บทที่10.

บทที่10.

“โธ่ ยอดรักจ๋า เห็นพี่เด่นเป็นคนยังไงกันครับ..” อัคราพูดเสียงนุ่ม

อ๊ายย ผู้ชายอะไรทำหน้าทำเสียงออดอ้อนได้น่ารักน่าหยิกจริงๆ นี่ขนาดว่าหน้าตายังรกด้วยหนวดเครา เขายังน่ารักขนาดนี้ ถ้าเขาโกนหนวดเคราแล้วเขาจะทำหน้าได้น่ารักขนาดไหนกันนะ...

อ๊ายย นี่เธอกำลังคิดอะไรน่ะนางยอด... หญิงสาวกรีดร้องในใจที่ไหวระรัว

“ตะ แต่..”

“ใครว่าพี่เด่นจะรังแกยอดรักล่ะครับ พี่เด่นก็แค่จะแก้ไขนิสัยปากเสียต่างหากเลยต้องหาตัวช่วย”

“บ้า ปากใครก็ปากมันสิ ใครจะไปช่วยใครได้ อย่ามาหลอกเต๊ะอั๋งกันเชียว”

“ใครว่าช่วยไม่ได้ รักช่วยพี่ได้สิ รับรองเลยว่าถ้ารักช่วยพี่กำจัดน้องหมาในปาก ผู้ชายคนนี้จะไม่ปากเสียอีกต่อไป..” อัคราพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมสีน้ำเงินเข้มดูพราวพรายจนยอดรักใจสั่นรู้สึกขัดเขินขึ้นมาทันที

“ไม่รู้ไม่ชี้ น้องหมาในปากใครมีเยอะก็ไปกำจัดกันเองสิ”

“ไม่ได้หรอกเรื่องนี้พี่เด่นต้องให้รักช่วย ช่วยแบบนี้ไง...”

ไม่ทันที่ยอดรักจะได้ตั้งตัวหรือเข้าใจความหมายของเขา ริมฝีปากหยักสวยแบบบุรุษที่ห้อมล้อมด้วยหนวดรกๆ ก็โน้มลงมาทาบลงบนกลีบปากสาวที่กำลังจะทักท้วงอย่างทันที

ยอดรักตัวแข็งทื่อรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบไปชั่วขณะก่อนที่มันจะรุมร้อนขึ้นมาอย่างรวดเร็วและความร้อนนั้นก็แล่นพล่านไปทั้งกายสาว หญิงสาวรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธอยกมือขึ้นลูบไล้อกแกร่งและลำคอแข็งแรงของเขาอย่างเผลอไผลและเปิดปากให้เรียวลิ้นร้อนของเขาเข้าไปสำรวจดูดซับความหวานจากโพลงปากสาวของตนอย่างเต็มอกเต็มใจ ทั้งยังจูบตอบเขาอย่างเงอะๆ งะๆ อีกด้วย

ยอดรักหลับตาลงอย่างยอมแพ้กับความอ่อนเดียงสาของตนในเรื่องนี้ ในขณะที่อัคราครางเบาๆ ในลำคออย่างพอใจเมื่อเธอจูบตอบเขาอย่างน่ารักแม้จะเงอะงะไปบ้าง แต่มันทำให้เลือดหนุ่มร้อนระอุจนปวดร้าวไปทั้งแก่นกายแกร่งซึ่งตื่นตัวอย่างง่ายดายเพียงแค่ได้กลิ่นกายหอมกรุ่นจากนวลเนื้อนาง...

มือหนาสอดเข้าไปในชายเสื้อแขนกุดตัวสวยเพื่อลูบไล้เนื้อนางนุ่มละมุนมือ ผิวของเธอนุ่มลื่นราวผ้าไหมที่สวมใส่ กลิ่นกายสาวหอมอ่อนๆ ด้วยน้ำหอมชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นสาบสาวกระตุ้นให้เขาอยากจะกระชากซิ่นตัวสวยออกจากสะโพกมนแล้วทำอย่างที่ใจปรารถนา แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงลูบไล้เอวบางอ้อนแอ้นกับสะโพกกลมกลึงอย่างหลงใหลและจูบเธอให้สมกับที่รอคอยเพียงเท่านั้นก่อน...

อัคราถอนปากออกมาอย่างแสนเสียดายเมื่อรู้ถึงความไม่เหมาะสมกับสถานที่และเขาต้องยั้งใจไม่ให้ล่วงเกินเธอมากกว่านี้ แค่ในตอนนี้เท่านั้นล่ะ... ชายหนุ่มบอกตัวเองอย่างเอาแต่ใจ...

“ยอดรักจ๋า อย่าทำหน้าแบบนี้ต่อหน้าพี่เด่นได้หรือเปล่า...”

เสียงกระซิบของเขาทำให้หญิงสาวที่หลับตาพริ้ม เผยอริมฝีปากบวมเจ่อน้อยๆ เหมือนจะชวนเชิญให้เขาจุมพิตเธออีกครั้งลืมตามองเขาตาโตด้วยความขัดเขิน...

“คุ คุณ... คนบ้า นี่แน่ะๆๆ”

ยอดรักแก้เก้อด้วยการทุบอกกว้างอย่างโมโหระคนขัดเขินที่สุดในชีวิต แต่มือน้อยก็ถูกรวบไว้อย่างง่ายดายด้วยมือเพียงข้างเดียว ตอนนี้ยอดรักรู้สึกเหมือนตนเองตัวเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับเขา...

