ความผูกพันแม่ลูก

อวี้ซินเหยียนนึกไปถึงวิชาลับที่สืบทอดมาจากต้นตระกูลอวี้ที่ฮ่องกง คือวิชาฝังเข็มร้อยจุดเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บทับเส้นต่าง ๆ ต้นตระกูลนางไม่ได้เป็นหมอแต่เชี่ยวชาญด้านการฝังเข็มมาตั้งแต่บรรพบุรุษ บุตรหลานในตระกูลอวี้ทุกคนจะต้องได้ร่ำเรียนวิชาลับนี้จากผู้นำตระกูล โดยเฉพาะนางผู้ซึ่งเป็นทายาทลำดับที่หนึ่ง ยิ่งต้องร่ำเรียนจนกระทั่งฝังเข็มได้อย่างชำนาญกว่าคนอื่น ๆ ในรุ่นราวคราวเดียวกัน 

ซินเหยียนเคยฝังเข็มญาติผู้ใหญ่ที่ล้มป่วยเป็นอัมพฤกษ์ท่อนล่างให้หายขาดมาแล้ว นางจึงอยากลองฝังเข็มเพื่อรักษาขาของบุตรชายให้หายขาดเช่นกัน แต่คงหลังจากที่ได้มีโอกาสออกไปหาซื้อเข็มเล่มเล็ก ๆ มาไว้เพื่อเตรียมทำการรักษา

“ท่านแม่พูดเรื่องจริงหรือขอรับ ท่านจะมาอยู่กับข้าทุกวันเช่นนั้นหรือ”เด็กชายทั้งพูดทั้งแย้มยิ้มจนแทบมองไม่เห็นดวงตาเรียวเล็กที่มีส่วนคล้ายบิดา

“แม่พูดจริง มิได้โป้ปดเจ้าสักนิด”

            เสียงหวาน ๆ เอ่ยออกมาเพื่อปลอบประโลมบุตรชาย คางเรียวของนางเกยอยู่บนศีรษะทุยที่เริ่มมีกลิ่นตุ ๆ คงเพราะใช้เพียงน้ำเปล่าสระผมที่เริ่มยาว เมื่อมองดูก็เห็นสะเก็ดสีขาวเล็ก ๆ ฟุ้งกระจายเต็มหนังศีรษะ เพียงแค่เห็นนางก็รู้สึกคันแทนบุตรชายแล้ว

“แต่สิ่งแรกที่แม่ต้องกระทำคือสระผมให้เจ้ากระมังเจ้าหัวผักกาด” นางกล่าวเย้าแหย่บุตรชาย เขาจะได้หยุดร้องไห้

“ฮือ ข้าดีใจยิ่งนัก” เสวียนเป่าคังร่ำไห้ออกมาเสียงดังกว่าเดิม เมื่อได้ยินว่ามารดาจะมาอยู่ด้วยตลอดและจะช่วยสระผมให้เขา

“ต่อจากนี้เจ้าจะได้เห็นหน้าแม่จนเบื่อ” นิ้วเรียวยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้บุตรชาย เสี่ยวเป่าของนางหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเพียงนี้ เหตุใดคนตระกูลเสวียนจึงใจร้ายยิ่งนัก

“ฮึก ! ฮึก ! ไม่เบื่อขอรับ ข้าไม่เบื่อ”

            “เช่นนั้นเสี่ยวเป่านั่งรอแม่อยู่ตรงนี้สักประเดี๋ยว แม่ขอกลับเรือนไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์สักครู่ สัญญาว่าจะรีบกลับมาอาบน้ำสระผมให้เจ้า”

“สัญญานะขอรับ ข้าจะนั่งรอตรงนี้จนกว่าท่านแม่จะกลับมา” เสวียนเป่าคังที่เกรงว่ามารดาจะดุจึงตอบรับอย่างว่าง่าย ทั้ง ๆ ที่นึกหวั่นเกรงอยู่ไม่น้อยว่ามารดาจะไม่กลับมาตามที่สัญญา

“เสี่ยวเป่าจงฟังแม่ อวี้ซินเหยียนที่อยู่ตรงหน้าเจ้าผู้นี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว จากนี้ไปเสี่ยวเป่าจะพบแต่ความสุขและมีแม่อยู่เคียงข้างจนกว่าเจ้าจะเติบใหญ่และมีปีกโบยบินด้วยตนเอง”

          ซินเหยียนกล่าวขณะที่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของบุตรชายเพื่อแจ้งความนัยบางอย่าง เพราะนางรู้ว่าเสี่ยวเป่าสัมผัสได้ว่านางไม่ใช่มารดาที่แท้จริงของเขา

           “ข้ารักท่านแม่ จะท่านแม่คนก่อนหรือคนนี้ข้าก็รักท่านแม่ขอรับ”

           เด็กชายจ้องมองกลับตาแป๋วด้วยความไร้เดียงสา เขารู้ว่ามารดาผู้นี้ไม่ใช่คนเดิม กลิ่นกายก็ไม่เหมือนเดิม แต่เขาก็รู้สึกรักและผูกพันไม่ต่างจากมารดาคนเก่า

           “เด็กดี คงเป็นโชคชะตาหนุนนำกระมัง ที่ทำให้แม่ต้องมาเป็นแม่ของเจ้า”

