ม่านรักพนาร้อน ตอนที่ 2

“ขอบใจมากลูก”

“คุณยายอยู่คนเดียวเหรอคะ”

“อยู่กันหลายคน แต่ยายมาหาหนูคนเดียว”

“มาหาหนู?”

“...”

“หมายถึงมาขายบัตรเข้าเยี่ยมชมให้หนูน่ะเหรอคะ”

คุณยายใจดีไม่ตอบอะไรกลับมามีเพียงแค่รอยยิ้มบนใบหน้าที่ยังคงอยู่เหมือนเดิม ทำให้สีฝุ่นที่นึกเอะใจในคำพูดนั้นมองหน้าคุณยายด้วยความสงสัยและแปลกใจไม่น้อย เพราะครั้งแรกที่มองมาเห็นคุณยายก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“เดี๋ยวพี่จัดการให้”

“ขอบคุณค่ะ”

สีฝุ่นละสายตาจากคุณยายแล้วหันไปมองหน้าชยพลที่เอ่ยพูดขึ้นทำลายความเงียบก่อนจะหันกลับมามองคุณยาย หลังจากที่ได้ยินเสียงไม้เท้าแล้วเห็นว่าร่างเล็กที่หลังค่อมงอเล็กน้อยเดินเข้าไปด้านหลังเคาน์เตอร์เพื่อทำการขายบัตรให้แก่ชยพล

“เรียบร้อยครับ”

สีฝุ่นส่งยิ้มให้ร่างสูงที่เดินกลับมาหาก่อนที่เธอจะมองไปยังคุณยายที่ยืนมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้วทำให้เธอต้องส่งยิ้มกลับไป ก่อนจะก้าวเดินไปยังด้านในซึ่งเป็นบริเวณชั้นวางของเล่นมากมายที่ตั้งโชว์ 

ทำให้ดวงตาของสีฝุ่นนั้นเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นเพราะของเล่นหลาย ๆ ชิ้นก็เป็นของเล่นที่เธอเคยเล่นเมื่อครั้งยังเด็กแต่ตอนนี้มันกลับหายไปตามกาลเวลา

“อันนี้พี่เคยเล่น”

นิ้วมือเรียวสวยของชยพลชี้ไปยังเครื่องเล่นเกมกดแบบใส่ถ่านขนาดพอดีมือที่ด้านบนเป็นหน้าจอสี่เหลี่ยมใส ๆ และมีน้ำด้านในปริมาณไม่เยอะมาก โดยมีแท่งพลาสติกปลายแหลมเล็ก ๆ อยู่ข้างในสองอันพร้อมกับห่วงวงกลมเล็กหลากสีสันหลายสิบอัน ที่เมื่อเรากดปุ่มด้านล่างก็จะทำให้ห่วงลอยขึ้นโดยที่เราจะต้องกดเล่นจนห่วงทั้งหมดตกคล้องใส่แท่งพลาสติกหมดทุกอัน

“จริงเหรอคะ อย่างพี่พลเนี่ยนะ”

“อย่างพี่ทำไมตัวแสบ”

“ก็พี่พลไปเรียนต่างประเทศนี่คะ กลับมาก็แค่ไม่กี่วัน ได้กลับมาอยู่ยาวจริง ๆ ก็ตอนเรียนจบแล้ว”

ในตอนที่เดินดูอะไรไปเรื่อย ๆ สีฝุ่นก็เอ่ยพูดไปด้วยทำให้ชยพลระบายยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่อย่างน้อยสีฝุ่นก็ยังจำได้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ทำอะไร และกลับมาตอนไหน ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วสีฝุ่นแค่ฟังมาจากแม่ของเธอที่มักจะพูดให้ฟังเสมอ

และเมื่อใดที่ชยพลกลับมาบ้านแม่ของเธอก็จะพาไปทานข้าวกับครอบครัวเขาเสมอทำให้ช่วงวัยเด็กที่ชยพลไม่ได้อยู่ที่ไทย เธอกับเขาก็ยังได้เจอหน้ากันตลอดเพราะชยพลกลับมาบ่อยมากแทบจะทุกเดือนเลยก็ว่าได้

“พี่เอาไปด้วยไงครับ เพราะมันทำให้คลายเหงาเวลาที่คิดถึง...บ้าน”

