ม่านรักพนาเร้น ตอนที่ 9

กลางป่า

สายตาคมนิ่งเรียบทั้งสองคู่ภายใต้หัวสวมต่างจับจ้องมองไปรอบ ๆ ป่าเพื่อหาความผิดปกติรวมถึงคนแปลกหน้า ซึ่งคนหนึ่งก็นอนเหยียดยาวกอดอกอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ อีกคนก็ยืนพิงต้นไม้อยู่เบื้องล่างด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

ที่แม้ว่าคนพวกนั้นจะอยู่ใกล้ไกลแค่ไหนหูและดวงตาของพวกเขาก็สามารถเล็งเห็นและได้ยินเสียง ด้วยเพราะหัวโขนที่สวมใส่และวิชาอาคมที่ร่ำเรียน

“มึงไม่พาไปหาพ่อครู”

ชายหนุ่มที่นอนอยู่ด้านบนพูดถามด้วยความสงสัยเพราะที่เคยคุยกันไว้ก่อนที่จะไล่ต้อนสองคนแปลกหน้าที่บังเอิญมาเจอในตอนที่กำลังจะกลับเข้าหมู่บ้านหลังจากที่ออกมาหาผลไม้ในป่า

และที่น่าแปลกใจคือพวกเขาที่คอยจับตามองทุกอย่างกลับไม่รับรู้เลยแม้แต่น้อยว่ากำลังมีผู้บุกรุกจนรู้สึกเสียท่าไม่น้อย

“แม่เฒ่าขอ”

ผืนป่า ผู้เป็นน้องชายเอ่ยตอบพี่ชายซึ่งก็คือคนที่นอนอยู่ข้างบนต้นไม้อย่าง ผืนฟ้า ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทำให้คนเป็นพี่นั้นยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมแม่เฒ่าจะต้องมาขัดขวางตัวซวยที่ไม่ว่าจะย่างกายเข้ามาด้วยความตั้งใจหรือว่าหลงทางก็ไม่น่าไว้ใจทั้งสิ้น

“จะซวยกันหมด”

“ไม่มีของ”

“จริงอยู่ว่าพวกมันไม่มี แต่เอ็งมั่นใจรึว่าจะไม่มีคนอื่นนอกจากมัน”

“ดูอยู่”

“เมื่อวานก็ดูกัน ตาตั้งสามคู่ยังดูไม่พบ”

ผืนฟ้าพูดบ่นด้วยความหงุดหงิดเพราะพวกเขาทั้งสามคนไม่ว่าจะเป็นน้องชายอย่างผืนป่า ตัวเขาผืนฟ้า และอีกหนึ่งคนที่มาด้วยเมื่อคืนอย่าง ควันธูป ล้วนแล้วแต่รอบรู้ในวิชาอาคมต่าง ๆ แม้ว่าจะถนัดกันคนละอย่าง แต่ก็เรียกได้ว่าเก่งกาจจนเป็นที่พึ่งให้แก่ผู้คนในหมู่บ้าน

หากแต่คราวนี้ที่ปล่อยให้คนหลงเข้ามาได้โดยที่พวกเขาแทบไม่รู้อะไรเลย จึงทำให้รู้สึกสงสัยว่าพวกเธอเก่งกว่ายังไงถึงได้หลุดรอดสายตา ยังดีที่ตามไล่ต้อนให้เข้าไปใกล้หมู่บ้านได้ เพราะหากปล่อยให้ไปเจอคนอื่นเข้ามีหวังจะยิ่งเตลิดและหนีไปตายตกอยู่ในป่า

ซึ่งพวกเขาถือว่าเป็นการสร้างกรรมที่จะทำให้คนผู้นั้นที่เป็นสาเหตุต้องทรมาน จะตายก็ตายไม่ดี อยู่ก็ไร้ซึ่งความสุขราวกับถูกสาปส่งจากคนที่ตาย

“ฟ้า”

ผืนป่าที่ยืนเงียบอยู่เอ่ยเรียกชื่อพี่ตัวเองสั้น ๆ เมื่อหูนั้นคล้ายว่าได้ยินเสียงเท้าคน ซึ่งผืนฟ้าคนเป็นพี่ก็รู้ได้ทันทีว่าต้องทำอะไรจึงเป่าปากจนเสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่า ทำให้เหล่าสัตว์น้อยใหญ่ต่างหลบซ่อนและวิ่งหนีเข้าไปในป่าลึกราวกับสื่อสารกันเข้าใจว่ากำลังมีภัย

