ม่านรักพนาร้อน ตอนที่ 7

“อย่าใคร่รู้ นึกฝักใฝ่ ในสิ่งที่ไม่เคยพบเห็น”

ดวงตากลมโตของสีฝุ่นมองไปยังป้ายที่ปักอยู่ริมทางก่อนจะอ่านออกเสียงขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบเชียบภายในรถ ทำให้เดโชที่นั่งขับรถเงียบ ๆ พร้อมกับคิดถึงเรื่องต่าง ๆ มากมายที่เกิดขึ้นยังสถานที่ที่เขากำลังมุ่งหน้าไป หันกลับมามองหน้าสีฝุ่นก่อนจะมองไปยังป้ายนั้นผ่านกระจกส่องหลังด้วยสายตานิ่งเรียบ

“ตอนที่นายมา เคยเห็นป้ายนั้นหรือเปล่า”

“เห็น”

“ค่อยโล่งอกหน่อย นึกว่าฉันกับนิลตราจะเห็นกันแค่สองคนอีกแล้ว”

“ไม่ดีใจหรือไง”

“ดีใจอะไร ดีใจที่โดนผีหลอกน่ะเหรอ”

“ก็อาจจะไม่ใช่ผี”

“แล้วนายคิดว่าเป็นอะไร”

สีฝุ่นเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะตั้งแต่วันนั้นที่พวกเธอออกมาจากป่าและคุณตาใจดีที่ขับรถมาส่งบอกว่าไม่เห็นตลาดและผู้คนเหมือนที่เธอและนิลตราเห็น อีกทั้งยังไปยืนคุยกับพวกเขาเป็นเรื่องเป็นราวก็ทำให้พวกเธอต่างแปลกใจและอดจะรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้ จนถึงตอนนี้ที่กำลังมุ่งหน้ากลับไปอีกครั้งก็ยังรู้สึกหวั่นใจว่าจะพบเจอเหตุการณ์อะไรเหมือนอย่างในวันนั้นอีกหรือเปล่า

“อาจจะเป็นแม่สื่อ”

“ฉันเพิ่งรู้ว่านายเป็นคนชอบพูดจาอะไรเหลวไหลแบบนี้”

“เหลวไหลเหรอ แต่ตอนนี้เพื่อนคุณก็มีความสุขไปแล้วนะ”

“ถ้าอย่างนั้นทำไมนายถึงไม่เจอล่ะ”

“เพราะผมไม่ใช่คนที่จะมีความสุขอยู่ที่นั่นไง”

“เฮ้! อย่าทำหน้าเศร้าแบบนี้สิ หันมานี่”

สีฝุ่นที่สัมผัสได้ถึงความเศร้าในน้ำเสียงของเดโชก็ส่งเสียงเรียกเขาพร้อมกับยกมือขึ้นมากระดิกนิ้วชี้เรียวให้เดโชหันมามองหน้าเธอ ซึ่งเป็นจังหวะที่รถของเดโชขับมาจอดที่ข้างทางซึ่งเป็นทางเข้าป่าที่เขาจำได้ไม่ลืม

“ดูด้วยว่านายมากับใคร ยังจะต้องกลัวอะไรอีก”

“กับคนที่หลงป่าน่ะเหรอ”

“หลงป่าที่ไหนกัน พวกฉันตั้งใจเข้าไปที่นั่นต่างหาก”

สีฝุ่นเถียงตาใสอย่างไม่ยอมแพ้ทำให้เดโชส่ายหน้าและระบายยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะทอดสายตามองออกไปด้านนอกที่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เหมือนทุกครั้งที่เขามาแม้ว่าจะไม่ได้เข้าไปและทำได้เพียงแค่จอดรถมองดูทางเข้าก่อนจะขับกลับไปก็ตาม

“งั้นคราวนี้ก็ขอให้คุณกลับไปที่นั่นได้อย่างง่ายดาย เหมือนที่คุณตั้งใจก็แล้วกัน”

สีฝุ่นกะพริบตาปริบ ๆ ในขณะที่มองตามหลังร่างสูงของเดโชที่เปิดประตูแล้วลงไปจากรถ ก่อนที่เธอจะหันไปมองยังบริเวณพื้นที่ว่างเปล่าทางด้านซ้ายมือที่ไร้ซึ่งผู้คน ไม่เหมือนที่เธอเคยเห็นในครั้งแรกที่มา

สีฝุ่นถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งอกก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนตักขึ้นมาส่งข้อความเพื่อบอกคนเป็นแม่ว่าเธอนั้นถึงแล้ว เพียงแค่คนเดียว และเมื่อเห็นว่าข้อความถูกส่งไปแล้วก็กดปิดหน้าจอแล้วเปิดประตูลงไปจากรถทันที

