คนป่วยหวั่นไหว

บทที่1

คนป่วยหวั่นไหว 1

ภายในห้องโดยสารรถยุโรปคันหรูกำลังแล่นด้วยความเร็วปานกลางไปตามถนนเบื้องหน้า มีเพียงเสียงเพลงสากลขับกล่อมคนนั่งเบาะหลังให้เคลิบเคลิ้มและผล็อยหลับในที่สุด จนกระทั่งเสียงทุ้มสุภาพของคนขับรถวัยยี่สิบแปดปีเรียกเจ้านายสาวเมื่อรถเคลื่อนมาจอดยังเทอเรสหน้าบ้าน

“คุณนายครับ ถึงบ้านแล้วครับ” ธัน หรือธันวา เจ้าของร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ผู้มีใบหน้าหยก ผิวขาวเนียนละเอียดราวกับผู้หญิง คิ้วเข้มหนาเรียงสวย จมูกโด่งเป็นสัน ปากหนาได้รูป พอพิจารณาดีๆ หน้าตาชายหนุ่มกระเดียดเหมือนพวกดาราจีน

เขาอยู่ในชุดสูทสีดำซึ่งเป็นยูนิฟอร์มตำแหน่งของคนขับรถบ้านภักดีนุกูล ด้วยความเข้มของเสื้อผ้าตัดกับผิวขาวๆ ของเขานั่นแหละยิ่งทำให้เขาดูดี มีเสน่ห์เหลือร้ายทำให้ผู้คนหรือสาวๆ ในแวดวงการธุรกิจต่างก็พากันอิจฉาพิชชาอรที่มีลูกน้องหล่อเหลาไว้ใช้งานข้างกาย ด้วยความมีรูปลักษณ์ภายนอกอันหล่อเหลาและโดดเด่นนี่เอง ทำให้ใครต่อใครถึงกับคาดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นแค่คนขับรถให้กับคุณนายพิชชาอร แม่หม้ายที่สามีด่วนจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสองปีก่อนหลังจากแต่งงานกันได้เพียงสองปี

“หืมม์ ถึงแล้วเหรอคะ” คนพึ่งตื่นถามเสียงงัวเงียขณะกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับแสงให้คุ้นชินกับแสงไฟเปิดสว่างโร่ ดวงตากลมโตหวานซึ้งหันมองผ่านกระจกใสไปยังเบื้องหน้า บ้านหลังใหญ่สองชั้นบนพื้นที่ 238 ตารางวา พ่อกับแม่สร้างให้เพื่อเป็นของขวัญในวันแต่งงานกับอดีตสามี และเป็นเรือนหอของบุตรสาว

“ครับ” เสียงดังอู้อี้คล้ายคนคัดจมูกตอบเสร็จก็รีบกุลีกุจอเดินลงเพื่อไปเปิดประตูรถให้เจ้านายสาวร่างแบบบางในเสื้อคลุมแขนยาวสีครีมเข้ารูป สวมคู่กับกระโปรงทรงสอบเอวสูงสีเดียวกัน

“ขอบใจจ้ะ” เมื่อทรงตัวบนพื้นได้ พิชชาอรก็หันมาขอบคุณคนขับรถที่มีอายุน้อยกว่าเธอถึงสี่ปี

ธันวาผ่านการคัดเลือกมาเป็นคนขับรถประจำตัวให้เธอเมื่อสองปีก่อน หลังจากอดีตสามีพร้อมกับคนขับรถเสียชีวิตกะทันหัน โดยให้ทดลองงานอยู่แค่สองอาทิตย์

ตอนแรกพิชชาอรไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวเขานัก ด้วยอายุ รูปร่างหน้าตา ของเขาไม่มีส่วนไหนเหมาะกับการมาเป็นคนขับรถสักนิด ถ้าสมัครเป็นดารานายแบบก็ว่าไปอย่าง แต่ในช่วงระหว่างทดลองงาน ธันวาทำหน้าที่คนขับซึ่งก็ทำได้ดีจนเธอคาดไม่ถึง เขาดูมีประสบการณ์ ขับรถได้นิ่งนั่งสบาย ใจเย็น รู้สึกปลอดภัยควบคุมอารมณ์ได้ดีไม่หัวร้อนเมื่อต้องเจอสถานการณ์ชวนปวดประสาท และเขาคนนี้ยังรู้จักทุกซอกทุกซอยในพื้นที่กรุงเทพฯ เมืองขึ้นชื่อว่ารถติดมากที่สุด แต่เจ้าตัวยังพาเธอลัดเลาะไปถึงจุดหมายได้อย่างรวดเร็วกว่าปกติเกือบหนึ่งชั่วโมง นั่นจึงเป็นเหตุผลให้เธอตัดสินใจเลือกธันวา

