Share

Chapter 7 ความรู้สึก2  

last update Tanggal publikasi: 2026-06-03 14:08:02

ในเวลานี้ทางด้านเมรีเริ่มมีอาการมึนหัว เธอจึงปฏิเสธที่จะดื่มอีกแก้ว ทว่าถูกเพื่อนในกลุ่มคะยั้นคะยอให้ดื่ม เพราะถึงยังไงเธอก็มีสารถีอย่างนายแพทย์หนุ่มคอยขับรถไปส่งถึงบ้าน                                     

“เมย์ไม่ไหวแล้วค่ะ จะเมาจนคอพับแล้วเนี่ย” หญิงสาวเริ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน นั่นคือเสน่ห์ของเธอที่ทำให้หมอชินดนัยมีความสนใจในตัวเมรี                                                                 

“อีกสักแก้วสิเมย์ เจนสัญญาว่าแก้วนี้จะเป็นแก้วสุดท้าย”             

“เจนพอได้แล้ว พ่อกับแม่รู้เดี๋ยวเมย์โดนเอ็ดอีก”                       

“พ่อกับแม่ของเธอเดินทางไปสัมมนาต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ”          

“จุ๊! จุ๊! เบาหน่อย” หญิงสาวเอ็ดเพื่อนออกไป เพราะเธอตั้งใจจะหาข้ออ้างกลับ ตั้งใจจะพูดปดพ่อกับแม่โทรตาม แต่ดูเหมือนว่าวิธีนี้คงใช้ไม่ได้อีกแล้ว ซึ่งตอนนี้เมรีรู้ตัวดีว่าเธอไม่ไหว                                 

“เมย์คุณเป็นอะไร เมาหรือเปล่า” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางขยับเข้าใกล้แล้วยังถือวิสาสะโอบไหล่เมรีอีกด้วย                                                                             

“เมย์ไม่ดื่มแล้วนะคะไม่ไหวจริง ๆ ขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”     

“ผมไปส่ง”                                                                  

“ไม่เป็นไรค่ะเมย์ไปเองได้”                                               

“ว้าย! ขอโทษค่ะ”                                                          

“ไม่เป็นไรผมบอกแล้วไงว่าจะไปส่ง มาทางนี้เดินดี ๆ” ทุกคนต่างอมยิ้มที่เห็นนายแพทย์หนุ่มดูแลเอาใจใส่เมรี ไม่มีใครถามเธอเลยสักคำว่าเต็มใจให้เขาพาไปห้องน้ำไหม                                     

“ไอ้เชี้ยรามมึงเห็นภาพที่กูส่งไปให้ดูหรือยัง ไอ้หมอนั่นมันแทบสิงร่างน้องสาวมึงอยู่แล้ว ทำไมมึงใจเย็นจังว่ะ" ขุนเดชทนไม่ไหวจนต้องรีบกดโทรหารามเกียรติ์อีกครั้ง                                                     

‘แล้วไง...’                                                                   

“กูได้ยินว่าคืนนี้พ่อกับแม่เลี้ยงของมึงไปสัมมนาต่างจังหวัด กูกลัวว่าไอ้หมอนั่นมันจะคิดไม่ซื่อกับเมรีน่ะสิ”

‘เรื่องแบบนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดัง’                                        

“แต่ถ้าถูกมอมเหล้า ไม่ต้องตบมือก็ดังได้นะ ท่าทางน้องสาวมึงเชื่อคนง่ายด้วยสิ โน่นถูกโอบมาจากห้องน้ำแล้วท่าทางจะเมามาก มึงไม่มารับน้องเมรีแน่นะ ฮัลโหลไอ้ราม!”                                              

‘………’                                                                      

“อะไรว่ะ.... จะวางสายก็ไม่บอกไม่กล่าว” ขุนเดชที่กำลังซุ่มดูเมรีอยู่นั้น พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ

“อิจฉาเมรีจังเลยอ่ะ คุณหมอทั้งหล่อทั้งรวยสุภาพบุรุษสุด ๆ”                  

“แกก็มีแฟนแล้วนี่นา”                                                     

“มีแล้วไง แต่การมีแฟนเป็นหมอมันเท่สุด ๆ เลยนะ”                            

“พวกแกก็พูดเกินไป ว่าแต่คืนนี้เมรีจะเสร็จหมอหรือหมอจะเสร็จเมรีนะ” ทุกคนต่างพูดกันสนุกปากจนเจนจิราทนฟังไม่ได้                            

