บทที่9.

บทที่9.

แน่นอนว่ายอดรักต้องเสียใจที่ถูกเพื่อนรักและคนรักหักหลัง หลอกลวง แต่เมื่อเขามีข้อมูลและหลักฐานว่าคนทั้งสองนั้นคิดไม่ซื่อกับยอดรักอย่างไรบ้างและความเน่าเฟะของคนทั้งคู่นั้นมีมากแค่ไหน มันก็ถูกส่งต่อไปให้ยอดรักได้รับรู้ผ่านนักข่าวหัวเห็ดคนหนึ่งซึ่งเขาได้จ้างวานให้ติดตามทำข่าวของพิชฎาและอาทิตย์มาตลอด ให้ยอดรักได้เห็นถึงความไม่ซื่อสัตย์และความริษยาของพิชฎาที่มีต่อตัวเธอ

เขารู้ดีว่ายอดรักอาจจะเจ็บปวดกับการกระทำของคนทั้งคู่ แต่เพื่อให้ยอดรักได้รับรู้ถึงความเลวร้ายของหญิงร้ายชายเลว อย่างพิชฎาและอาทิตย์เขาจึงต้องเสี่ยง ซึ่งเขาเองยังนึกชื่นชมจิตใจของยอดรักที่ยังเข้มแข็งและยืนหยัดมาได้โดยที่ไม่ตีโพยตีพายหรือคิดสั้นทำร้ายตัวเอง...

ยอดรักกลับสงบและควบคุมอารมณ์ได้อย่างดี ซึ่งมันทำให้เขามั่นใจว่าสิ่งที่เขาทำนั้นถูกต้องและดีต่อเธอ... ตอนนี้เธอก็มาอยู่ใกล้ๆ เขาแล้ว เมื่อลูกกวางตัวน้อยๆ หลงเข้ามาในดงเสือหิวขนาดนี้แล้วเขาจะปล่อยให้ลูกกวางแสนสวยลอยนวลได้อย่างไร... 

“ยอดรัก... เธอคือยอดรักของฉัน ยอดรักของพี่เด่น...” อัครายิ้มกับตนเองด้วยความสุข...

ยอดรักกับกุ้งเต้นกลายเป็นขวัญใจของคนทั้งไร่เมื่อหญิงสาวสวยที่นายใหญ่แห่งไร่อัคราพามาเยี่ยมชมไร่มันสำปะหลัง ฟาร์มเลี้ยงม้าและโรงทอผ้าไหมอันลือชื่อของดีแลนด์ซิลด์ ยอดรักนั้นตื่นเต้นมากเมื่อเห็นกระบวนการทอผ้าไหมที่เธอเคยใส่เดินแบบให้กับดีแลนด์ซิลด์มานับครั้งไม่ถ้วน ยิ่งมาเห็นการเลี้ยงไหมและการทอผ้าทุกขั้นตอนเช่นนี้เธอก็ยิ่งรู้สึกรักและภูมิใจในความเป็นไทย ได้สวมใส่ผ้าไหมไทยอันงดงามให้คนทั้งโลกได้ชื่นชมความงามของมันผ่านเรือนร่างของเธอ

ดังนั้นทุกๆ วันที่อยู่ในไร่อัคราเธอจึงสวมใส่ซิ่นผ้าไหมอย่างมั่นใจและยังสวมใส่ได้งดงามไม่เคอะเขินจนสาวๆ ในไร่ต่างพากันสวมใส่ผ้าซิ่นตามแบบเธอกันทุกคน และยังสร้างกระแสการนุ่งซิ่นให้เป็นที่ชื่นชอบของคนในพื้นที่ ซึ่งปกติแล้วจะใส่เฉพาะคนเฒ่าคนแก่และผู้ที่ทำงานในองค์กรหน่วยงานภาครัฐที่สวมใส่กันเฉพาะวันใดวันหนึ่งในสัปดาห์การทำงานเท่านั้น มาเป็นการใส่กันแทบทุกวันและใส่กันแทบทุกคน

คนรุ่นใหม่ๆ ต่างก็พากันนุ่งซิ่นกันอย่างสนุกสนานงดงามและปรับประยุกต์ได้ตามใจชอบตามสมัยนิยมได้อย่างลงตัวอีกด้วย และผ้าไหม ผ้าฝ้ายทอมือของโรงทอดีแลนด์ซิลด์ก็ขายดิบขายดีทั้งในและต่างประเทศจนแทบจะผลิตกันไม่ทันเลยทีเดียวทำให้เกิดการจ้างงานและกิจการของโรงทอเจริญเติบโตรวดเร็วได้อย่างไม่น่าเชื่อ...

“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเธอจะเชี่ยวชาญการนุ่งซิ่นขนาดนี้ ท่าทางเหมือนม้าดีดกะโหลกไม่น่าจะทำได้เลย...”