และเพียงแค่เท้าเล็กเหยียบลงบนพื้นดินสายลมภายนอกก็พัดผ่านมาปะทะใบหน้าสวย สีฝุ่นจึงหลับตาลงแล้วสูดอากาศที่แสนจะบริสุทธิ์และกรุ่นไปด้วยกลิ่นหอมเข้าปอดด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม

“แค่มาถึงบ้านมัน ยังไม่ได้เห็นหน้ามันก็ยิ้มแล้วเหรอ”

“อะ อะไร ฉันยิ้มเพราะชอบอากาศแบบนี้ต่างหาก”

“ข้างในนั้นอากาศดีกว่าข้างนอกนี้อีกนะ”

“เลิกพูดมากแล้วไปขนของลงมาเดี๋ยวนี้เลย”

“มาช่วยกันสิ ของคุณทั้งนั้นไม่รู้จะขนอะไรมานักหนา เหมือนกันไม่มีผิด”

ประโยคสุดท้ายเดโชเอ่ยพูดเสียงเบาเพราะยังจำวันที่มาส่งนิลตราได้ไม่ลืม วันนั้นเธอก็ขนข้าวของมาเยอะแบบนี้นี่แหละทำให้เขาต้องช่วยขนเข้าไปจนเต็มสองมือ แล้วไหนจะต้องแบกสะพายขึ้นหลังอีกเพราะพวกเธอแค่เดินตัวเปล่าก็เหนื่อยแล้วหากให้แบกของเข้าไปด้วยก็กลัวว่ากว่าจะถึงคงจะต้องแวะพักตลอดทั้งทาง

และวันนี้เขาเองก็คงจะมีสภาพไม่ต่างไปจากวันนั้น เพียงแค่ผู้หญิงที่มากับเขาวันนี้ไม่ได้อ่อนหวานและสงบปากสงบคำเหมือนนิลตรา

สีฝุ่นมองค้อนเดโชเมื่อโดนเขาบ่นเพราะข้าวของที่เธอขนมาแม้ว่าจะเยอะอย่างที่เขาพูดจริง ๆ แต่มันก็ล้วนแล้วแต่เป็นของจำเป็นทั้งสิ้น

“ก็ของจำเป็น”

“เครื่องสำอางก็หนึ่งกระเป๋าเต็ม ๆ แล้ว เอาเข้าไปจริง?”

“จริงสิ! เพราะนิลตราอยู่ในป่าแบบนั้นต้องบำรุงและดูแลผิวพรรณให้ถึง! ไม่อย่างนั้นเกิดหน้าเป็นฝ้าผิวแตกตัวลายขึ้นมามันจะไม่งาม จะยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เพื่อนฉันต้องสวย!”

เดโชที่ได้ยินก็ถอนหายใจออกมากับความรักสวยรักงามของผู้หญิงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะพูดไปก็คงจะเปลี่ยนใจอะไรสีฝุ่นไม่ได้ หน้าที่ของเขาจึงมีเพียงแค่ช่วยเธอขนเข้าไปและไม่ต้องสงสัยถามอะไรอีกเพื่อเป็นการประหยัดพลังงานของตัวเอง

“แล้วนี่ก็ของน้ำอบ เพราะยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงก็ต้องมีเหมือนกัน เห็นไหมว่าของทุกอย่างมันจำเป็น ฉันคิดมาแล้ว!”

สีฝุ่นที่ยกกระเป๋าใบใหญ่ออกมาจากหลังรถแล้วนำมาคล้องแขนตัวเองไว้เอ่ยพูดอธิบายว่าของที่เธอเตรียมมามันมีอะไรบ้าง ซึ่งชื่อของใครบางคนที่เธอพูดออกมาก็ทำให้เดโชนั้นชะงักไปก่อนจะมองมายังกระเป๋าใบใหญ่ที่อยู่บนแขนเธอ

“ทำไม อยากถือใบนี้เหรอ”

“...”

“อยากถือก็ถือ ถือแล้วเอาไปให้ด้วยตัวเองด้วยนะ”

“เพ้อเจ้อ”

แม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่กลับยื่นมือไปรับกระเป๋าใบใหญ่มาสะพายไว้ที่ไหล่ของตัวเอง ทำให้สีฝุ่นที่เห็นคลี่ยิ้มออกมาด้วยความหมั่นไส้

ปึง!

“อ๊ะ! ไม่ปิดกระแทกหน้าฉันเลยล่ะ!”

แต่ยืนกอดอกยิ้มได้ไม่นานเท่าไหร่ก็ต้องขึ้นเสียงใส่เจ้าของร่างสูงที่เดินนำเธอเข้าไปในป่า เมื่อเขาปิดประตูท้ายรถลงมาเฉียดหน้าเธอไปเพียงแค่นิดเดียว