ตอนที่7 ข้อเสนอมีเหตุผล

ศิชลต้องรีบกลับเหนือด่วน ได้ข่าวว่าในบ่อนเกิดการโกงกันเกิดขึ้น ลูกน้องของเขาจัดการไม่ได้เพราะลูกค้าเป็นรายใหญ่และมีอิทธิพลมาก มีข้ออ้างสารพัดและไม่ยอมจ่าย งานนี้ต้องเป็นนายใหญ่อย่างเขาเท่านั้นที่จะจัดการได้

ที่พักของพิมดาว

นี่ก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว พิมดาวพาเอกไปส่งถึงบ้านเธอหมดแรงอ่อนล้าเมื่อล้มตัวลงนอนก็แผ่หลา พลันใบหน้าคมเข้มของศิชลก็ลอยวนมากวนใจให้หลับตาไม่ลง

ภาพที่เธอถูกเขาดึงนั่งตักยังวนเวียนอยู่ไม่จางหาย เธอพลิกซ้ายพลิกขวาจนที่นอนยุ่งเหยิง

"ไอ้บ้า...ตามหลอกหลอนอยู่ได้ ดันนั่งตักมันเสียด้วย นึกแล้วขนลุกขนาดน่าจะอื้อ...ไม่อยากคิดเหมือนนั่งทับท่อนไม้ไม่มีผิด"

พิมดาวหลับตากระสับกระส่าย เธอคิดว่าเขาหายไปไหนนะมันรวดเร็วมากหากจะถามเจ๊ภาที่กำลังง่วนก็ไม่กล้าเสียภาพพจน์ทอมบอยพิมดาวหมด

"พิมดาวเธอเป็นอะไรโดนตัวผู้ชายหน่อยเดียวถึงกับหลับไม่ลงเชียว กี่โมงแล้วนี่จะสามทุ่มแล้วไปอาบน้ำดีกว่า พรุ่งนี้ต้องไปขายของอีกเก็บแรงไว้ดีกว่า มัวแต่คิดถึงผู้ชายหน้าจั่วทำไมนะ"

พิมดาวเด้งตัวเองลุกจากที่นอนเข้าห้องน้ำไปอย่างเหนื่อยหน่าย เธอไม่เข้าใจเกิดเป็นมนุษย์ทำไมอยู่บนโลกนี้ได้เหนื่อยยากเช่นนี้ก่อนที่จะนุ่งกระโจมอกเดินเข้าห้องน้ำไป

สนามบินภาคเหนือ...

"เร็วมีง...กูรีบได้ข่าวว่าเสี่ยซ้งไม่ยอมจ่ายเงินแถมนั่งเล่นต่อไม่ลุกเสียด้วย ใหญ่แค่ไหนกันเชียวเดี๋ยวเจอกูมึง"

ลูกน้องเปิดประตูรถให้ศิชลแทบไม่ทันเมื่อเขาก้าวขึ้นรถก็ขับออกไปยังจุดหมายทันทีคือบ่อนขนาดใหญ่ เจ้าของคือศิชลนั่นเองเขาคุมลูกน้องและกิจการแห่งนี้จนเป็นที่รู้จักของนักพนันตัวยงไปทั่วแคว้น

"เซ็นต์เถอะครับเสี่ย ห้าล้านนี้เสี่ยยังไม่เซ็นต์สัญญาให้ผมเลยจะกู้ใหม่อีกคงไม่ได้ ยังไงก็ต้องรอเฮียมาก่อนครับผมทำอะไรไม่ได้นอกจากเสี่ยจะเซ็นต์ห้าล้านนี้ให้ผมก่อน"

"ไม่...มึงอย่ามาบังคับกู กูต้องการแก้มือก่อนมึงเอามาให้กูอีกห้าล้านไม่งั้นกุจะแฉว่าบ่อนมึงโกงจนกูหมดตัวแล้ว"

"บ่อนโกงตรงไหนเสี่ยเล่นเอง ใครจับมือเสี่ยเล่นละครับก็ปล่าว เราทำตามกฏกติกานะครับ"

ขณะที่มือขวาของศิชลกำลังเกลี้ยกล่อมเสี่ยซ้ง ศิชลที่รีบเร่งมาเพื่อแก้ปัญหานี้โดยเฉพาะก็โผล่มาให้ลูกน้องได้โล่งใจ

"เสี่ยครับ...พวกมึงออกไปก่อนกูเคลียร์เอง"

"ครับนาย..."

เสี่ยซ้งที่นั่งบนเก้าอี้สภาพของเขาตอนนี้เหมือนอดนอนมาทั้งคืนเมื่อเห็นศิชลก็แทบจะเข้าไปกราบกรานให้ได้ เพราะเขารู้ว่าศิชลเด็ดขาดตัดสินใจเด็ดเดี่ยว

"หลาน...หลานมาพอดี ช่วยน้าด้วยขอแก้มืออีกห้าล้านนะหลานชล"เสี่ยต้องการแก้มือกับเงินที่เสียไป

"เห็นทีจะไม่ได้ครับเสี่ย ตอนนี้สัญญาของเสี่ยมีสองใบแล้วนะครับใบแรกห้าล้าน ใบที่สองห้าล้านนี้อีก ถ้าเสี่ยจะกู้อีกก็คงเป็นห้าล้านที่สาม ในเมื่อใบที่สองไม่ยอมเซ็นต์ผมคงไม่ยอมให้เสี่ยอีกแน่"

เสี่ยซ้งต้องการแก้มือเขามั่นใจว่าบ่อนโกงเขาแน่นอน เขาหน้ามืดตามัวจนไม่คิดว่าจะเป็นหนี้ก้อนโตเพียงเพราะอยากได้เงินคืนเท่านั้น

