ม่านรักพนาเร้น ตอนที่ 8

“ไม่ต้องกลัว”

“คุณยาย อึก คุณยายเป็นใครคะ ทำไมถึงได้มีของแบบนี้”

นิลตราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเพราะต่อให้จะเคยอ่านหนังสือหรือดูละครที่เกี่ยวกับ เงาะป่า มาไม่น้อยเพราะเธอเป็นคนชอบวรรณคดีหรือละครไทย ๆ แต่พอมาเห็นของจริงก็อดจะกลัวไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าของจริงกับสิ่งที่เป็นเพียงแค่บทประพันธ์มันเหมือนหรือแตกต่างกันแค่ไหน

“เราที่นี่ มีกันทุกคน”

“ทำไมถึงมีล่ะคะ ในเมื่อ...คุณยายก็เป็นคนปกติเหมือนกับเราสองคน”

สีฝุ่นเอ่ยถามแล้วหันไปมองหน้านิลตราที่นั่งอยู่คนละมุมภายในบ้าน ทำให้แม่เฒ่านั้นยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

“แล้วถ้าไม่เหมือนพวกเอ็งจะผิดแปลกงั้นรึ หึ งั้นหัวสวมนี้ก็เป็นสิ่งที่ผิดแปลกด้วยใช่หรือไม่ พวกเอ็งถึงได้มีท่าทีหวาดกลัว แต่ก็อย่าได้กลัวไปเลย”

“...”

“เราอยู่ที่นี่กันมาหลายร้อยปี อยู่แต่ภายในป่าแห่งนี้ ไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าตัวพวกเรานั้นผิดแปลกแตกต่าง จนกระทั่งมีคนอย่างพวกเอ็งหลงเข้ามา”

“...”

“เราทุกคนต่างมีหัวสวมนี้เป็นของตัวเอง และต่างต้องสวมใส่ไว้ตลอดซึ่งยึดถือทำตามกันมาไม่เคยเปลี่ยน”

“หัวโขนเงาะเนี่ยน่ะเหรอคะ”

“หัวโขนเงาะคือสิ่งใด”

“ก็เงาะไงคะ เงาะป่า”

“ข้าไม่เคยได้ยิน”

แม่เฒ่ามองหน้านิลตราด้วยความไม่เข้าใจทำให้นิลตรานั้นหันไปมองสีฝุ่น ก่อนจะค่อย ๆ คลานกลับมานั่งลงข้าง ๆ แม่เฒ่าหลังจากที่เริ่มจะตั้งสติได้และรู้สึกได้ว่าหญิงชราคนนี้จิตใจดี

ส่วนสีฝุ่นนั้นยังคงนั่งอยู่ที่เดิมสายตาก็มองสังเกตหาทางเอาตัวรอด และหากหญิงชราคนนี้ทำอะไรนิลตราเพื่อนของเธอจะได้ช่วยได้ทันท่วงที

“หนูอยู่ข้างนอกป่า ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีผู้คนในป่าแห่งนี้...ที่เป็นแบบนี้”

“เป็นอย่างไร เป็นเงาะป่าอย่างที่เอ็งพูดน่ะรึ”

“ข้างนอกนั้น มีเรื่องเล่าทั้งละครและบทประพันธ์ เอ่อ หมายถึงหนังสือน่ะค่ะเกี่ยวกับเงาะป่า ที่มีหน้าตาแบบนั้น”

นิลตราพูดอธิบายพร้อมกับหันไปมองยังหัวโขนที่ตั้งอยู่ ซึ่งเธอสังเกตเห็นว่าหัวโขนของหญิงชราคนนี้ไม่เหมือนของทั้งสามคนที่เธอพบเห็น หัวโขนเงาะของแต่ละคนไม่เหมือนกันจริง ๆ

“เขาเล่ากันว่าอย่างไร”

“เล่าว่าจิตใจดี เป็นคนดี แล้วก็จะมีร่างทองที่สวยงามภายใต้หัวโขนเงาะที่สวมใส่ หนูไม่คิดว่าจะเป็นจริง”

“ร่างทองรึ คนที่นี่ไม่มีใครเนื้อตัวเป็นเงินเป็นทองหรอกนะ”

นิลตราก้มลงมองตามสายตาของหญิงชราที่ยกแขนของตัวเองขึ้นมาพลิกดูด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ทำให้สีฝุ่นที่นั่งมองอยู่นานแต่พอเห็นท่าทางและความบริสุทธิ์ใจของหญิงชราก็คลานเข่าเข้ามาหาแล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ร่างทองที่ไม่ได้แปลว่าเนื้อตัวเป็นทอง แต่หมายถึงจิตใจที่แสนดี หน้าตาที่หล่อเหลาและสะสวย”

