เจิ้นเป่ย ดินแดนอันหนาวเหน็บ

เมื่อครั้งปฐมฮ่องเต้รวบรวมดินแดนที่แบ่งแยกกลับมาเป็นปึกแผ่น ในครั้งนั้นได้แต่งตั้งให้แม่ทัพผู้สร้างความดีความชอบให้เป็นอ๋องต่างแซ่ มีศักดินาปกครองดินแดนต่าง ๆ เพื่อความสงบสุขของแผ่นดิน

วันเวลาล่วงเลยมาหลายทศวรรษ อ๋องต่างแซ่ที่ได้รับการสืบทอดตำแหน่ง จากที่ได้รับความไว้วางพระทัยพระราชทานดินแดนศักดินาให้ปกครอง กลับแปรเปลี่ยนเป็นความคลางแคลงพระทัยเพราะอ๋องต่างแซ่พวกนั้นเริ่มแข็งแกร่ง แต่ราชสำนักกลับอ่อนแอ...

ดินแดนต้าจิ้นมีอ๋องต่างแซ่อยู่สี่แซ่ เว่ย หรง เสิ่น และกู้ อ๋องต่าง ๆ ไม่ได้ยุ่งย่ามในราชสำนัก มีโอกาสสร้างผลงานตามวาระ แต่อ๋องที่สร้างผลงานโดดเด่นมาโดยตลอดนั้นคือเจิ้นเป่ยอ๋องกู้เหิง...

อ๋องแซ่กู้ที่ขับไล่ศัตรูต่างแคว้น และไล่ปราบศัตรูช่วงชิงดินแดนทางเหนือมาให้ต้าจิ้นจนเปิดเส้นทางการค้าใหม่ ทำให้ต้าจิ้นมั่งคั่งเป็นเท่าทวี จนทั่วทั้งแผ่นดินต่างขานนามเจิ้นเป่ยอ๋องว่าเก่งกล้ามากความสามารถ

ทว่าหลังจากนั้นคำเล่าลือของเจิ้นเป่ยอ๋องก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป คนไม่ได้สนใจความกล้าหาญของเจิ้นเป่ยอ๋องอีกต่อไปแล้ว เพราะมีคนนำไปพูดต่อ ๆ กันว่าท่านอ๋องนั้นกระหายเลือด เพราะเกิดและเติบโตในสนามรบจึงทำให้เป็นคนเย็นชา มองความตายอย่างไม่ยี่หระ ซึ่งเมื่อพินิจไปยังดินแดนเจิ้นเป่ย ดินแดนศักดินาของเจิ้นเป่ยอ๋องแล้วก็พบว่าที่แห่งนี้ไม่เคยร้างลาจากสงครามเลย ยิ่งทำให้คำพูดพวกนั้นยิ่งถูกพูดต่อมากขึ้น

ดินแดนทางเหนือของเจิ้นเป่ยที่ช่วงชิงมาได้ ก็เพราะมารดาของท่านอ๋อง หนีตามชายชู้ไปอยู่ที่นั่นหลังจากท่านอ๋องผู้เฒ่าสิ้นใจ เจิ้นเป่ยอ๋องเดือดดาล เร่งห้อตะบึงม้านำกองทัพนับหมื่นของตนไปยังที่นั่น ไล่เข่นฆ่าจนช่วงชิงเมืองทางเหนือมาได้ พร้อมกับสังหารชายชู้ผู้นั้นทิ้งต่อหน้ามารดา และพามารดาของตนไปจองจำสำนึกผิดต่อบิดาที่ภูเขาอันหนาวเหน็บ ไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวันจนกระทั่งสิ้นใจ

จากคำสรรเสริญว่าเป็นอ๋องผู้ห้าวหาญ สู่ความหวาดกลัวเพราะเป็นอ๋องกระหายเลือด ที่ใดที่เขาไปไม่พ้นต้องมีการนองเลือดเสียทุกครั้งไป

ซึ่งไม่ว่าคำพูดพวกนั้นจะจริงหรือเท็จ เจิ้นเป่ยอ๋องกู้เหิงก็ไม่เคยออกมาพูดอะไร ใช้ชีวิตยังดินแดนเจิ้นเป่ยไปอย่างไม่สนใจคำคน

ดินแดนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะ จวนอ๋องอันโอ่อ่าตระหง่านสะดุดตา เจ้าของจวนกำลังเช็ดคราบเลือดที่เปื้อนดาบ เพราะเพิ่งสังหารจิ้งจอกน้อยที่วิ่งเข้ามาในสวนจวนอ๋องจนสร้างความวุ่นวาย ตรงเบื้องหน้ามีขันทีผู้เชิญราชโองการยืนตัวสั่น

ไม่รู้ว่าเพราะอากาศที่หนาวเสียจนเข้ากระดูกดำ หรือเพราะหวาดกลัวดาบที่อยู่ในมือเจิ้นเป่ยอ๋อง

แต่ต่อให้กลัวจนตัวสั่น ขันทีน้อยก็ยึดมั่นในหน้าที่ กางราชโองการพร้อมกับกล่าววาจาไม่เข้าหู

"ด้วยโองการแห่งสวรรค์ นับแต่โบราณกาล การครองคู่คือรากฐานแห่งจริยธรรม การสร้างครอบครัวคือต้นกำเนิดแห่งความรุ่งเรือง บัดนี้เจิ้นเป่ยอ๋องกู้เหิงมีความซื่อสัตย์ภักดี มีความชอบต่อแผ่นดิน เป็นเสาหลักของราชสำนัก และจ้าวสวี่ บุตรสาวเล่ออันโหวเป็นกุลสตรีเพียบพร้อมด้วยกิริยา มีปัญญาและคุณธรรม สูงส่งด้วยชาติตระกูล คนทั้งสองเปรียบประดุจกิ่งทองใบหยก เป็นคู่สร้างคู่สมที่สวรรค์ประทาน เพื่อส่งเสริมวาสนาแห่งราชวงศ์ และความเป็นมงคลแก่ใต้หล้า เราในฐานะโอรสแห่งสวรรค์ จึงขอพระราชทานสมรสให้คนทั้งสองครองรักร่วมเรียงเคียงหมอนสืบไป ให้กรมพิธีการเลือกวันมงคลเพื่อจัดงานวิวาห์อย่างสมเกียรติ”

อยู่ดี ๆ ก็มีสมรสพระราชทานมาถึงหน้าจวน...

ดาบในมือของเจิ้นเป่ยอ๋องชี้ไปยังขันทีที่เพิ่งอ่านราชโองการจบ อ๋องผู้อวดดีแห่งต้าจิ้นใช้ปลายดาบตบเข้าที่หน้าของขันทีน้อยที่กำลังหวาดกลัว

“คิดว่าเป็นใครถึงมาจับข้าแต่งงานกับคนนั้นคนนี้ เห็นข้าเป็นสุนัขทรงเลี้ยงในวังหลวงหรือ ถึงจะกระดิกหางยอมรับ”

“ท่านอ๋องคิดกบฏหรือ”

“ข้าพูดหรือว่าคิดจะกบฏ” คนที่ถูกใส่ความรีบเอ่ยปัดเรื่องไร้สาระพวกนั้นให้พ้นตัว ถึงแม้บางครั้งก็นึกรำคาญฮ่องเต้ผู้นั้น แต่ก็ไม่คิดหาภาระมาใส่ตัว

ทว่าขนาดอยู่เฉย ๆ ก็มีภาระโยนมาให้ถึงหน้าจวน

ช่างประเสริฐเสียจริง

สงสัยว่าชื่อเสียงที่เจิ้นเป่ยอ๋องมีนั้นดังไปถึงพระกรรณ จึงได้คิดผูกมัดตนไว้ด้วยบุตรีสกุลขุนนาง เพื่อแสดงความจงรักภักดี หากอยู่กันไปนางให้กำเนิดบุตรชายไม่พ้นว่าฮ่องเต้จะมีพระเมตตามาถึงจวนอีกคราว่าจะรับไปเลี้ยงดู ทั้ง ๆ ที่ความจริงจับไปเป็นตัวประกันเพราะกลัวว่าอ๋องต่างแซ่จะคิดแข็งขืนขึ้นมา

เรื่องพวกนี้มีหรือกู้เหิงจะมองไม่ออก แต่ทว่ามองออกแล้วอย่างไร หากไม่ตอบรับราชโองการ ทำตัวโง่ ๆ ก็เท่ากับเปิดโอกาสให้ฮ่องเต้ใส่ความตนยิ่งกว่าเก่า แล้วคงสั่งให้แม่ทัพใหญ่จากหลายกองทัพมาเด็ดหัวตนไปประจานในท้องพระโรงเสียกระมัง