และนานวันเข้าหัวใจเธอกับรู้สึกแปลกๆ ยามเมื่อเผลอสบกับดวงตาเรียวรีสีสนิมเปี่ยมด้วยเสน่ห์ของบุรุษเพศที่เปล่งประกายวิบวับแปลกๆ ทั้งยามเขาดูแลตามหน้าที่และยามเขาส่งยิ้มละมุนละไมให้เธอนั่นอีก ความรู้สึกที่ไม่พานพบคุ้นเคยมาก่อน อยู่ๆ ก็แพร่กระจายไปทั่วห้วงความคิดหญิงสาว ราวกับว่าการมีอยู่ของชายหนุ่มมันทำให้แม่หม้ายอย่างเธอรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจอยู่ทุกวัน

เธอคงไม่ได้ชอบลูกน้องตัวเองหรอกนะ

“ครับ” เขายิ้มให้กับหล่อน เป็นจังหวะเดียวกันธันวารู้สึกถึงแรงสั่นไหวในอกข้างซ้ายเพราะรอยยิ้มสดใสส่งตรงมาถึงเขา

คุณนายพิชชาอรมักจะแจกรอยยิ้มสดใสให้แก่คนรอบข้างเสมอ เรื่องนี้เขารู้ดี ทว่าธันวากับไม่ชินเสียทียามเจ้าหล่อนยกมุมปากขึ้นยิ้มจนแก้มบุ๋ม ดวงตากลมโตทั้งสองข้างหรี่ลงจนเหลือครึ่งดวง ก่อนจะเผลอมองหน้าหญิงสาวไปมากกว่านี้ก็มีเสียงหญิงวัยกลางคนวิ่งพาร่างอวบอ้วนเข้ามารับคุณนายของบ้าน

“ป้าคั้นน้ำส้มไว้ให้แล้วนะคะ คุณพิชชา” ป้าแต๋น แม่บ้านรับกระเป๋าเอกสารมาถือไว้อย่างรู้งาน

“ขอบคุณค่ะ”

“ส่วนธัน กลับไปพักผ่อนได้แล้ว เอ๊ะ ไม่สบายหรือเปล่าคะ จมูกแดงๆ หน้าก็ซีดๆ” เธอท้วงเมื่อสายตาเหลือบเห็นคนขับรถสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ตอนเขาไปรับเธอยังที่ทำงานก็ไม่เห็นซีดแบบนี้นี่นา ไวเท่าความคิด

เจ้านายสาวจึงขยับเข้าไปใกล้ร่างสูง เขย่งปลายเท้ายื่นหลังมือไปแตะหน้าผากรุมๆ ค่อนไปทางอุ่นเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย คนที่ยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกจึงเป็นธันวาแทน

ใบหน้าหวานอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่ไม่กี่นิ้ว กลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำหอมราคาแพงลอยเข้าปะทะจมูก คนหน้าแดงอยู่แล้วยิ่งแดงไปอีกราวกับลูกตำลึงสุก

“ตัวร้อนนะคะ แถมหน้าก็แดง สงสัยไข้ขึ้นแน่ๆ ไปหาหมอไหมคะ เดี๋ยวฉันให้ลุงพลพาไป” เธอก้าวถอยหลังกลับไปเล็กน้อยพลางไล่สายตาสำรวจคนตัวสูงด้วยความเป็นห่วงอย่างไม่ปิดบัง ทำเอาคนที่ใจสั่นอยู่แล้วใจเต้นแรงเข้าไปอีก

เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ทำเอาเขาถึงกับหายใจไม่ทั่วท้องเพราะความใกล้ชิดแบบไม่ทันตั้งตัว โชคดีป้าแต๋นวิ่งเข้าไปในบ้านแล้วจึงไม่เห็น ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ดีแน่ถ้าใครมาเห็นเข้า เขาไม่อยากให้เธอถูกใครว่าเสียๆ หายๆ