ม่านรักพนาเร้น ตอนที่ 2

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ขอทำสัญลักษณ์ไว้หน่อยแล้วกัน”

“จริงด้วย นิลน้อยนี่สุดยอดไปเลยนะสมแล้วที่เป็นหลานนายพรานสุดเจ๋ง”

“เจ๋งอะไร แค่ดูเข็มทิศยังดูไม่เป็นเลย”

“บางเรื่องเราก็ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก แค่เอาตัวรอดได้ก็พอ”

นิลตรายิ้มออกมากับประโยคปลอบใจของเพื่อน ก่อนจะหันไปใช้มีดอันเล็กที่เธอพกติดตัวมาด้วยเนื่องจากต่อให้เป็นชายแก่ดูไม่มีพิษภัยแต่ก็ใช่ว่าจะไว้ใจได้

ซึ่งเป็นมีดที่ตาของเธอให้ไว คุณตาที่ใคร ๆ ก็ต่างรู้เพียงแค่ว่าเป็นไกด์นำเที่ยวธรรมดาทั่วไป แต่ความจริงแล้วเป็นนายพรานที่นำทางให้สำหรับคนที่นิยมเดินป่า ท่านให้มีดเล่มนี้กับเธอพกติดตัวไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ นิลตราจึงนำไปกรีดยังลำต้นของต้นไม้ใหญ่จนเปลือกไม้นั้นหลุดล่อนมองเห็นเป็นสีเนื้อไม้ด้านใน

“เรียบร้อย”

“เก่งมาก”

“ชมอีกแล้ว พลังบวกที่แสนจะอบอุ่นยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ก็สีฝุ่นของนิลนี่แหละ”

“อุ่นจนเริ่มร้อนแล้ว อยากมีหนุ่ม ๆ เนื้อตัวเย็นเฉียบมากัดคอให้กลายเป็นสาวแวมไพร์”

“เฮ้อ เรียนจบแล้วเลยมีเวลาวนดูหนังเรื่องนั้นแทบทุกภาคซ้ำไปซ้ำมาใช่ไหมเนี่ย”

“ตามประสาคนโสดไง”

“แบบนี้ต้องหาหนุ่ม ๆ มาวิ่งเล่นในใจแล้วไหม”

“หาที่ไหน ในป่านี้น่ะเหรอ”

สีฝุ่นพูดติดตลกในตอนที่พากันเดินเข้าไปข้างในก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน ซึ่งระหว่างทางที่เดินเข้าไปนิลตราก็แวะกรีดต้นไม้เป็นระยะ จนกระทั่งเริ่มรู้สึกว่ามันนานเกินไปกับการตามหาที่สักการะ จึงพากันหยุดเดินแล้วมองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกที่เริ่มผิดปกติ

“เรามาผิดทางหรือเปล่า”

“ไม่หรอกมั้ง เพราะทางที่เราเดินมาก็มีแค่ทางตรงไม่มีทางแยกไปไหนสักหน่อย”

สีฝุ่นเอ่ยตอบซึ่งนิลตราเองก็คิดแบบนั้น แต่ก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นในหัวว่าในป่าแห่งนี้อาจจะมีเส้นทางเฉพาะที่นำไปสู่ที่สักการะเพียงแต่คุณยายไม่ได้บอกและพวกเธอก็ไม่ได้ถามใคร

“เอาไง เดินไปต่อไหมหรือว่าวันนี้จะกลับก่อน”

“นิลว่ากลับก่อนดีกว่า วันนี้ไม่สะดวกเท่าไหร่ไหนจะต้องหาทางกลับที่พักแล้วไหนจะชุดที่พวกเราใส่มา...นิลรู้สึกว่ามันไม่ค่อยเหมาะกับการเดินป่าหรือไปสักการะในสถานที่แบบนั้นเลย”

“ก็มิดชิดแล้วนะ หมายถึงช่วงบน”

“ไม่ต้องมาแซวเลยก็ใส่สั้นเหมือนกันนั่นแหละ”

 สองเพื่อนรักมองสำรวจเสื้อผ้าของกันและกันซึ่งเป็นชุดที่เรียกได้ว่าเหมือนกันเป๊ะแต่ต่างกันแค่สี ที่เป็นชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาพอสมควรแล้วด้านบนเป็นเสื้อแขนตุ๊กตาสีขาวทับด้วยเสื้อหนังกลับสีน้ำตาล แต่ของสีฝุ่นจะเป็นสีครีมพร้อมรองเท้าหนังกลับหุ้มข้อเหมือนกันทั้งสองคน

“ไม่ได้สั้นเลย เรียกว่าน่ารักสมวัยต่างหาก”

“ว่าไงว่าตามกัน แต่ตอนนี้เรากลับกันก่อนดีกว่า”

“ได้โปรดนำทางดิฉันด้วยค่ะ คุณพรานสาว”

