ม่านรักพนาเร้น ตอนที่ 7

ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงทั้งกล้ามแขน แผงอกกว้าง และหน้าท้องแข็งที่เรียงเป็นก้อนอย่างสวยงามแต่ก็ไม่ได้ดูตัวใหญ่จนน่ากลัว หากแต่สิ่งที่ทำให้น่ากลัวแก่ผู้คนที่ไม่เคยพบเห็นก็คือสีผิวที่ดำสนิทและหน้าตาที่ไร้ซึ่งดวงตา จมูก และริมฝีปากเหมือนพวกคนทั่วไป เพราะใบหน้าที่แท้จริงนั้นหลบซ่อนอยู่ภายใต้หัวสวมของพวกเขาที่สืบทอดทำตามกันมารุ่นสู่รุ่น

ว่าหากอายุครบสิบปีจะต้องสร้างหัวสวมเป็นของตัวเองก่อนที่จะถูกนำไปทำพิธีโดยคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็น พ่อครู ซึ่งจะมีผู้สืบทอดรับช่วงต่อทำหน้าที่นี้เสมอ อีกทั้งหัวสวมนี้จะอยู่กับคนผู้นั้นไปตลอดชีวิต

หากมิใช่พ่อแม่หรือผัวเมีย จะให้คนอื่นเห็นเนื้อหนังและหน้าตาที่แท้จริงไม่ได้ เพราะถือว่าเป็นสิ่งหวงแหนที่จะต้องเก็บรักษาไว้

แต่ก็มีข้อยกเว้นที่ว่าหากมีคู่ครองและอายุมากแล้วก็สามารถเปิดเผยหน้าตาได้ เพียงแต่ต้องอยู่ในบ้านเรือนและภายในหมู่บ้านเท่านั้นห้ามออกไปที่อื่นเด็ดขาด

ทำให้นิลตราและสีฝุ่นเห็นภายนอกที่น่ากลัวของพวกเขาซึ่งมันเป็นเพราะคาถาอาคมจากหัวโขนที่สวมไว้ และทำให้ผู้ที่พบเห็นมองว่านั่นคือหน้าตาและร่างกายที่แท้จริง

อีกทั้งหัวสวมนี้ยังทำให้ร่างกายของพวกเขามีพละกำลังมากขึ้น และสามารถใช้วิชาอาคมที่เรียนมาในการปกป้องตัวเอง ปกป้องป่าที่พวกเขาอยู่ ซึ่งพละกำลังนั้นมากเสียจนตอนนี้ ร่างสูงสามารถใช้แขนทั้งสองข้างหิ้วปีกผู้หญิงตัวเล็กคนละข้างเดินเข้ามาในหมู่บ้านได้อย่างสบาย

และตลอดทางที่เดินกลับเข้ามาก็ต่างตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนในหมู่บ้านที่ต่างจับต้องมองมาด้วยความสงสัย แต่มิได้สงสัยหรือแปลกใจกับการแต่งตัวหรือรูปร่างหน้าตาของคนที่เขาพามา เพราะคนที่นี่เคยพบเห็นผู้คนแบบพวกเธอมาก่อน

และหากถอดหัวโขนที่สวมใส่ออก พวกเขาก็มีรูปร่างหน้าตาไม่ได้ต่างไปจากพวกเธอเลย

อีกทั้งพวกเขายังรู้จักกับคนกลุ่มหนึ่งที่มาจากถิ่นฐานเดียวกับพวกเธอ ซึ่งนาน ๆ ทีจะเข้ามา รู้จักถึงขั้นเรียกได้ว่าสนิทสนม

“จะพาพวกมันไปไหน”

น้ำเสียงแหบพร่าของหญิงชราผู้แสนอ่อนโยนที่คนในหมู่บ้านต่างเรียกกันว่า แม่เฒ่า ผู้ซึ่งเป็นแม่ของ พ่อครู คนปัจจุบัน หลังจากที่เขารับช่วงต่อจากพ่อตัวเองที่ลาลับไป

แม่เฒ่าเดินมาหยุดยืนขวางทางไว้พร้อมกับเอ่ยถามทำให้ ผืนป่า นั้นจำต้องหยุดเดินแล้วมองจ้องหน้าหญิงคนที่เขานับถือด้วยสายตานิ่งเรียบ

“พ่อครู”

“ปล่อยมันมาให้แม่เถอะ พวกมันไม่ได้คิดร้ายแค่หลงทางมาเท่านั้น”

“เข้ามาไม่ได้ง่าย ๆ”

“ก็อาจจะมีวาสนาต่อกัน”

“พวกมันมีของ”

“ป่าเอ๊ย ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ สองคน แค่เอ็งมองดูก็รู้แล้วว่าไร้ซึ่งพิษสง ยังจะคิดว่าเขามีของอีกรึ”

“...”