“พวกแกพูดแบบนี้ลับหลังเพื่อนได้ไง ผู้หญิงอย่างพวกเราน่ะ ไม่ใช่ของเล่นผู้ชายหรอกนะ”     

“พวกเราแค่พูดเล่นน่ะ ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นด้วยเจน”           

“เรื่องแบบนี้พูดเล่นได้ด้วยเหรอ ฉันกับเมรีไม่เล่นด้วยหรอกนะ”     

“อะไรเจน แค่พูดเล่นทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นด้วย”                            

“เหรอ...ชิ!  เมรีกลับบ้านมาฉันจะไปส่งแกเอง” เจนจิราเดินเข้าไปคว้าตัวเมรีเอาไว้ ทว่าคนทั้งคู่เกือบล้มลงไปกองกับพื้น โชคดีที่นายแพทย์หนุ่มคว้าแขนของสองคนไว้ทัน                                            

“ขนาดยืนยังไม่ไหวเลยคุณ”                                              

“ปล่อยค่ะ”                                                                 

“เดี๋ยวผมไปส่งคุณเมรีเอง”                                               

“เมย์เมาขนาดนี้ไม่ดีมั้งค่ะ”                                               

“ไม่เอาน่าเจนให้คุณหมอไปส่งเมย์ถูกแล้ว ส่วนคุณมานี่เมาแล้วเดี๋ยวผมไปส่ง” ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น พลางเดินเข้ามาโอบเจนจิราไปนั่งที่เดิม ปล่อยให้นายแพทย์ชินดนัยคอยพยุงเมรีเอาไว้แบบนั้น                    

“ทุกคนมื้อนี้ผมเป็นเจ้ามือเองนะครับ”                                  

“ว้าว! คุณหมอสายเปย์” ทุกคนต่างยกยอปอปั้นในความใจป้ำของนายแพทย์หนุ่ม ซึ่งเครื่องดื่มและอาหารมื้อนี้คิดคร่าว ๆ น่าจะราว ๆ หกหลักเห็นจะได้                                                                   

“ไปครับคุณเมย์เดี๋ยวผมไปส่ง”                                           

หมับ!! เมรีถูกกระชากออกจากวงแขนของนายแพทย์ชินดนัย ท่ามกลางความแปลกใจของคนรอบข้างรวมทั้งเมรีเอง ถึงแม้เธอจะเมามากแค่ไหนก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง                                                     

“นี่คุณ! ทำบ้าอะไร” หมอชินตะคอกใส่หน้ารามเกียรติ์ เมื่อเห็นเขาแสดงท่าทีวางอำนาจ                 

“พี่ราม...” เมรีเรียกชื่ออีกฝ่ายพลางฉีกยิ้มจนเห็นไรฟัน ประหนึ่งเธอกำลังดีใจที่เขาโผล่เข้ามาได้จังหวะพอดี                                             

“เมาหัวราน้ำแบบนี้ ยังจำหน้าฉันได้อยู่เหรอ” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงห้วน                             

“จำได้สิค่ะ เห็นแค่เงาของพี่เมย์ก็จำได้แล้วค่ะ” เธอใช้น้ำเสียงยานคาง พลางแนบใบหน้าลงมายังต้นแขนอย่างออดอ้อน     ระคนกำลังอยากให้อีกฝ่ายเอาใจ ทั้งที่ปกติแล้วคนทั้งคู่เจอหน้าทีไรแทบจะฟาดฟันเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่ง       

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ยอดดวงใจรามเกียรติ์   Chapter 53 บทส่งท้าย2