           “ขอรับ” เจ้าหัวผักกาดถูไถศีรษะของตนเข้ากับคางเรียวของมารดาด้วยความดีใจและคิดถึงมารดาสุดหัวใจ

           ซินเหยียนที่ได้กลิ่นอับแรงมากขึ้น ถึงกับต้องกลั้นหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง นางไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนเพราะบรรดาน้อง ๆ ก็มีพี่เลี้ยงทุกคนจึงไม่จำเป็นต้องหยิบจับสิ่งใด เคยแต่เลี้ยงสุนัขตัวโตเพื่อนรักพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี ใบหน้างามแย้มยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงสภาพที่ตนต้องสระผมให้เด็กชายเป็นครั้งแรก

           ‘คงจะสระผมคล้าย ๆ กันกับเจ้าเสี่ยวซางกระมัง อย่าคิดมากเลย’

           อวี้ซินเหยียนเดินกลับมาถึงเรือนนอนส่วนตัวของนางที่แยกออกมาเป็นสัดส่วนจากจวนใหญ่ ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับนางผู้มาใหม่ที่ไม่ต้องการให้สามีกับแม่สามีมาข้องเกี่ยววุ่นวาย จนกระทั่งเผลอบันดาลโทสะที่พยายามกักเก็บเอาไว้ไม่ให้ปะทุออกมา

           คุณหนูอวี้ซินเหยียนทายาทลำดับที่หนึ่งของตระกูลผู้ค้าอาวุธสงครามมิใช่คนที่ใจเย็นสักเท่าไร แต่ที่นางยังนิ่งและสงบได้ถึงเพียงนี้ เพราะระลึกอยู่ในใจเสมอว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ที่นางคุ้นเคย ไม่มีพวกพ้องน้องพี่ ทั้งยังไม่มีอาวุธสงครามที่จะต่อกรกับผู้ใดทั้งนั้น จึงจำเป็นต้องอยู่อย่างเงียบสงบและพยายามไม่สร้างปัญหาให้มากที่สุด นางกับบุตรชายจะได้ไม่เดือดร้อน

           หลังจากแต่งงานเสวียนเจิ้งโจวก็ให้อวี้ซินเหยียนมาอยู่ที่เรือนหลังนี้ตามลำพัง พร้อมกับสาวใช้ที่แม่สามีจัดมาให้เพียง 3 คน ถึงแม้เรือนหลังนี้จะใหญ่โตสวยงามเพียงไรก็ไร้เงาของสามีทุกค่ำคืน

           อวี้ซินเหยียนคนเดิมมักจะนอนร้องไห้รอคอยเสวียนเจิ้งโจวอยู่ทุกค่ำคืน ครั้นพอไปตามเขาถึงเรือนใหญ่ก็มีเหตุให้ต้องทำตัวร้ายกาจอยู่บ่อยครั้ง นางมักด่าทอสาวใช้ของสามีที่หน้าตางดงาม เพราะหวาดระแวงว่าสาวใช้เหล่านั้นจะได้เลื่อนขั้นกลายเป็นอนุภรรยาของสามี

           “พวกเจ้าว่าสตรีผู้นั้นดูแปลกไปหรือไม่” สาวใช้นางหนึ่งเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นนางมารร้ายประจำจวนเดินก้มหน้าก้มตาไม่พูดจากับผู้ใด

           “ช่างนางปะไร อีกไม่นานหรอกคงถูกท่านแม่ทัพน้อยหย่าขาดเข้าสักวัน” สาวใช้อีกนางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน นางเกลียดสตรีหน้างิ้วผู้นั้น เพราะวัน ๆ เอาแต่ด่าทอบ่าวไพร่ที่เป็นสตรี

           อวี้ซินเหยียนได้ยินทุกอย่างที่สาวใช้ซุบซิบนินทาแต่นางไม่ใส่ใจ เพราะต้องรีบอาบน้ำและผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ที่มองดูแล้วเรียบง่ายที่สุด โดยไม่ได้ร้องขอให้สาวใช้คนใดมาช่วยเหลือเพราะทุกอย่างนางสามารถจัดการได้ด้วยตนเอง จะได้รีบกลับไปหาบุตรชายที่ยามนี้คงนั่งรออยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนไปที่ใด ดวงหน้างามแย้มยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงบุตรชายที่ส่งสายตาขอร้องอ้อนวอนให้นางรีบกลับไป

มือเรียวเร่งรีบหยิบจับอาภรณ์ที่จำเป็นลงห่อผ้า และโกยเอาทรัพย์สินในหีบที่มีอยู่ไม่มากลงในห่อผ้าอีกใบ เพราะนางจะไม่กลับมาที่เรือนหลังนี้อีก ซินเหยียนไม่ลืมหยิบผ้าปกคลุมใบหน้าที่วางอยู่ก้นหีบมาสวมใส่ปกปิดใบหน้าเอาไว้ เนื่องจากยามนี้นางไม่ได้แต่งแต้มใบหน้าเฉกเช่นอวี้ซินเหยียนคนเดิม เพราะรู้สึกไม่ไว้ใจเครื่องประทินโฉมที่น้องสาวต่างมารดาผู้นั้นจัดหามาให้