ม่านรักพนาร้อน ตอนที่ 9

เวลาเดินผ่านไปนานหลายชั่วโมงที่เดโชและสีฝุ่นมาหลบฝนอยู่บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ที่หนาทึบมากกว่าบริเวณอื่น พร้อมกับที่เดโชนั้นหยิบร่มพกพาขนาดเล็กมาให้สีฝุ่นเพื่อให้เธอหลบซ่อนเม็ดฝนที่เทกระหน่ำลงมาอยู่ภายในนั้น

แต่ตัวเขากลับนั่งตากฝนอยู่ข้างนอกราวกับว่ากำลังนั่งพักผ่อนหย่อนใจและไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสายฝนที่ตกลงมาจนแทบจะมองไม่เห็นทาง แม้ว่าสีฝุ่นจะพยายามให้เขาเข้ามาหลบด้วยกันแต่เดโชก็ปฏิเสธจนสีฝุ่นต้องยอมแพ้

ถึงแม้ว่าจะกลัวฟ้าผ่าแต่ก็จำต้องนั่งอยู่ตรงนี้เพราะไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้ทั้งนั้น

จนกระทั่งตอนนี้ที่สายฝนนั้นเริ่มซาจนเหลือเพียงแค่ละอองฝนบาง ๆ สีฝุ่นก็ทำการหุบร่มแล้วเงยหน้ามองขึ้นไปข้างบนแล้วถอนหายใจออกมาเสียงดัง

“เฮ้อ! ในที่สุดเทวดาเบื้องบนก็ไว้ชีวิตนายกับฉันสักที”

“ไปกันต่อเถอะ เดี๋ยวจะมืด”

“ไปเลยเหรอ”

สีฝุ่นเอ่ยถามพร้อมกับรีบลุกขึ้นเดินตามหลังร่างสูงของเดโชที่เมื่อพูดจบก็หอบข้าวของมากมายเดินนำหน้าเธอไปอย่างไม่รอ ทำให้ร่างเล็กของสีฝุ่นที่เปียกชุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าเพราะแม้จะมีร่มแต่สายฝนที่เทกระหน่ำและลมที่พัดกระโชกมาทั่วสารทิศก็ทำให้เธอไม่อาจจะหลบเลี่ยงได้พ้น แทบจะต้องวิ่งตามเนื่องจากช่วงขาที่ต่างกันมากทำให้ระยะทางในแต่ละก้าวของเธอและเขาไม่เท่ากัน

“มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้างไหม”

สีฝุ่นเอ่ยถามหลังจากที่เดินตามเดโชมาจนทันแล้วเดินอยู่ข้างกันได้ในที่สุด พร้อมกับรอบไปมอง ๆ ผืนป่าอันกว้างใหญ่ที่สำหรับเธอไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็รู้สึกว่ามันเหมือนกันไปหมด

“พอมี”

“จริงเหรอ!”

“อืม”

“แล้วอะไรเหรอที่เปลี่ยน”

“กลิ่นและเสียง”

เมื่อได้ยินดังนั้นสีฝุ่นก็สูดลมหายใจเข้าปอดแต่เธอกลับรู้สึกว่ากลิ่นหอมนี้มันไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลย เนื่องจากเธอได้กลิ่นนี้ตั้งแต่ที่มาถึงและบ่อยครั้งไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็จะได้กลิ่นนี้อยู่เสมอ

แต่เมื่อเธอตั้งใจฟังเสียงกลับรู้สึกว่านอกจากเสียงเม็ดฝนที่โปรยลงมา ก็ยังมีเสียงน้ำที่ไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำดังแว่วมาจากไกล ๆ

“เสียงน้ำตกเหรอ ถ้ามีเสียงน้ำตกก็แปลว่าเราใกล้จะเดินไปถึงถ้ำแล้วน่ะสิ!”

“หวังว่าจะเป็นแบบนั้น”

“เย้! นายเก่งที่สุดเลยเดโช”

สีฝุ่นส่งเสียงร้องตะโกนด้วยความดีใจก่อนจะประกบสองมือไว้ที่หน้าอกแล้วมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เป็นประกายอย่างชื่นชม

“ไม่ใช่เพราะผมหรอก เพราะคุณต่างหาก”

“เพราะนาย ส่วนฉันก็แค่ช่วยภาวนาด้วยจิตที่แรงกล้าอย่างที่นายบอกไง”

“จิตใจที่อยากเจอมันอย่างแรงกล้าน่ะเหรอ”

“อยากเจอนิลตราต่างหาก”

“โกหกจะหลงป่า”

“นี่! อย่าปากเสีย”

“คุณก็อย่าโกหก เพราะชีวิตคนเราในบางเรื่อง โอกาสมีแค่ครั้งเดียวนะ”

“...”

