ม่านรักพนาร้อน ตอนที่ 3

“เอ่อ สวัสดีครับ”

สีฝุ่นที่กำลังยืนมองหน้าคุณยายใจดีที่ส่งยิ้มให้เธอด้วยแววตาสั่นระริก พลันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายวัยกลางคนเอ่ยทักทายเธอจากทางด้านหลัง และเมื่อเธอหันไปมองก็พบว่าเขาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ไม่ไกลพร้อมกับมองมายังคุณยายตรงหน้าเธอ

“ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ผมไม่ได้มาต้อนรับพอดีติดธุระอยู่ชั้นสอง เอ่อ แม่ครับผมพาไปนั่งนะครับ”

“แม่เหรอ”

“อ้าว แล้วแม่มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้”

สีฝุ่นที่พูดพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัยอยู่นั้นหันกลับไปมองคุณยายใจดีอีกครั้งเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป อีกทั้งคุณยายยังพูดราวกับว่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้

“!”

และที่ทำให้สีฝุ่นตกใจจนขาเรียวถึงกับก้าวเดินถอยหลังก็เพราะเมื่อหันหน้ากลับมามองคุณยายอีกครั้ง ใบหน้าของคุณยายที่เธอเห็นหน้าตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาและยืนคุยกับเขาอยู่นานสองนานมีใบหน้าที่เปลี่ยนไป ไม่หลงเหลือเค้าโครงของคุณยายท่านนั้นหลงเหลืออยู่เลย

“น้องฝุ่นครับ”

“...”

“น้องฝุ่น เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ปะ เปล่าค่ะ”

เสียงของชยพลที่เอ่ยเรียกชื่อเธอซ้ำ ๆ ทำให้สีฝุ่นหลุดออกจากภวังค์ความคิดที่ตีรวนกันอยู่ในหัวด้วยความสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ แล้วมองผ่านเขาไปยังชายวัยกลางคนที่ประคองแม่ของเขาเดินไปนั่งลงยังโซฟาที่อยู่บริเวณมุมร้าน ซึ่งสีหน้าของคุณยายนั้นก็ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองจริง ๆ

“เหงื่อเราออกเต็มเลย”

“เอ่อ ร้อนนิดหน่อยค่ะ”

สีฝุ่นเบี่ยงหน้าหลบหนีมือใหญ่ของชยพลที่ล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเอื้อมมือมาหาเพื่อหมายจะซับเหงื่อที่ข้างขมับขาวให้เธอ

“พี่ขอโทษ”

“พี่พลไม่ได้ทำอะไรผิดเลยค่ะ แล้วฝุ่นก็ไม่ได้โกรธด้วยเมื่อกี้ฝุ่นแค่ตกใจ แล้วเรื่องรถเป็นยังไงบ้างคะ”

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“เขาเมาหรือว่าเป็นอะไรคะ ถึงได้ขับเข้ามาชนแบบนั้น”

“เขามาส่งน้ำแข็งที่ร้านค้าข้างหน้าแต่ว่าไม่ได้ดับเครื่องก่อนลงไป พอหันกลับมาอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงดังขึ้นพร้อมกับเรานั่นแหละ ถึงได้รู้ว่ารถตัวเองพุ่งเข้ามาชนรถคนอื่น”

“ไม่อยากจะเชื่อเลย”

“พี่ก็คิดเหมือนฝุ่นนั่นแหละ แต่พี่ดูกล้องที่รถแล้ว”

“...”

“รถคันนั้นไม่มีคนขับจริง ๆ”

เมื่อชยพลพูดจบก็ทำให้สีฝุ่นอึ้งไปสักพักและรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่หนักสำหรับเธอมากเหลือเกิน เพราะมันเกิดเรื่องต่าง ๆ ขึ้นมากมาย ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้แต่สุดท้ายมันก็เกิดขึ้นแล้วอีกทั้งยังเป็นเรื่องที่ตัวเธอเองและชยพลต่างเห็นมากับตาของตัวเอง

“ไม่มีปัญหาอะไรก็ดีแล้วค่ะ ฝุ่นว่าวันนี้เรากลับกันก่อนดีกว่า”

“แต่ฝุ่นยังเดินดูไม่ครบเลยนะ ขึ้นไปข้างบนหรือยังครับ”

“ยังค่ะ แต่ไว้ค่อยมาวันอื่นก็ได้ค่ะ วันนี้...ฝุ่นอยากกลับบ้านแล้ว”

“ครับ พี่พากลับบ้านนะ”

ชยพลที่เห็นสีหน้าของสีฝุ่นดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะดูไม่สดใสเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ตาม แต่ก็ไม่ได้ดูเครียดและวิตกกังวลเท่าตอนนี้จึงเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและเต็มไปด้วยความห่วงใย

ซึ่งก่อนที่จะพากันเดินออกไปสีฝุ่นก็หันกลับไปมองกระบองไม้อันเล็กนั้นด้วยความเสียดาย เพราะหากคุณยายท่านนั้นจำเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ได้เธอก็คงหมดสิทธิ์ที่จะได้มัน

สีฝุ่นมันจ้องมันอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ขายบัตร ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามออกไปอย่างมีความหวัง

“เอ่อ ขอรบกวนสอบถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”

“ครับ”

“ของเล่นที่นี่ ขายไหมคะ”

“...เราเปิดให้เยี่ยมชมเท่านั้นครับไม่ได้ขายเลย เพราะเป็นของสะสมที่อยากให้ทุกคนได้เห็นและย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ รวมถึงเด็กรุ่นใหม่ก็จะได้ดูด้วยครับ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

แม้จะรู้สึกผิดหวังเมื่อได้ยินคำตอบแต่สีฝุ่นก็เข้าใจและส่งยิ้มไปให้ก่อนที่จะหันหลังเดินออกไปจากที่นี่ เพราะอย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้รู้ว่าจะพบเห็นเขาอีกครั้งได้ที่ไหน แม้ว่าจะพบเห็นเพียงแค่สิ่งของที่อยู่คู่กายของเขาก็ตาม

“เดี๋ยวก่อนครับ”

“คะ?!”

แต่เมื่อได้ยินเจ้าของร้านส่งเสียงเอ่ยเรียกรั้งไว้สีฝุ่นก็รีบขานรับและหันหน้ากลับไปหาแทบจะในทันที อีกทั้งตอนนี้ยังยืนกะพริบตามองหน้าเขาด้วยสายตาเป็นประกายจนชายวัยกลางคนรู้สึกเอ็นดูสีฝุ่นไม่น้อย

เพราะเมื่อเห็นเธอก็เหมือนเห็นลูกสาวของตัวเองในยามที่อยากได้สิ่งของหรือต้องการอะไร จนไม่อาจจะทนเห็นเธอเดินหน้าเศร้ากลับออกไปจากร้านมือเปล่าได้จริง ๆ

“อยากได้ชิ้นไหนเหรอครับ”

 บนรถ

“มันคืออะไรเหรอครับ พี่คิดว่ามันเหมือนโมเดลที่เอาไว้ตั้งโชว์มากกว่าจะเป็นของเล่นนะ”

โมเดลตั้งโชว์เหรอ มันคืออาวุธร้ายแรงต่างหากอาวุธที่ผู้ชายป่าเถื่อนคนนั้นจ้องจะเอาฟาดหน้าเธออยู่ตั้งหลายครั้งหลายหน!