“ไม่ใช่”

“มึงนะมึง”

ผืนฟ้าอดที่จะบ่นน้องชายตัวเองไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรไปมากกว่านั้นเพราะผืนฟ้านั้นเข้าใจดีว่าทำไมผืนป่าถึงเป็นคนขี้ระแวงและระวังในทุกสิ่ง แม้จะเป็นเพียงแค่เรื่องน้อยนิดที่ผิดสังเกต เพราะเขาเคยโดนทำร้ายจากคนภายนอกด้วยสิ่งที่ทะลวงเข้ามาฝังลึกอยู่ในกาย แต่โชคดีที่พ่อครูช่วยไว้ได้ไม่เช่นนั้นก็คงจะตายไปแล้ว

อาวุธที่ขนาดหัวสวมยังปกป้องเขาไว้ไม่ได้เพราะมันคือลูกปืนที่ถูกปลุกเสกจากคนที่มีของราวกับรู้ว่าในป่านี้มีบางอย่างที่ทำให้เขาต้องเตรียมพร้อมนำมันมา

แต่หากเป็นตอนนี้ที่เขาเติบโตเป็นชายหนุ่มที่เพียบพร้อมทั้งร่างกายและวิชาอาคม นอกเสียจากจะไม่โดนกระทำยังจะจัดการให้มันไม่กล้ากลับเข้ามาในป่าแห่งนี้อีก

“ยังได้ยินอยู่ไหม”

“ไม่ ไม่มีอะไร”

“ก็ดี เพราะถ้าหากมีก็ดูจะชุกชุมเกินไป”

ผืนฟ้าขมวดคิ้วเข้มที่อยู่ภายใต้หัวสวมด้วยความสงสัยเพราะตั้งแต่เกิดมานอกจากครั้งนั้นที่มีคนหลงเข้ามา ครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นครั้งที่สอง ไม่นับครั้งก่อน ๆ ที่ พรานหนุ่ม ตั้งใจมา

แต่ผืนป่าที่เพิ่งลืมตาขึ้นกลับมองจ้องไปยังเบื้องหน้าด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกแล้วตอบกลับพี่ชายด้วยน้ำเสียงที่นิ่งไม่ต่างกัน

“เพราะหมู่บ้านเรามีตัวซวย”

“งั้นไปเถอะ ไปดูรอบ ๆ ที่มึงได้ยินเสียงอีกสักหน่อย แล้วรีบกลับไปลากคอพวกมันออกไปโยนทิ้งไว้ให้ห่าง”

“แม่เฒ่าจะไม่ยอม”

“แล้วมึงยอมรึ”

“ไม่”

“ถูก มึงกับกูไม่ยอมทุกคนก็ต้องไม่ยอม เพราะฉะนั้นอย่าให้ผู้หญิงหน้าตาแปลก ๆ กลิ่นตัวฉุนจมูกพวกนั้นมาทำให้บ้านเราไม่สงบ”

“ไม่ได้กลิ่น”

ผืนป่าเงยหน้าขึ้นไปมองคนเป็นพี่ทำให้ผืนฟ้านั้นยิ่งขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่ ก่อนจะกระโดดลงมาจากต้นไม้แล้วหยุดยืนกอดอกข้างคนเป็นน้อง

“กลิ่นแรงปานนั้น ทำไมมึงไม่ได้กลิ่น”

“...”

“หรือเพราะมัวแต่มองหน้า มองขาสีซีดของพวกมัน”

“ไม่มองจะไล่ต้อนได้ยังไง”

“นึกว่าหลงเสน่ห์หญิงประหลาดเข้าเสียแล้ว”

“ไร้เสน่ห์”

พูดจบผืนป่าก็จับกระบองที่วางอยู่ข้างตัวมาถือไว้ก่อนจะวิ่งออกไปจากตรงนี้ด้วยความเร็ว ทิ้งให้ผืนฟ้าคนเป็นพี่ได้แต่ยืนกอดอกแล้วเอียงคอมองด้วยสีหน้านิ่งเรียบก่อนจะมองกลับไปยังหมู่บ้าน

“จริงของมึง”