“ยิ่งเป็นที่นี่ ผมไม่คิดว่าเราจะมีโอกาสบ่อยนัก”

น้ำเสียงของเดโชที่แม้ว่าจะนิ่งแต่ก็ไม่อาจจะปกปิดความเศร้าได้ทำให้สีฝุ่นรู้สึกเจ็บหน่วงที่ใจตามไปด้วย เพราะก่อนที่เธอจะตัดสินใจกลับมาก็ต้องทนทุกข์ทรมานและเจ็บปวดเพราะความคิดถึงที่มีต่อใครบางคนไม่ต่างไปจากเขามากขึ้นไปทุกวัน แล้วเธอยังจะโกหกคนอื่นและตัวเองอีกเหรอ

เรือนผืนฟ้า

“เขาพากันไปที่ใดวะ”

ผืนฟ้าที่นอนตะแคงเหยียดยาวเท้าแขนข้างขวาค้ำยันหัวเอาไว้อยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าเรือนตัวเอง ในขณะที่มือข้างซ้ายก็หยิบลูกหว้าที่อยู่ในกระจาดสานใบเล็กข้างหน้าขึ้นมาใส่ปาก แล้วถ่มเม็ดจนเกลื่อนพื้นด้านล่างเต็มไปหมด

ปากก็ขยับพูดกับตัวเองด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าชาวบ้านทั้งหญิงและชายต่างพากันออกจากเรือนและมุ่งหน้าเดินออกไปจากหมู่บ้านหลายต่อหลายคน หลังจากพายุฝนที่เทกระหน่ำก่อนหน้านี้หยุดตกไปเพียงไม่นาน

“ผืนฟ้าเอ็งไม่ไปรึ”

“ไปที่ใด และจะให้ข้าไปทำอะไร”

“เอ็งไม่รู้รึ”

“รู้อะไร ฝนหยุดตกข้าก็ออกมานอนกินลูกหว้าอยู่ตรงนี้ แล้วจะให้ข้ารู้อะไร”

เรียวคิ้วเข้มที่อยู่ภายใต้หัวสวมขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยเมื่อร่างสูงใหญ่ของลุงสมพรชาวบ้านที่รู้จักและเห็นหน้ากันมาตั้งแต่ผืนฟ้ายังเด็กกำลังจะเดินผ่านเขาไป แต่เมื่อเห็นผืนฟ้านอนอยู่ก็ยังมีใจหยุดเดินเพื่อถามไถ่ ในใจก็คิดอยากให้ผืนฟ้านั้นไปด้วยเพราะคงจะช่วยเขาได้มาก

แต่กลับต้องรีบกระโดดหลบเม็ดลูกหว้าที่ผืนฟ้าเป่าออกมาจากปากหลังจากที่เขากินเนื้อของมันจนหมด ซึ่งไม่ได้มีเพียงแค่เม็ดเดียวแต่กลับมีห้าถึงหกเม็ดด้วยซ้ำ

“เอ็งนี่มัน จะถ่มก็ถ่มไปทางอื่นสิวะ!”

“ก้มลงมองดู ข้าถ่มตรงนี้ก่อนที่ลุงจะเดินมาเสียด้วยซ้ำ”

“เออ! ข้าผิดเองที่เดินไม่ดูทาง ไม่คุยกับเอ็งแล้วข้าจะต้องเร่งไปตัดไม้แล้วลากกลับมาก่อนที่ผืนฟ้าจะหมดแสง”

“ตัดไม้รึ”

“อย่าเพิ่งมองข้าเช่นนั้นข้าไม่ได้ไปโค่นล้มมันเพียงแต่เมื่อครู่ที่ฟ้าฝนลมแรง ไอ้เกลอมันออกไปหาเก็บผลไม้ที่ตกลงมาตามพื้นแล้วเห็นว่าต้นไม้หักโค่นลงมามากมายนักมันเลยกลับมาบอก คนอื่นรู้เข้าเขาก็ออกไปตัดไปลากกลับมาไว้ใช้”

เมื่อได้ยินผืนฟ้าก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงายโดยประสานฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างรองหนุนหัวก่อนจะหลับตาลงอย่างไม่สนใจ

“เอ็งไม่ไปรึ จะได้เอามาหนุนเรือน”

“เรือนข้ามั่นคงดีแล้ว เหตุใดถึงต้องหนุน”

“หากเอ็งไม่คิดมีเมีย ก็ไม่ต้องหนุน”

“หากข้ามีเมีย ต่อให้หนุนเสาหนุนพื้นดิบดีเพียงใดก็รับแรงข้าไม่ไหวหรอก”

“เช่นนั้นเมียเอ็งมันคงจะตาย! ข้าไม่คุยกับเอ็งแล้ว”

สมพรกระแทกเสียงตอบด้วยความหมั่นไส้คนที่แรงดีแรงเยอะแต่ไม่คิดจะไปช่วยกันลากไม้ แล้วสะบัดหน้าเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ซึ่งคล้อยหลังเพียงไม่นาน ผืนฟ้าที่แกล้งนอนหลับตาก็หรี่ตาขึ้นมองไปยังทิศทางที่สมพรนั้นเดินไปก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นนั่งชันเข่าด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ

“ไปดูเสียหน่อยก็ได้วะ”