ท้ายประโยคของชยพลแผ่วเบาจนสีฝุ่นที่เดินอยู่ข้างหน้าแทบจะไม่ได้ยินก่อนที่เขาจะหยุดเดินแล้วมองไปยังสีฝุ่นที่กำลังเดินดูของเล่นต่าง ๆ ด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม 

พร้อมกับที่มือเรียวของเขาล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาถ่ายรูปสีฝุ่นเก็บไว้เหมือนที่เขาเก็บเอาของเล่นที่สีฝุ่นให้เมื่อครั้งยังเป็นเด็กติดตัวไปเรียนด้วย ซึ่งตอนนั้นสีฝุ่นยังเด็กมากก็อาจจะหลงลืมเรื่องนี้ไปแล้วถึงได้ถามเขาเช่นนี้

ปึง!

แต่ในขณะที่สีฝุ่นเดินไปหยุดยืนมองตุ๊กตาที่มีทั้งของประเทศไทยและประเทศต่าง ๆ ด้วยความสนใจ ชยพลที่กำลังถ่ายภาพของเธอเก็บไว้โดยพยายามไม่ให้สีฝุ่นนั้นรู้ตัว

เสียงจากด้านนอกก็ดังขึ้นมาดึงดูดความสนใจจนทำให้สายตาทั้งสองคู่ต้องหันไปมองด้วยความสงสัย ว่าเสียงที่ดังขึ้นนั้นมันเกิดจากอะไร

“รถคันนั้นของพวกคุณหรือเปล่า”

เสียงของคุณยายเจ้าของร้านทำให้ชยพลหันกลับมามองหน้าสีฝุ่นซึ่งเธอเองก็ยืนกะพริบตามองหน้าเขาไม่ต่างกัน เพราะเริ่มจะเข้าใจสถานการณ์ว่าเสียงนั้นเกิดจากอะไร

“เดี๋ยวพี่มานะครับ”

“ฝุ่นไปด้วย”

“ไม่เป็นไรครับ อยู่ข้างในนี้ดีกว่าข้างนอกมันร้อน”

“ฝุ่นไม่กลัวร้อนสักหน่อย”

“นะครับ เดี๋ยวไม่สบายพี่เป็นห่วง”

“ก็ได้ค่ะ”

สีฝุ่นที่ไม่อยากให้เขามาเสียเวลาเถียงกับเธอจึงตอบกลับอย่างไม่คิดดื้อด้านแล้วเดินตามเขาออกมาหยุดยืนมองเหตุการณ์อยู่บริเวณเคาน์เตอร์หน้าประตู 

ซึ่งทำให้สีฝุ่นนั้นเห็นว่ารถเก๋งคันหรูของชยพลที่จอดอยู่นั้นถูกรถกระบะขับเข้ามาชนเข้าที่ด้านหลัง ซึ่งมันคงจะแรงมากถึงได้ทำให้กันชนด้านหน้าของรถกระบะคันนั้นยุบเข้าไปเยอะพอสมควร

“ที่จอดตั้งเยอะแยะ ขับเข้ามาชนได้ยังไง หลับในเหรอ”

“ดีที่มันชนตอนนี้”

สีฝุ่นหันกลับไปมองคุณยายเจ้าของร้านทันทีที่ได้ยินอีกคนพูดเช่นนั้นจนทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังเพราะตีความหมายของคำพูดนั้นไปว่า 

ดีที่ชนตอนนี้เพราะไม่อย่างนั้นก็จะชนตอนที่เธอและเขาอยู่ในรถงั้นเหรอ แล้วชนเข้าที่ตรงไหนข้างหลังเหมือนอย่างตอนนี้หรือว่าข้างหน้าและร้ายแรงที่สุดคือชนเข้าทางด้านฝั่งเธอหรือฝั่งเขาคนใดคนหนึ่ง 

เพียงแค่คิดก็ทำให้สีฝุ่นขนลุกจนต้องยกมือขึ้นมาลูบแขนและถอนหายใจออกมาเสียงดัง

“เห็นหรือยัง”

“เห็นอะไรคะ”

“ข้างในนั้น”

“ตุ๊กตาเหรอคะ”

“อืม”

“ยังเดินดูไม่ทั่วเลยค่ะ จังหวะเสียงดังขึ้นพอดี”

“ยายพาไป”

“เอ่อ ได้ค่ะ”