“หล่อเหลา สะสวย”

“ก็คือหน้าตาแบบคุณยายแล้วก็เราสองคนไงคะ”

“งาม เอ็งทั้งสองคนงามยิ่งนัก แต่ข้าแก่แล้วไม่งามหรอก”

แม่เฒ่าหันมองหน้าทั้งสองคนพร้อมกับรอยยิ้มทำให้นิลตราและสีฝุ่นนั้นยิ้มตามไปด้วย ซึ่งพอได้คุยกันแม้จะเพียงไม่นานแต่ก็ทำให้รู้ว่าเงาะป่านั้นไม่ได้บ้าใบ้ พวกเขารู้ความและพูดได้เพียงแต่บางคำก็ไม่เข้าใจและใช้ไม่เหมือนกับพวกเธอ โดยที่ไม่รู้ว่าใครสอน

“แล้วต่อไปก็เรียกข้าว่าแม่เฒ่านะ คุณยายอะไรนั่นข้าไม่คุ้นหูเสียเท่าไหร่”

“ค่ะ แม่เฒ่า...เอ่อ คือหนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”

“ถ้าข้าตอบได้ก็จะตอบให้เอ็งกระจ่าง”

“พวกเราต้องเดินไปทางไหนถึงจะออกจากป่านี้ได้คะ”

“ออกไปจากป่างั้นรึ”

“ใช่ค่ะ พวกเราแค่เข้ามาในป่าเพื่อหาที่สักการะและเดินสำรวจตามรอยคุณตาของหนู แต่อยู่ดี ๆ ก็หลงทางทั้ง ๆ ที่พวกหนูไม่ได้เดินไปไหนไกลจากทางเข้าเลยด้วยซ้ำ”

นิลตราพูดบอกด้วยสีหน้าที่อยากจะร้องไห้เพราะเธอไม่คิดเลยว่าเพียงแค่อยากมาตามรอยคุณตาของตัวเองนั้น จะทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวายจนกลายเป็นแบบนี้ไปได้ และอยู่ดี ๆ ก็คิดถึงข้อความบนป้ายที่อยู่ริมข้างทางแวบเข้ามาในหัว

อย่าใคร่รู้ นึกฝักใฝ่ ในสิ่งที่ไม่เคยพบเห็น

แต่เธอไม่ได้ใคร่รู้ บางสิ่งบางอย่างที่ไม่รู้ว่าคืออะไรต่างหาก ที่พาให้เธอมารู้มาเห็นเต็มสองตาตัวเองแบบนี้!

“ออกไปจากป่ายังไงข้าไม่รู้หรอก เพราะพวกเราไม่เคยออกไปไหน”

“...”

“แต่ถ้าจะออกไป พวกเอ็งอาจจะต้องรอถามคนจากข้างนอก คนที่แต่งกายเหมือนกับพวกเอ็งให้เขาพาออกไป”

“เคยมีคนเข้ามาเหรอคะ”

“ผู้เดียว มันเจ็บตัวเกือบตายดีที่พ่อครูเขาช่วยไว้ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเข้ามาได้อย่างไร และกลับออกไปอย่างไร เอ็งคงต้องรอถามมันเอาเอง”

“ครั้งเดียวเหรอคะ แล้ว...แล้วแบบนี้เขาจะมาอีกเมื่อไหร่”

“ตอนนั้นมันมีตัวคนเดียว แต่หลังจากนั้นมันก็พาเพื่อนมันมาด้วย ทั้งเอาของกินแปลก ๆ ของใช้แปลก ๆ มาให้ ครั้งล่าสุดก็ตั้งแต่พิธีเลือกคู่ครั้งก่อน”

นิลตราและสีฝุ่นมองหน้ากันด้วยสายตาสิ้นหวังเพราะไม่รู้ว่าพิธีเลือกคู่อะไรนั่นผ่านพ้นมานานเท่าไหร่แล้ว และกลุ่มคนที่ว่าจะมาอีกเมื่อไหร่

“แต่พวกเอ็งก็จะอยู่ที่นี่เพื่อรอไม่ได้ เพราะหากไม่ได้เจียนตายที่ต้องให้พ่อครูช่วยรักษาในฐานะผู้ซึ่งมีวาสนาต่อกันให้ช่วยเหลือ ไม่ใช่สายเลือด ก็คือคนแปลกประหลาดที่จะนำพาเรื่องร้าย ๆ เข้ามา”

“!”

“ทุกคนจะไม่ยอม โดยเฉพาะเจ้าพวกนั้น”