ไม่วายที่ปากเจ้ากรรมพูดอะไรออกไปให้ขัดหูเจ้าหล่อนซึ่งหันมาทำตาเขียวๆ ใส่เขา อัคราอยากจะหาอะไรมาครอบปากตัวเองเสียจริงๆ ทั้งที่ตั้งใจว่าตลอดเวลาที่เธออยู่ที่นี่เขาจะไม่ปากเสียและจะต้องขยันหว่านเสน่ห์ใส่ยอดรัก ทำให้เจ้าหล่อนเห็นความดีเขาให้ได้เพื่อครอบครองหัวใจของเธอ...

“นี่คุณ หากพูดดีๆ ไม่ได้ก็หุบปากไปเลยดีกว่า...”

ยอดรักค้อนเขาแล้วสะบัดหน้าเดินหนีเขาอย่างเง้างอด ผู้ชายอะไรนึกว่าเขาจะปรับปรุงปากให้ดีขึ้น แต่สุดท้ายก็แขวะเธออยู่เรื่อยเชียว...

“รัก ยอดรัก... พี่ขอโทษ...”

อัคราวิ่งเหยาะๆ มาขวางเธอไว้แล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนคนฟังหยุดนิ่งด้วยหัวใจพองโตกับสรรพนามที่เขาเรียกเธอ...

“ไม่ต้องมาตบหัวแล้วลูบหลังเลย คราวก่อนก็ว่าฉันเป็นตัวเงินตัวทอง แหม... เปรียบเทียบได้ดีมาก นี่หากว่าฉันไม่ได้งานในตำแหน่งประชาสัมพันธ์ของที่นี่ตามคำขอร้องของคุณแม่ดารานะ ฉันกลับกรุงเทพฯ ไปนานแล้ว”

ยอดรักเชิดหน้าบอกเขาเรือนผมซอยสั้นที่เริ่มยาวปลิวไสวตามแรงลมเอื่อยๆ เย็นสบายดูเป็นธรรมชาติใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอางแต่งแต้มฉูดฉาดเหมือนตอนที่เธอขึ้นปกนิตยสารนั้นสดใสเปล่งปลั่งราวเด็กสาวแรกผลิจนคนมองเผลอไผลเกือบลืมไปว่ากำลังคุยเรื่องอะไรกับเธออยู่...

“โธ่... พี่ขอโทษ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะว่ารักนะครับ นี่คือคำชมจริงๆ นะ”

“เหอะ... น่าปลื้มตายล่ะ หลีกไปเลย...”

หญิงสาวผลักอกกว้างเพื่อให้เขาหลีกพ้นทางของเธอแต่กลายเป็นว่าเขายึดข้อมือบางไว้แน่นทั้งยังรั้งให้เธอเซเข้าไปใกล้เขาในระยะที่แทบจะได้ยินหัวใจเธอเต้นอีกด้วย

ยอดรักหน้าแดงก่ำพยายามขืนร่างไว้แต่ก็จนใจเมื่อเขาตวัดเอวบางไว้ด้วยวงแขนอีกข้าง หญิงสาวเงยหน้ามองเขาด้วยความตระหนกตื่นเต้นและรับรู้ได้ในตอนนี้เองว่า อัครานั้นตัวสูงใหญ่กว่าเธอมาก ขนาดว่าเธอสูงกว่ามาตรฐานหญิงไทยยังต้องเงยหน้ามองเขา และเนื้อตัวของเขาก็แข็งแกร่งไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงเยี่ยงบุรุษพึงมี ที่สำคัญมันทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างน่าโมโห...

“นี่คุณ... ปล่อยนะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าฉันเสียหายนะ”

“ไม่มีใครเห็นหรอก ตรงนี้เป็นสถานที่ส่วนตัวของพี่ ไม่มีใครเข้ามาหรอก”

เขาพูดขณะรั้งให้เธอแนบชิดก่อนจะหมุนกายให้แผ่นหลังบางพิงกับต้นไม้ใหญ่ที่กิ่งก้านแผ่สาขาโน้มลงมายังพื้นดินราวกับซุ้มม่านกำมะหยี่สีเขียวให้ความสดชื่นร่มรื่นเย็นสบาย

แต่ใจของเธอนี่สิมันเต้นแรงเร็วจนเหมือนหัวใจจะวาย และไม่ได้รู้สึกรื่นรมย์เลยสักนิด มันหวิวๆ เหมือนจะลอยล่องไปนอกโลกมากกว่า...

“นี่คิดจะรังแกกันรึไง...”

ยอดรักพยายามทำเสียงแข็งใส่เขาทั้งที่ในใจรวมไปถึงแข้งขาของเธออ่อนเปลี้ยเพลียแรงตั้งแต่ที่เขาเรียกตัวเองว่าพี่กับเธอแล้ว