“เอ๊า ทุบให้พอใจแต่บอกไว้ก่อนนะว่านี่แค่มัดจำ” เขาพูดหน้าตาตายเหมือนไม่ได้เพิ่งจูบเธอเลยสักนิด 

“มัดจำอะไร คุณอย่ามาพูดมั่วๆ นะ แล้วก็ปล่อยเขาด้วย” 

”ก็มัดจำว่า ยอดรักจะไม่จูบกับใครนอกจากพี่ไง”

“อ๊าย... คนบ้า ทำไมฉันจะต้องทำอย่างนั้นด้วย ไร้เหตุผลสิ้นดี”

ยอดรักแย้งหน้าแดง นี่มันคนละเรื่อง คนละทาง คนละอย่างกับสิ่งที่เธอคาดหวังว่าจะได้คำตอบ มันคนละเรื่องเดียวกันอย่างสิ้นเชิง อะไรของเขากันเนี่ย...

“ไม่รู้ล่ะ นี่ถือว่าเป็นจูบมัดจำว่ายอดรักจะเป็นว่าที่เจ้าสาวของพี่เด่น เอาล่ะเรากลับบ้านกันเถอะ...”

พูดจบเขาก็เดินนำหน้าเธอไปก่อนทั้งยังผิวปากเป็นเพลงรักอย่างสบายอารมณ์โดยที่เธอได้แต่อ้าปากค้างยืนมองเขาอย่างงงงวย ไม่เข้าใจเลยว่าตนเองกำลังเจอกับอะไรและเขากำลังทำอะไร

แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน เธอถูกเขาจูบมัดจำ แล้วเขายังจับจองเธอเป็นว่าที่เจ้าสาวของเขาอีกด้วย โอย... นังยอดงง งง และไม่เข้าใจ...

ยอดรักยืนงงอยู่ตรงนั้นเป็นนานจนเขาตะโกนบอกเธอว่าตรงนี้ตอนค่ำๆ งูจะชุมมาก ทำให้เธอต้องรีบเดินเร็วๆ ตามหลังเขาไปอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงทั้งที่ยังงงไม่หายอยู่นั่นเอง...    

“จริงเหรอที่คุณพูดมาทั้งหมด...” กุ้งเต้นถามอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่พลลูกน้องคนสนิทของอัคราเล่าให้เธอฟัง

กะเทยสาวร่างใหญ่ใจบอบบางมองชายหนุ่มหน้าเข้มผิวเข้มตรงหน้าอย่างพิจารณา เขาก็หล่อดีอยู่หรอกดูดิบๆ เถื่อนๆ เหมือนกับเจ้านายของเขานั่นล่ะ แต่ดูพลจะเคร่งขรึมและพูดน้อยแต่ก็แฝงไว้ด้วยความทะเล้นอยู่ไม่น้อย

“จริงสิคุณ ผมเอาหัวเป็นประกันเลย นายใหญ่ผมน่ะแอบรักคุณยอดรักมานานแล้ว และที่ทำทั้งหมดนั่นก็เพื่อให้คุณยอดรักพ้นจากปลิงนรกสองตัวนั่น”

“เข้าใจเปรียบ ปลิงนรก แต่ก็เหมาะมาก อิอิ” กุ้งเต้นหัวเราะคิกคักชอบใจกับฉายาที่พลตั้งให้พิชฎากับอาทิตย์

“แล้วตกลงว่าไง คุณเอาด้วยไหม”

“แหม เรื่องสนับสนุนเพื่อนให้ได้ดิบได้ดีได้เป็นคุณนายพันล้านทำไมฉันจะต้องปฏิเสธด้วยล่ะ เพื่อนรักสบาย ฉันก็ต้องพลอยสบายไปทั้งชาติด้วยอยู่แล้ว”

“โห... คิดได้ไกลมากเลยคุณ”

“ก็กะเทยอย่างฉัน เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พ่อแม่ลูกหลานก็ไม่มี ยิ่งผัวก็ยิ่งหาไม่ได้ อนาคตดับอนาถเห็นๆ หากนังยอดได้ดิบได้ดี มันก็อาจจะดูแลฉันด้วย ไหนลูกๆ ของมันอีกฉันก็จะช่วยเลี้ยงดู ก็จะต้องมีใครสักคนล่ะที่มีแก่ใจเลี้ยงดูปูเสื่อกะเทยแก่ๆ คนนี้บ้าง”

กุ้งเต้นพูดตามความจริงที่ตนนั้นคิดไว้ แม้จะรู้ว่าจุดจบของชีวิตกะเทยอย่างตนนั้นมันอาจจะไม่สวยหรู แต่บั้นปลายชีวิตของคนทุกเพศทุกวัยก็ย่อมอยากจะมีคนให้ฝากฝีฝากไข้ เธอเองก็เช่นกัน...

“พูดได้เห็นภาพมาก แต่ผมก็รู้สึกดีนะที่คุณยอมรับสภาพที่จะเกิดขึ้นกับตัวเองได้ ผมเห็นแต่บางคนพยายามจะยื้อสังขารและทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีความสุขจนบางครั้งก็ทำร้ายคนอื่นโดยไม่รู้ตัว...”