สีฝุ่นที่แม้จะห่วงชยพลที่กำลังยืนพูดคุยกับเจ้าของรถเพราะเกรงว่าพวกเขาจะมีปัญหากันแต่เมื่อคุณยายเดินออกมาแตะแขนเธอพร้อมกับอาสาพาเดินดูของก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ 

อีกทั้งเมื่อมองออกไปอีกครั้งและเห็นท่าทีของเจ้าของรถคู่กรณีที่ดูหวาดกลัวและยกมือขึ้นมาไหว้ขอโทษชยพลด้วยท่าทางที่แสนจะน่าสงสารเพราะเขาเองก็คงจะไม่ได้ตั้งใจ จึงรู้สึกเบาใจที่ไม่เกิดการปะทะอารมณ์อย่างที่เธอนั้นกลัว

และหลังจากนี้ก็คงจะเป็นหน้าที่ของประกันที่เข้ามาดูแล จึงหันกลับมาพยักหน้าและช่วยประคองคุณยายเดินกลับไปยังบริเวณที่เธอยืนดูของอยู่ก่อนหน้านี้

“ของพวกนี้เป็นของสะสมทั้งหมดเลยเหรอคะ”

“อืม”

“เยอะมาก ๆ เลยค่ะ”

“เอ็งชอบอันใด”

“...หนูเหรอคะ”

สีฝุ่นชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคุณยายเจ้าของร้านพูดกับเธอด้วยถ้อยคำที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเห็นภาพใบหน้าของแม่เฒ่าซ้อนทับขึ้นมา

“อืม”

“สวย ๆ ทั้งนั้นเลยค่ะ หนูชอบหมดเลย”

“ที่ชอบที่สุด”

สีฝุ่นกวาดสายตามองไปยังตุ๊กตาเบื้องหน้าที่มีทั้งตัวเล็กและตัวใหญ่ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นตุ๊กตาปูนปั้นทั้งหมด แต่ก็ยังไม่รู้สึกว่ามีชิ้นใดที่ถูกตาต้องใจเธอมากที่สุดขนาดนั้นแต่อยู่ดี ๆ สายตาของเธอก็ดันไปสะดุดเข้ากับ...

“อันนี้ค่ะ”

ไม้กระบองสีน้ำตาลเข้ม ที่มีความยาวขนาดประมาณฝ่ามือวางอยู่บนที่ตั้งซึ่งก่อนหน้านี้ที่สีฝุ่นกวาดสายตามองจนทั่วกลับไม่เห็นมัน แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นก็ทำให้ดวงตากลมโตวูบไหวและหัวใจก็เจ็บหน่วงขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน

“อยากได้หรือไม่”

“...อยากค่ะ”

สีฝุ่นเลือกที่จะตอบกลับไปตามความรู้สึกจากใจจริงของตัวเอง และไม่ว่าไม้กระบองชิ้นเล็กนี้จะมีมูลค่าเท่าใดเธอก็ยอมที่จะจ่ายเพื่อให้ได้มันมา

“ยายให้ แต่เอ็งต้องรับปากกับยายเสียก่อน”

“ให้เหรอคะ หนูขอซื้อดีกว่าค่ะ นะคะคุณยาย”

“ข้าไม่รับเงินทองจากเอ็ง ขอเพียงสิ่งเดียวตอบแทน”

“อะไรเหรอคะ”

เมื่อได้ยินคำว่าไม่รับเงินทองก็ทำให้สีฝุ่นนึกย้อนกลับไปถึงคุณยายที่เคยให้พวงมาลัยเธอและนิลตราเมื่อครั้งที่ไปถึงชุมชนม่านรัก และนั่นก็ทำให้มือของสีฝุ่นที่จับประคองแขนของคุณยายอยู่นั้นเริ่มสั่นและหัวใจก็เต้นแรง เพราะเธอนึกออกแล้วว่าคุณยายคนนี้เธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

คุณยายที่เธอเคยพบแต่กลับได้รู้ความจริงในภายหลัง ว่าที่แห่งนั้นไม่เคยมีตลาดหรือผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว

“ขอให้นำพวงดวงพุ่มแดงที่อยู่กับเอ็ง กลับไปคืนที่นั่นเสีย”

“!”

“ให้มันอยู่ในที่ที่ควรอยู่ รวมทั้งตัวเอ็งด้วย”