    นับจากนี้ไปดวงของรามเกียรติ์ทั้งสองดวง คงเปล่งประกายโดดเด่นไม่แพ้ดวงดาวระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้า เพราะพวกเธอได้รับความรักจากเขาอย่างท้น จนอุปสรรคไม่อาจขวางกั้นได้เวลาผ่านไปบรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่เริ่มคึกคักมีชีวิตชีวา กว่าเดิมเป็นร้อยเท่าพันเท่า เมื่อเมรีกลับมาคืนดีกับรามเกียรติ์ จึงทำให้ทุกคนเป็นปลื้ม ซึ่งการแต่งงานของรามเกียรติ์กับโรสศิรินถูกล้มเลิกไปโดยปริยาย เพราะหล่อนใช้วิธีสกปรกหวังที่จะมัดมือชกชายหนุ่ม อีกทั้งยังกุเรื่องตั้งครรภ์มาเป็นข้อต่อรอง จนทำให้หล่อนต้องหนีออกนอกประเทศ “นี่สินะที่เขาเรียกว่าครอบครัวมันคือความฝันของพ่อเลยนะหนูเมย์ ขอบใจนะที่ยอมกลับมาพร้อมกับของขวัญอันล้ำค่า” ทศกัณฐ์พูดพลางรั้งเมขลาขึ้นมานั่งบนตักของเขา “คนที่เมย์ต้องขอบคุณในตอนนี้คือคุณฮายาโตะ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาคอยช่วยเหลือเมย์มาโดยตลอด” เมรีไม่เคยลืมพี่ชายของสามีที่คอยดูแลเธอในวันที่ไม่มีใคร “ทำไมวันนี้เราไม่ชวนเขามาทานมื้อเย็นด้วยกันล่ะ” รามเกียรติ์เองก็อยากขอบคุณเขาเหมือนกัน เรื่

  • ยอดดวงใจรามเกียรติ์   Chapter 52 บทส่งท้าย

    “อืม... ช้าก่อนค่ะ คือเมย์...” หญิงสาวดันอกแกร่งออกห่าง ในขณะที่วงแขนของรามเกียรติ์โอบกอดเรือนกายขาวผ่อง ชนิดที่ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ “ไม่ทันแล้วเมย์ พี่ขอเถอะนะ นะครับคนดี” น้ำเสียงออดอ้อนของเขากำลังจะทำให้หัวใจของเมรีละลาย ทว่าหญิงสาวก็ยังคงนึกถึงงานแต่งของอีกฝ่าย “พี่รามกำลังจะแต่งงาน อย่าทำให้เมย์ต้องรู้สึกผิดมากไปกว่านี้เลยนะคะ” “ใครบอกว่าพี่จะแต่งกับคุณโรสศิริน เชื่อใจพี่นะเมย์พรุ่งนี้รอฟังฝ่ายนั้นแถลงข่าวได้เลย พี่ไม่เคยเอากับใคร ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ เพราะคนที่พี่แคร์มีแค่เมย์กับลูกของเราเท่านั้น” “พี่ราม... อืม อื้อ!” รามเกียรติ์ไม่รอให้เมรีได้พูดอะไรต่อ เขาก้มลงไปใช้ปลายจมูกคมเล้าโลมคอระหงไล่ลงมายังทรวงอกอวบอิ่ม ที่กำลังสวยได้รูป เสิร์ฟส่งสัมผัสวาบหวามเกินต้านทาน ซึ่งกำลังจะทำให้คนตัวเล็กใต้ร่างหลอมละลายไปกับความปรารถนาที่กำลังลุกโชน การเล้าโลมฝ

  • ยอดดวงใจรามเกียรติ์   Chapter 51 เมียหายอยากได้คืน

    “ไอ้รามมึงรู้ไหมว่ากูเจอใคร” ขุนเดชโทรไปรายงานเพื่อนรักทันที เมื่อเขาเหลือบไปเห็นเมรี ‘ใคร! ทำไมมึงดูตื่นเต้นจัง’ น้ำเสียงของรามเกียรติ์ฟังดูคล้ายไม่ได้ใส่ใจมากนัก “คุณเมรี” ‘ฮะ! ตอนนี้มึงอยู่ไหน!’ คราวนี้น้ำเสียงของรามเกียรติ์เริ่มเปลี่ยนไป เขาดูตื่นเต้นดีใจกว่าครั้งไหน ๆ ที่ได้ยินขุนเดชเอ่ยมา “เดี๋ยวกูส่งโลไปให้” ‘อืม... โอเคกูจะรีบไป’ คำพูดของรามเกียรติ์ทำให้ขุนเดชเกิดความสงสัย เขาจะตามเมรีมาทำไมกัน ในเมื่อวันแต่งงานกำลังจะมาถึง แล้วโรสศิรินล่ะเธอจะยอมถอยง่าย ๆ เลยเหรอ ขุนเดชได้แต่คิดคนเดียวเรื่อยเปื่อย ข้างกายของเขายังคงมีสาวสวยคอยบริการเครื่องดื่ม แต่ชายหนุ่มก็ยังคงไม่ถูกใจใครสักที เขายังคงใช้ชีวิตเพล์บอยไปวัน ๆ ท่ามกลางสาวงามไม่ซ้ำหน้า เวลาผ่านไปได้สักพัก รามเกียรติ์ได้เดินตรงมายังขุนเดช ทว่าสายตาของเขากลับสอดส่องหาใครบางคน ที่หัวใจกำลังเรียกร้องเพ