“ไว้ใจขนาดนี้ ถ้าพาหลงขึ้นมาจะทำยังไง”

นิลตราพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ ในขณะที่พากันเดินกลับมายังทางที่เพิ่งเดินมา พร้อมกับหันมองไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านข้างเพื่อหาสัญลักษณ์ที่ตัวเองทำไว้

“ก็ทำใจ แล้วเราสองคนก็ใช้ชีวิตอยู่ในป่านี้ด้วยความเรียบง่ายและมีความสุข พูดไปก็ดีเหมือนกันนะเพราะฝุ่นไม่อยากไปทำงานที่บริษัทกับพ่อเลย มีแต่พวกนายทุนหน้าเนื้อใจเสือปากว่าตาขยิบหวังแต่ผลประโยชน์ ฝุ่นขี้เกียจไปสู้ แค่คิดฝุ่นก็เหนื่อยแล้ว”

“เชื่อแล้วว่าไม่อยากทำจริง ๆ”

นิลตราตอบกลับเพื่อนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพราะเธอนั้นเข้าใจความรู้สึกของสีฝุ่นดี ว่าเวลาที่เราไม่อยากทำอะไรแล้วโดนบังคับหรือขีดเส้นให้ทำอย่างเลี่ยงไม่ได้มันฝืนใจแค่ไหน

เหมือนที่ครั้งหนึ่งตาของเธอพยายามสอนให้เธอเรียนรู้เกี่ยวกับอาชีพไกด์นำทางในป่ารวมถึง การใช้ชีวิตเพื่อเอาตัวรอดในป่า แต่นิลตราก็เพียงแค่ฟังผ่าน ๆ เพราะเธอคิดว่ายังไงก็ไม่ได้ใช้เพราะเธอไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องเข้ามาในป่า และก็ไม่ได้คิดจะประกอบอาชีพเหมือนกับตาของเธอ

“ฝุ่น”

“ขอระบายหน่อยแล้วกัน นิลไม่ต้องมาห้ามเลย”

“ไม่ใช่ นิลจะบอกว่าหารอยที่ทำทิ้งไว้ไม่เจอ”

“หาไม่เจอ?”

“ใช่ นิลว่าตัวเองจำต้นไม้ต้นนี้ได้เพราะมันมีเถาวัลย์พันเยอะกว่าต้นอื่น แต่ว่าทำไมรอยที่มีดกรีดถึงไม่มี”

“เราอาจจะยังเดินไม่ถึงหรือเปล่า อาจจะไม่ใช่ต้นนี้ก็ได้”

สีฝุ่นตอบกลับแล้วเดินมาหยุดยืนข้างนิลตราที่กำลังมองจ้องต้นไม้ใหญ่ด้วยสีหน้าที่เริ่มเครียดและหากเธอไม่ได้วิตกกังวลจนเกินไป ก็รู้สึกว่าทุกอย่างมันเริ่มผิดแผนและแปลกไปจนเริ่มผิดปกติในหลายๆ เรื่อง

“ลองเดินไปอีกหน่อย หรือต่อให้หาไม่เจอก็ไม่เป็นอะไร เราก็แค่เดินไปตามทางเพราะพวกเราเดินตรงมาอย่างเดียวไม่ได้เลี้ยวไปไหนเลย”

“อืม”

“อย่าเครียดสิ ไม่มีอะไรหรอก”

สีฝุ่นพูดปลอบแล้วจับมือนิลตราพากันเดินต่อไปยังทางเบื้องหน้า ซึ่งนิลตราเองก็ยังคงมองหาสัญลักษณ์ที่เธอทำทิ้งไว้ตลอดทาง แต่ก็ปรากฏว่าเธอหามันไม่พบ

ทั้งสองคนเดินไปตามทางด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบเสียจนได้ยินเสียงนกและแมลง กระทั่งสีฝุ่นหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลาเป็นรอบที่สองก็พบว่าพวกเธอเดินมาเป็นระยะเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงแต่ยังเดินออกไปจากป่านี้ไม่ได้เลย

“ฝุ่น ตอนที่เราเดินเข้ามาสองข้างทางมันไม่มีดอกไม้พวกนี้ใช่ไหม”

“ถ้าหมายถึงดอกที่เหมือนกับพวงมาลัยที่แขนเราสองคนก็ใช่ มันไม่มี”

“แล้วก็ไม่มีเสียงน้ำไหลด้วยใช่ไหม”

“ใช่ ไม่มี เงียบมาทั้งทาง เพิ่งจะเริ่มได้ยินก็ตอนที่เราเดินมาเรื่อย ๆ นี่แหละ”

“ฝุ่น”

นิลตราเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนจะหันมาสบตากันและกันด้วยแววตาที่ไม่อาจจะปกปิดความหวาดกลัวเอาไว้ได้

“นิลคิดว่าเราสองคนกำลัง...หลงป่า”