“ให้แม่พาพวกมันไป แล้วแม่จะดูเองว่ามีของสิ่งใดที่ไม่น่าไว้ใจหรือเปล่า”

หญิงชราในในชุดกระโจมอกสีแดงและผ้าถุงสีเดียวกันเดินเข้ามาวางมือแตะยังแขนแกร่งและเอ่ยบอกด้วยความใจเย็น ทำให้เจ้าของใบหน้านิ่งเรียบที่ยืนนิ่งอยู่นั้นปล่อยร่างที่อยู่ในวงแขนตัวเองทั้งสองข้าง ร่วงหล่นลงไปนอนที่พื้นทันที

“ไปดูข้างนอกกันอีกรอบเถอะ อาจจะมีพวกมันอีก”

ชายหนุ่มอีกคนที่เดินเอามือปิดจมูกเข้ามาใกล้หลังจากที่ยืนกอดอกดูผืนป่านำร่างหญิงสาวทั้งสองคนเข้ามา เอ่ยพูดแล้ววางมือตบไหล่กว้างของน้องชายตัวเองก่อนที่พวกเขาจะเดินออกไปจากหมู่บ้านท่ามกลางสายตาของแม่เฒ่าที่มองเห็นอะไรบางอย่างในตัวพวกเขา

แม่เฒ่าให้พวกหญิงสาวในหมู่บ้านพยุงร่างของนิลตราและสีฝุ่นเข้ามาในเรือนที่ทำจากไม้ไผ่หลังเล็กที่แม่เฒ่าอาศัยอยู่เพียงคนเดียว ไม่ไกลจากเรือนของพ่อครูผู้ซึ่งเป็นลูกชาย

“เมียเจ้าพวกนั้นมันรึแม่”

“พวกไหน”

“ก็มีอยู่พวกเดียวที่เข้ามาในหมู่บ้านเราได้”

“ไม่อาจรู้ได้ ข้ารู้แค่ว่าพวกมันยังพรหมจรรย์”

“งั้นก็รีบปลุกมันสิ”

“พวกเอ็งก็กลับไป มิเช่นนั้นตื่นมาเห็นเข้าก็คงจะได้สลบไปอีก”

หญิงสาวในหมู่บ้านที่สวมใส่หัวสวมอยู่นั้นต่างหันมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ ว่าทำไมเพียงแค่เห็นหน้าพวกเธอจะต้องสลบด้วย

เหตุเพราะพวกเธอไม่เคยออกไปข้างนอก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านอกป่าแห่งนี้มีเมืองที่กว้างใหญ่มากกว่าหมู่บ้านของพวกเธอแค่ไหน ไม่เคยรู้ความคิดความอ่านหรือความแตกต่างว่าคนภายนอกมองทุกคนที่นี่ยังไง แต่ผู้คนที่หลงเข้ามาที่นี่ต่างหากคือคนที่แปลกประหลาดสำหรับพวกเธอ

หัวสวมก็ไม่มีใส่ แถมยังเปิดเผยใบหน้าและเนื้อหนังมังสาไม่คิดหวงเนื้อหวงตัว!

เมื่อเหล่าหญิงสาวในหมู่บ้านต่างพากันกลับออกไปหญิงชราที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงกลางระหว่างนิลตราและสีฝุ่นก็จับข้อมือของพวกเธอทั้งสองคนมาไว้ในมือตัวเอง ก่อนจะหลับตาลงแล้วสวดท่องคลายอาคมจากลูกดอกของผืนป่าที่ทำให้เธอทั้งสองคนนั้นหลับใหล

“ตื่นเถิด”

สิ้นสุดเสียงของแม่เฒ่าดวงตาฝ้าฟางก็ลืมตาขึ้นมองไปยังใบหน้าของนิลตราและสีฝุ่นที่พวกเธอเองนั้นก็ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมองมายังแม่เฒ่าที่นั่งอยู่

วินาทีที่ทั้งสองคนเห็นหญิงชราก็นอนมองอยู่แบบนั้นสักพักเพราะยังคงมึนงงจากมนต์ที่เพิ่งคลาย แต่พอเริ่มตั้งสติได้ก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วถอยหลังหนีเข้าไปยังมุมบ้าน แต่กลับต้องกรีดร้องออกมาอีกครั้งเมื่อทั้งสองคนเหลือบเห็นอะไรบางอย่างผ่านทางหางตา ซึ่งสิ่งนั้นตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นบูชาระหว่างกลางที่พวกเธอทั้งสองคนนั่งอยู่ และสิ่งนั้นก็เป็นสิ่งที่ทำให้พวกเธอกลัวจนหมดสติไปเมื่อคืนนี้

ตื่นมาเห็นคนหน้าตาปกติก็คิดว่ารอดแล้ว แต่พอมาเห็นแบบนี้คงยังไม่รอดสินะ!