"เอางี้เสี่ย ผมให้เสี่ยอีกห้าล้านสัญญาฉบับนี้รวมเป็นสิบล้านแต่มีเงื่อนไขเซ็นต์และมีอะไรมาประกันผมได้ผมถึงจะให้เสี่ย"

เสี่ยนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ผีพนันเข้าสิงเขาเสียแล้ว จึงยอมเซ็นต์อย่างง่ายดายเมื่อศิชลเกลี้ยกล่อม แต่เงื่อนไขที่ถูกร่างขึ้นมาเสี่ยต้องยอมเพราะต้องการแก้มือถึงแม้สิ่งนั้นเขาจะรักเป็นนักหนา

"ตกลง...น้าตกลงหลาน"เสี่ยจำใจยอมอย่างเสียไม่ได้

"อ่านเงื่อนไขดีๆนะครับ ผมร่างขึ้นมาสดๆร้อนๆเลยเมื่อกี้ "ศิชลต้องการดัดนิสัยความโลภของเสี่ยให้เข็ด

ในสัญญาระบุไว้ว่าถ้าภายในเดือนนี้เสี่ยหาเงินมาคืนไม่ได้ต้องส่งโสรยามาให้ศิชลเพื่อรับใช้ในฐานะนางบำเรอไม่ใช่ภรรยา โสรยาเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเสี่ยซ้งซึ่งเสี่ยรักและห่วงบุตรสาวมากแต่ก็ยอมเพราะผีพนันตัวเดียว

"ฮ่า...ฮ่า ตามนั้นเซ็นต์ครับเสี่ย"

เมื่อเซ็นต์สัญญาเสร็จเงินจากตู้เซฟก็ถูกนำออกมาปึกใหม่ เสี่ยซ้งมือไม้สั่นเขาต้องการแก้มือให้เงินทั้งหมดกลับคืนมาอีกครั้ง

"งั้นน้าไปนะหลาน เดี่ยวรับรองเงินทั้งหมดหลานต้องได้คืนแน่ๆ"

เสี่ยซ้งรนรานออกไปอย่างรวดเร็ว ศิชลมองตามหลังเสี่ยแล้วส่ายหน้า เขาคิดว่าคนพวกนี้ทำตัวเองไม่ใช่เขา มันไม่ใช่ความผิดของเขาเลยที่เปิดคาสิโนขึ้นมา อยู่ที่ความโลภของคนต่างหากที่ไม่สามารถยับยั้งตัวเองได้และไม่รู้จักพอ

เวลาผ่านไปสามวัน

นนทฤทธิ์มาที่ร้านของพิมดาวไร้คนติดตามเพราะลูกน้องแยกย้ายไปอีกตลาดหนึ่ง

"คุณแม่ค้า คุณ..."

พิมดาวกำลังง่วนขายของให้ลูกค้าเงยหน้ามอง 

"อ้าว...จะซื้อกางเกงในก็เข้ามาสิอายอะไรใครเขาก็ใส่กันทั้งนั้นไซส์อะไรคุณบอกมา"

อาการทอมบอยห้าวๆของพิมดาวชวนให้นนท์หัวเราะเมื่อเธอลืมไปว่าเขาเป็นเจ้าของตลาด นนท์เดินเข้าไปเลือกกางเกงในตามคำเชิญของพิมดาวได้ไซส์ที่ต้องการแล้วกำลังจะจ่ายเงิน

"นี่ครับค่ากางเกงใน แล้วก็เอ่อ...ค่าเช่าตลาดตกลงลดให้นะครับ"

พิมดาวสะดุดคำพูดของนนท์เรื่องลดค่าเช่าเธอจึงคิดได้ว่าเขาคือเจ้าของตลาดนั่นเองก็วันนี้ไม่มีผู้ติดตามแถมไม่พอแต่งตัวธรรมดาจนจำไม่ได้เสียอีก

"อ้าวคุณเจ้าของตลาดแล้วก็ไม่บอก กางเกงในซื้อแล้วไม่รับคืนนะคุณ ถือว่าคุณสัมผัสมันแล้วเอาไปเลย ขอบคุณมากสำหรับค่าเช่าเดี๋ยวฉันไปประกาศให้ ว่าคุณลดค่าเช่าให้แล้วคงดีใจกันยกใหญ่เอาเงินไปกินเหล้าแทน ฮ่า...ฮ่า ฉันล้อเล่นนะ"

"ครับรับครับกางเกงใน นี่เบอร์ผมมีปัญหาในตลาดโทรหาผมนะครับ"

พิมดาวรับนามบัตรและเงินโดยไม่มองหน้านนท์ เธอเก็บมันใส่กระเป๋า ขณะที่มือก็ง่วนหยิบสินค้าใส่ถุงกระดาษให้ลูกค้ามือเป็นระวิง

"ขายดีเนอะ ผมไปละครับ"นนท์เดินจากไปอย่างเงียบๆเมื่อเธอไม่สนใจ ส่วนพิมดาวเมื่อนำสินค้าใส่ถุงให้ลูกค้าเสร็จก็หันมองตามหลังนนท์ไม่พูดอะไรอีกเลย

"ลดค่าเช่าให้เหรอก็ใจดีเหมือนกันนี่ ซื้อกางเกงในให้แบ้งค์ไรมาวะ บ้าแล้วสิแบ้งค์พันกางกางในตัวไม่กี่บาทให้แบ้งค์พันบ้าปล่าว แต่อีดาวรับนะคะก็อยากให้เองนิช่วยไม่ได้"

พิมดาวเก็บเ

งินและนามบัตรใส่กระเป๋าก้มหน้าเก็บของให้เรียบร้อยจากการที่ลูกค้าค้นรื้อจนกระจัดกระจาย