  • ยอดดวงใจรามเกียรติ์   Chapter 50 ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย

    “แค่นี้มันยังน้อยไป ดีแค่ไหนที่ผมไม่ทำให้พวกมันล้มละลาย” “อย่างน้อยเขาก็เป็นพ่อของเมรี” “เพราะเหตุผลนี้ ผมถึงยอมละเว้นให้เขาได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อีกครั้ง พวกเขาต้องขอบคุณผมด้วยซ้ำ เพราะธุรกิจที่ต่างประเทศสามารถทำเงินได้มากกว่าเมืองไทยหลายเท่า” “อืม... ช่างเถอะเรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว” ทศกัณฐ์ตบไหล่ลูกชายเบา ๆ เมื่อเขาไม่รู้จะเริ่มต้นพูดเรื่องเมขลายังไงดี “คุณปู่ขา.... คุณยายเรียกให้ไปกินยาก่อนอาหารค่ะ” เมขลาวิ่งเข้ามา พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงใส ใบหน้าของเธอกำลังทำให้รามเกียรติ์ตกอยู่ในความรู้สึกที่ยากจะเข้าใจได้ “หนูชื่ออะไรครับ” เขาย่อเข่าลงไปถาม ทั้งที่รู้ว่าหนูน้อยคือลูกสาวของเมรีชื่อเมขลา “อืม... หม่ามี้บอกว่าคนแปลกหน้าจะเรียกหนูว่าเมขลา แต่ถ้าเราสนิทกันเรียกเมษาก็ได้ค่ะ” “เมขลา... เมษา ชื่อเพราะจัง ใครเป็นคนตั้งชื่อให้หนูเหรอครับ คุณพ่อหรือคุณแม่” “อืม... หม่ามี้ค่ะ” หนูน้อยเอ่ย

  • ยอดดวงใจรามเกียรติ์   Chapter 49 การกลับมาของเมรี 2   

    “เธอไม่ต้องการฉันจริงเหรอเมรี” น้ำเสียงแฝงความสั่นเครือเล็กน้อย บ่งบอกถึงการสะกดกลั้นอารมณ์อ่อนไหวไว้สุดกำลัง เพราะเขาไม่อยากหลั่งน้ำตาออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็นถึงความอ่อนแอ “เรื่องราวระหว่างเรามันจบไปตั้งนานแล้ว” “ใครบอก พี่ไม่เคยจบ พี่ไม่เคยรักใคร พี่ไม่เคยนอกใจเธอเลยนะเมรี” ครั้งแรกที่รามเกียรติ์ใช้สรรพนามเรียกตัวเองว่าพี่ ซึ่งกำลังส่งผลให้หัวใจของเมรีเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง “แต่พี่กำลังจะแต่งงานกับคุณโรศสิริน หึ! เนี่ยนะเหรอบอกไม่เคยนอกใจ พี่ไม่จำเป็นต้องชักแม่น้ำทั้งห้ามาหว่านล้อมเมย์หรอกค่ะ เพราะถึงยังไงเมย์ก็ไม่มีวันกลับไป” หญิงสาวยังคงยืนกรานเสียงแข็ง ประหนึ่งเธอได้กลายเป็นคนไร้หัวใจไปแล้ว “เมขลาเป็นลูกของใคร ตอบพี่มาสิเมย์!” ชายหนุ่มต้องการคำตอบเพื่อตอกย้ำความเจ็บปวด เพราะรามเกียรติ์คิดว่าเมรีได้เริ่มต้นใหม่กับฮายาโตะไปแล้ว ถึงแม้ความปรารถนาของเขาจะโหยหาเธอมากเพียงใด สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับพี่ชายต่างมารดา