กู้เหิงมิได้หวาดกลัวฮ่องเต้ไท่อู่หลี่เฉินผู้นั้น แค่เบื่อหน่ายกับกลการเมืองของพวกมีอำนาจที่ชอบยื่นมือมาถึงเจิ้นเป่ย ราชโองการในวันนี้ก็ใช่เรื่องที่เหนือความคาดหมายอะไร เพราะก่อนหน้านี้ก็มีข่าวแว่วดังมาเข้าหูบ้างแล้ว

“อย่าง...อย่างไรเสีย ฝ่าบาทมีราชโองการออกมาแล้ว ให้เจิ้นเป่ยอ๋องสมรสกับบุตรของอันเล่อโหวจ้าวสวี่”

“จ้าวสวี่...” เจิ้นเป่ยอ๋องทวนชื่อของสตรีในราชโองการ ซึ่งไม่ผิดจากที่ตนได้รับข่าวมาก่อนหน้านี้ เพราะด้วยอำนาจบารมีที่มากเกินไป ราชสำนักจึงอยากลดทอนอำนาจนี้ด้วยการส่งบุตรสาวขุนนางมาตบแต่งกับตน แต่ถึงกระนั้นด้วยชื่อเสียงอันหาดีมิได้จะมีขุนนางตระกูลไหนกล้าส่งบุตรหลานมาสมรสด้วย จ้าวสวี่ผู้นี้จากที่ให้คนไปตามสืบก็หาใช่คุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูในจวนแต่อย่างใด

ก็แค่สตรีที่ถูกสกุลจ้าวจับมาใส่เกี้ยวเจ้าสาวเพื่อรักษาหน้าก็เท่านั้น

“นางมิใช่บุตรตรีของภรรยาเอก ไม่รู้ว่าจับตัวมาจากที่ใดจึงกล้าส่งมาแต่งกับข้า”

เมื่อพูดข้อเท็จจริงนี้ขึ้นมา ขันทีผู้เชิญราชโองการก็ตัวสั่น แต่ก็ทำใจดีสู้เสือประกาศกร้าวเสียงดัง

“ท่านอ๋องรับราชโองการด้วย!”

ขันทีน้อยที่อยากจะพาตัวเองออกจากที่นี่ตะเบ็งเสียงขึ้นมาอย่างเสียกิริยา ในมือประคองม้วนผ้าไหมราชโองการ มองเจิ้นเป่ยอ๋องที่ลุกขึ้นแล้วตวัดดาบที่เพิ่งเช็ดคราบเลือดออก จนดาบเล่มนั้นพุ่งไปปักกับดิน ทำเอาขันทีน้อยพลันสะดุ้งเฮือกอีกหน

เจิ้งเป่ยอ๋องใช้สายตาอันเย้ยหยันมองเรื่องน่าขันตรงหน้า ก่อนจะโน้มกายลงคว้าเอาซากศพจิ้งจอกน้อยที่เพิ่งถูกสังหารโยนไปตรงหน้าขันทีผู้เชิญราชโองการจนอีกฝ่ายถอยหลังแทบไม่ทัน มองซากศพที่น่าสะอิดสะเอียนด้วยความพะอืดพะอม

กู้เหิงคุกเข่ายกมือทั้งสองข้างที่เปื้อนเลือดสุนัขจิ้งจอกรับม้วนราชโองการแพรไหมสีเหลืองอร่าม

ขันทีน้อยจึงรีบวางใส่มือของท่านอ๋อง แล้วหันไปโก่งคอสำรอก อาจเพราะไม่เคยเห็นเลือด หรือไม่ก็ทนกับกลิ่นสาปเลือดไม่ไหว...

คนพวกนี้ช่างน่าสมเพชสิ้นดี

กู้เหิงลุกขึ้น มองม้วนราชโองการในมือ

แต่งก็แต่งสิ กู้เหิงไม่ได้เสียเปรียบอะไร สตรีนางนั้นต่างหากที่เสียเปรียบ หากคิดว่าลูกจากอนุภรรยาในจวนขุนนางตบแต่งเป็นชายาอ๋องแล้วจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายก็คิดผิดแล้ว

มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก...