่ก็ลงมือทานพร้อมกัน..

"กินไม่หมดฉันให้เธอล้างจานแทนค่าอาหารนะ" เสียงทุ้มเอ่ยขู่เมื่อเห็นคนฝั่งตรงข้ามทำท่าจะวางช้อนส้อมทั้งที่เพิ่งกินไปได้ไม่กี่คำ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีกะจิตกะใจส่งสายตาค้อนกลับมา ก่อนจะยอมจับช้อนกินต่อเท่าที่จะสามารถกินได้

"ตอนฉันอายุเท่าเธอ.. แม่ฉันก็เสียไปด้วยโรคมะเร็ง" ของขวัญเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดเรื่องแม่ให้เธอฟัง

"ฉันเสียใจมาก.. แต่ก็นั่นแหละ.. ยังไงชีวิตก็ต้องเดินต่อ" อีกฝ่ายพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ.. แต่คนฟังกลับรู้สึกได้ว่าเขากำลังปลอบใจเธออยู่ เพียงแต่ถ้อยคำมันอาจจะทื่อๆ ไปเสียหน่อย

คนตัวเล็กยิ้มบางก่อนพยักหน้ารับเบาๆ ไม่มีใครพูดอะไรอีก จนกระทั้งกินอิ่มก็พากันกลับ ทั้งคู่หยุดชะงักเมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง.. ของขวัญอยากจะขอบคุณที่เขาพาไปที่บ้านเลยหันไปหา แต่ไม่ทันได้พูดฝ่ามือใหญ่ก็วางแหมะลงบนศีรษะและโยกไปมาเบาๆ

"ฝันดี" พูดจบใครคนนั้นก็เปิดประตูเข้าห้องไป ทิ้งให้เธอยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นชั่วขณะ..

สัมผัสอุ่นๆ บนศีรษะยังคงติดตรึงแม้จะผ่านไปหลายนาที เป็นการกระทำที่ไม่มีอะไรพิถีพิถันหรือพิเศษเลยด้วยซ้ำก็แค่ลูบหัว แต่ในความรู้สึกมันกลับอบอุ่นไปจนถึงข้างใน..

..

..

..

..