  • ยอดดวงใจรามเกียรติ์   Chapter 48 การกลับมาของเมรี

    ณ เมืองไทยดินแดนศิวิไลซ์ มีความเจริญก้าวหน้าทางสังคมสงบสุขเต็มไปด้วยอารยธรรมความเจริญรุ่งเรือง และการมีวัฒนธรรมที่ดีงาม จนต่างชาติขนานนามว่าสยามเมืองยิ้ม หญิงสาวในชุดทะมัดทะแมง กำลังก้าวเท้าลงจากรถยนต์คันหรู พร้อมกับลูกสาวของเธอเมขลา (หนูเมษา) ที่มีใบหน้าฟ้าประทานสวยตั้งแต่เด็ก ดูมีเสน่ห์โดดเด่นอย่างเป็นธรรมชาติ ผิวพรรณดีมีรอยยิ้มที่เป็นมิตร “นี่บ้านใหม่ของเราเหรอคะหม่ามี้” “ใช่จ้าหนูชอบไหมลูก” เมรีฉีกยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันเรียงสวย พลางก้มลงไปเอามือลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ ด้วยความรักและเอ็นดู “ชอบค่ะ ชอบมากเลยค่ะ แต่...” หนูน้อยพูดออกมาพลางหยุดชะงัก เพราะคุณลุงฮายาโตะกำชับไม่ให้เอ่ยถามมารดาเรื่อบิดาผู้ให้กำเนิด “แต่อะไรเหรอหืม... ไหนลองบอกหม่ามี้มาซิจ๊ะ” “หม่ามี้ขาหนูเมษาขอไปเจอแด๊ดดี๊ได้ไหมคะ” คำถามของเมขลากำลังส่งผลให้เมรีแอบหันไปปาดน้ำตาที่มันไหลออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว “เอาไว้ว่าง ๆ

  • ยอดดวงใจรามเกียรติ์   Chapter 9 โอปป้า2 

    เมื่อรถของรามเกียรติ์แล่นออกไป ขุนพลรีบโทรหาเหมันต์ทันทีเพราะนี่คือปรากฏการณ์ใหม่เพิ่งเกิดขึ้น ร้อยวันวันปีเมรีกับเขาแทบพูดกันไม่กี่คำ ส่วนมากจะออกไปทางทะเลาะประชดประชน ต่างฝ่ายต่างไม่มีทีท่าว่ายอมใคร ‘มึงพูดจริงเหรอว่ะ’เหมันต์แ

  • ยอดดวงใจรามเกียรติ์   Chapter 8  โอปป้า

    ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่โฟกัสมาที่ชายหนุ่ม เขากลับไม่แยแสต่อผู้คนรอบข้าง เพราะถึงยังไงคนในสังคมคงลืมลูกชายนักธุรกิจดังไปแล้ว รามเกียรติ์แทบจะไม่ปรากฏตัวในงานสังคมด้วยซ้ำ มีเพียงคนใกล้ตัวที่รู้จักเขาในนามทายาทพีราวัชระกรณ์ที่ไม่ได้เรื่อง “เอาไงดี พี่ชายเ

  • ยอดดวงใจรามเกียรติ์   Chapter   6 ความรู้สึก

    เวลาผ่านไปหลายเดือน ในที่สุดเมรีก็เรียนจบสักที สมกับที่หญิงสาวตั้งใจเรียนมาหลายปี เธอคว้าเกรดนิยมอันดับหนึ่งมาได้ยิ่งสร้างความปลาบปลื้มใจให้กับคนในครอบครัว ยกเว้นรามเกียรติ์ที่แสดงออกชัดเจน เขาไม่ได้ยินดียินร้ายในความสำเร็จอีกขั้นของเมรี ค่ำคืนนี้หญิงสาว

  • ยอดดวงใจรามเกียรติ์   Chapter 5 ต่อต้าน

    หลายวันผ่านไป ภายในห้องโถงที่ถูกตกแต่งเอาไว้อย่างหรูหรา ทว่าบรรยากาศกลับตึงเครียด เมื่อรามเกียรติ์ถูกบิดาเรียกเข้าพบตั้งแต่เช้า ชายหนุ่มยังคงจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี นับตั้งแต่วินาทีที่รามเกียรติ์ทราบข่าวจากบิดา เรื่องที่เขากำลังจะมีแม่เลี้ยง ทำให้เด็กอายุเก้าขวบสับสนในหัวใจ เริ่มต่อต้า

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status