ม่านรักพนาร้อน ตอนที่ 8

เมื่อเดินเข้ามาข้างในก็พบกับบรรยากาศที่เงียบเชียบและมืดสลัวเพราะกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่แผ่ใบปกคลุมด้านบนจนแสงสว่างสาดส่องเข้ามาได้เพียงน้อยนิด ซึ่งทางเดินก็ยังเป็นทางเล็ก ๆ เหมือนที่สีฝุ่นเคยมากับนิลตราในครั้งแรกทำให้คนตัวเล็กระบายยิ้มในขณะที่มองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่สั่นระริกเพราะมันเป็นภาพที่เธอคิดถึงมาโดยตลอด

แต่เมื่อเดินเข้ามาเป็นระยะทางหลายกิโลสีฝุ่นก็เริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเธอมันเปลี่ยนไป ทั้งแสงสว่างที่จากเดิมทีก็มีเพียงแค่น้อยนิดแต่ตอนนี้กลับยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ จนเหมือนว่าใกล้จะค่ำแล้วด้วยซ้ำทั้ง ๆ ที่ด้านนอกตอนที่เธอลงมาจากรถท้องฟ้ายังสว่างสดใส

นาฬิกาที่ข้อมือเล็กก็บอกเวลาว่าผ่านเก้านาฬิกามาเพียงแค่ไม่กี่นาที และเสียงของแมลงหรือนกที่ขับขานก็พลันเงียบไปได้ยินเพียงแค่เสียงเท้าของเธอและเดโชที่เดินอยู่ด้านหน้าเท่านั้นที่ดังอยู่ในตอนนี้

“เสียงฟ้าร้องเหรอ”

ซึ่งสีฝุ่นคิดในใจได้ไม่ทันไรว่าบรรยากาศมันเงียบแปลก ๆ ท้องฟ้าเบื้องบนก็ส่งเสียงคำรามในทันที แต่มันเป็นเสียงที่ส่งสัญญาณเหตุการณ์เลวร้ายมากกว่าจะเป็นเรื่องดี

“อืม อีกไม่นานคงจะตก”

“ฝนตก! แล้วเราจะไปพักที่ไหนล่ะ”

“เร่งเดินไปให้ถึงถ้ำ”

“อีกไกลไหม นี่เราก็เดินเข้ามาเกือบจะเป็นชั่วโมงแล้วนะ”

สีฝุ่นที่อยู่ในชุดกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลอ่อนและเสื้อแขนยาวรัดรูปสีขาวสวมทับด้วยเสื้อกั๊กแขนกุดน้ำตาลอ่อนสีเดียวกันกับกางเกงกลุ่มผมยาวสวยสีน้ำตาลเข้มก็รวบมัดเป็นหางม้า ยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อบริเวณข้างขมับขาวทั้ง ๆ ที่แดดก็ไม่มีแต่เธอกลับรู้สึกร้อนอบอ้าวเหลือเกิน

แต่ถึงจะร้อนแค่ไหนก็ไม่ต้องการให้ท้องฟ้าเทสายฝนลงมาชโลมกายเธอในตอนนี้ เพราะนอกจากข้าวของจะเปียกมันยังจะทำให้การเดินทางยากลำบากเพราะเดโชก็ไม่มีทางเดินต่อเด็ดขาดเนื่องจากกลัวว่าจะพาสีฝุ่นหลงไปในเส้นทางอื่น

“จะบอกว่าใกล้ก็ใกล้ จะบอกว่าไกลก็ไกล”

“นายพูดอะไร”

“ตอนนั้นที่ผมมาส่งนิลตรา เราไปถึงถ้ำแต่พอเดินเข้าไปในถ้ำกลับเดินออกมาที่เดิม”

“เดินกลับมาที่เดิมงั้นเหรอ”

“อืม ตอนนี้ก็เหมือนกัน”

“อย่าบอกนะว่า เรากำลังหลงป่า”

ขาเรียวขาวพลันหยุดเดินหลังจากที่เอ่ยประโยคคำถามนั้นออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทำให้เดโชที่เดินอยู่เบื้องหน้าหันกลับมามองเธอด้วยสายตาและสีหน้าที่นิ่งเรียบ

“ไม่ได้หลง แค่เรายังหาไม่เจอ”

“หาไม่เจอเพราะยังเดินไม่ถึง หรือว่าถึงแล้วแต่เรากำลังถูกบังตาให้หาไม่เจอ”

“อาจจะเป็นอย่างหลัง”

“ทำไมล่ะ! ตอนที่เข้ามานายลืมสวดท่องคาถางั้นเหรอ”

“ท่องแล้ว แต่คุณอย่าลืมสิ ว่าคุณมากับผม”

สีฝุ่นที่เข้าใจในคำพูดของเดโชมองหน้าเขาด้วยความสงสารและเห็นใจเพราะเดโชนั้นโดนพ่อครูสั่งห้ามไม่ให้เขากลับเข้ามาที่นี่อีก หลังจากที่เกิดเหตุการณ์นำมาซึ่งการแตกหักระหว่างเดโชและคนที่นั่น

เพียงเพราะเขาเป็นไกด์นำทางนำกลุ่มคนที่คิดชั่วเข้ามาในป่าแต่พวกมันที่เตรียมการทุกอย่างมาเป็นอย่างดี แอบลักลอบเข้าไปในที่ที่เดโชพยายามพาหลีกเลี่ยงโดยที่เขาเองไม่ได้รู้เห็นหรือเกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย

“แต่ทำไมคนพวกนั้นที่นายพามา มันถึงเข้าไปที่นั่นได้อย่างง่ายดายแบบนั้นล่ะ”

“หนึ่งในนั้นมันเป็นคนมีวิชา ซึ่งแต่ก่อนเรากับพวกเขาก็ต่างคนต่างอยู่ ป่าแห่งนี้แทบจะไม่เคยมีใครมาเลยด้วยซ้ำ มีแค่พวกผมที่เข้าไปแต่ก็นาน ๆ ครั้ง แต่พอพรานอินตายพวกผมก็ไม่ได้เข้าไปอีกเลย แต่ถึงแม้จะเข้าไปก็ไม่เคยคิดร้ายหรือทำอะไรให้ไม่ไว้ใจ พวกเขาก็เลยอาจจะไม่ได้ป้องกันตัวเหมือนอย่างตอนนี้”

“แล้วนายไม่มีเหรอ”

“ผมเป็นแค่พรานกระจอก ยิ่งโดนพ่อครูหมายหัวคุณคิดว่าผมจะสู้เขาได้เหรอ”

“ก็ไม่ต้องสู้! นายแค่ทำให้เขารู้ว่านายมาดีและมาทำไม ฉันคิดว่าพ่อครูแสงไฟไม่ใช่คนใจดำ”

ถึงแม้ว่าสถานการณ์จะตึงเครียดแต่สีฝุ่นก็ยังพยายามคิดหาทางออกอย่างไม่ยอมแพ้ และเธอจะไม่มีทางยอมกลับออกไปเด็ดขาดไม่ว่าจะต้องเดินวนอยู่ในป่านี้อีกเป็นร้อย ๆ รอบเธอก็จะเดิน!

“ผมจะลองดู”

“ให้ฉันช่วยไหม”

เดโชมองหน้าสีฝุ่นอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยปากพูดบอกในสิ่งที่เขารู้และคิดว่าเธอสามารถทำได้ เพราะต่อให้สีฝุ่นจะไม่มีของหรือคาถาวิชาใด แต่จิตที่มั่นคงและจริงใจมันมีอานุภาพที่แรงกล้าอยู่ในตัวของมันเอง จนสามารถส่งผ่านไปให้พวกเขารับรู้ได้

เพราะรอบตัวของเขาและเธอนั้นมันเต็มไปด้วยหลายสิ่งหลายอย่างที่ต่อให้มองไม่เห็นแต่เดโชก็เชื่อว่า สิ่งเหล่านั้นกำลังจ้องมองมาที่เธอและเขาตลอดเวลา

“ตั้งจิตของคุณให้ดี บอกกล่าวต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ถึงเจตนา แล้วขอให้พวกเขาเปิดทางและเปิดตา นำพาคุณไปหาคนที่คุณอยากเจอ”

สิ้นสุดเสียงของเดโชภาพใบหน้าของใครบางคนที่สีฝุ่นไม่เคยลืมก็ผุดขึ้นมาในหัวจนหัวใจของสีฝุ่นนั้นเจ็บหน่วง แต่เธอก็พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกและพยักหน้ารับ

ก่อนที่เดโชนั้นจะยกมือขึ้นมาประนมไหว้ไว้กลางอกแล้วหลับตาลงเพื่อสวดท่องคาถาตาทิพย์เพื่อให้เขาสามารถมองเห็นเป็นความจริงสมดั่งปรารถนา

“นะ มะ พะ ทะ จะ ตุ ระ ภู ตา นัง อาคัจฉายะ อาคัจฉายะ อาคัจฉาหิติ วัตตัพโพ อาคัจฉาหิฯ ขอให้ข้ารู้เช่นเห็นจริง นำทางหญิงผู้นี้ไปยังที่ที่ข้าและนางปรารถนา”

น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่กลับเต็มไปด้วยพลังอำนาจของเดโชทำให้สีฝุ่นที่ยกมือขึ้นมาประนมไหว้แล้วมองไปที่เขา รู้สึกว่าเดโชนั้นไม่ใช่พรานกระจอกอย่างที่เขาสบประมาทตัวเองเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่หากคนผู้นั้นที่ต้องการกีดกันและบังตาเขาคือพ่อครู ย่อมเป็นเรื่องยากที่เขาจะสู้และทำลายมนต์นั้นได้จริง ๆ

ร่างสูงของเดโชทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าหันหน้าไปทางทิศตะวันออกแล้วลืมตามองตรงด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ ทำให้สีฝุ่นรีบนั่งลงด้านหลังเขาแล้วมองไปยังทิศทางนั้นด้วยสายตาที่แน่วแน่

“ข้าเดโชไม่เคยคิดร้าย ขอให้เทวาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ปกป้องคุ้มครองพนาแห่งนี้เปิดทางและนำพาให้ข้าได้พบเจอหนทางที่ปรารถนาจะไปด้วยเถิด”

เมื่อสิ้นสุดเสียงของเดโชสีฝุ่นก็หลับตาลงท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายและเสียงคำรามของท้องฟ้าที่ราวกับว่ากำลังตอบโต้คำขอของเดโช ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นการตอบรับหรือปฏิเสธกันแน่

“เจ้าป่าเจ้าเขาพ่อครูขา หากได้ยินเสียงหนูขอได้โปรดเมตตาช่วยเปิดทางนำพาหนูกลับไปยังที่ที่หนูจากมา”

เมื่อเอ่ยคำนั้นภาพเหตุการณ์ที่ปากถ้ำที่เธอและเขาได้เอ่ยคำร่ำลากันเป็นครั้งสุดท้ายก็ไหลเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ ในขณะที่น้ำตาก็รินไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย พร้อมกับสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก แต่สีฝุ่นก็ยังคงนั่งประนมมือไหว้แล้วเอ่ยพูดประโยคสุดท้ายออกมาด้วยความรู้สึกที่แสนจะคิดถึง

“ขอให้หนูได้กลับไปหาเขาอีกสักครั้งเถอะนะคะ”