บทที่7.

บทที่7.

วันนั้นกุ้งเต้นจำได้ดีว่าด่าเขาไว้เสียเยอะและด้วยยอดรักกำลังเสียใจทำให้หญิงสาวอาละวาดเอากับหนุ่มหน้ารกคนนี้อย่างชนิดที่ว่าทั้งเหวี่ยงทั้งวีน โดยที่อัคราได้แต่ยืนนิ่งให้ยอดรักสาดอารมณ์เกรี้ยวกราดใส่ ก่อนที่เขาจะเดินออกไปดีๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนนั้นแม้แต่ตัวกุ้งเต้นก็ไม่เข้าใจว่าทำไมอัครายืนเฉยให้ยอดรักสาดอารมณ์ใส่อย่างรุนแรง... แต่ตอนนี้เธอคิดว่าเธอได้คำตอบคร่าวๆ แล้ว ตามเซ้นส์ของกะเทยที่ไม่เคยผิดพลาด...

“ค่ะ เราก็ดีใจมากค่ะที่ได้มาเป็นแขกของที่นี่ ใช่ไหมนางยอด”

“อื้ม...” ยอดรักเออออไปกับเพื่อนรักโดยไม่มองหน้าผู้มาใหม่ ในขณะที่คิตตี้หัวหน้าแม่บ้านตามที่ตัวเธอเองได้กล่าวอ้างรีบเดินเข้ามาเสิร์ฟกาแฟให้เจ้านายหนุ่มอย่างเอาอกเอาใจ

“กาแฟค่ะนายใหญ่... จะทานมื้อเช้าที่นี่หรือข้างในดีคะ แต่คิตตี้ ว่าเข้าไปทานข้างในดีกว่านะคะ วันนี้อากาศตรงนี้ท่าทางจะไม่ค่อยดี...”

คำพูดของคิตตี้ทำให้ยอดรักคอแข็งจากที่มองแมกไม้ไปเรื่อยเปื่อยหญิงสาวก็หันมามองหน้าแม่บ้านสาวตาเขียวปัด แต่ไม่ได้แสดงท่าทางใดๆ ออกมา ยอดรักสงบได้อย่างไม่น่าเชื่อ กุ้งเต้นค่อยๆ ผ่อนลมหายใจเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนรักแต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้ เพราะทะเลยามสงบนั้นมันน่ากลัวว่าทะเลที่มีคลื่นลม...

“พี่เด่นทานมื้อเช้ากับเราสิคะ รักคิดว่าเช้านี้เหมาะมากที่เราจะทานอาหารเช้าร่วมกันแบบสนิทสนม โดยไม่มีแม่บ้านหรือใครมายุ่งกับการทานมื้อเช้าของเรา มาค่ะ เดี๋ยวรักตักข้าวต้มให้...”

ยอดรักหันมายิ้มหวานให้กับอัคราซึ่งทำหน้าเหมือนกำลังจะสำลักกาแฟ ส่วนกุ้งเต้นหันหน้าหนีซ่อนหัวเราะแทบไม่มิดเมื่อเห็นหน้าขาวๆ ด้วยแป้งรองพื้นหนาเตอะของแม่บ้านสาวที่พยายามจะทำตัวเป็นเมียเจ้าของไร่นั้นเหลอหลาด้วยไม่ทันตั้งตัวกับมุกของยอดรัก และลูกเล่นที่เหนือกว่าของนางแบบสาวที่ลุกขึ้นมานั่งข้างๆ อัคราทำให้คิตตี้ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ อัคราต้องถอยร่นออกไปโดยปริยาย ทั้งยอดรักยังตักข้าวต้มใส่ชามให้ชายหนุ่มอย่างเอาอกเอาใจเหมือนสนิทสนมกันมานาน...

“เอ่อ นายใหญ่คะ คิตตี้ว่า...”

“อุ้ย... รักรบกวนนิดค่ะคุณแม่บ้านขา... ช่วยทำน้ำส้มคั้นให้รักหน่อยสิคะ รักไม่ทานหวานนะคะไม่ต้องใส่น้ำตาลมานะคะ พี่เด่นอยากทานของหวานอะไรไหมคะ” ยอดรักเอียงคอยิ้มให้เขาอย่างน่ารักอัคราซ่อนยิ้มในหน้าเล่นตามน้ำไป...

“ครับ พี่อยากทานบัวลอยไข่หวาน ยอดรักเองก็ชอบทานไม่ใช่เหรอจ๊ะ เอาเป็นว่าแมวช่วยบอกป้าแก้วให้หน่อยนะว่าวันนี้ฉันกับคุณรักอยากทานบัวลอยไข่หวาน..."

“ค่ะ...” แม่บ้านสาวกระแทกเสียงรับคำก่อนจะเดินลงส้นเท้าออกไปอย่างฉุนเฉียวแบบที่เก็บอารมณ์ไม่มิด

“ชิส์ คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ...”

ยอดรักพึมพำเบาๆ กับตนเองพลางย่นจมูกตามหลังคนที่เดินสะบัดก้นออกไปอย่างสะใจแล้วคิดจะลุกไปนั่งที่ของตัวเอง แต่แล้วเธอก็รู้สึกว่ามีอะไรร้อนๆ แตะที่เอวบางของตนหญิงสาวจึงก้มมองแล้วก็ต้องหน้าแดงก่ำเมื่อเห็นมือหนาคล้ำแดดของอัคราเกี่ยวมันไว้ทั้งใบหน้าที่รกด้วยหนวดเครานั้นโน้มมาใกล้ใบหูบางแล้วกระซิบเบาๆ...

“ทานข้าวต้มกับพี่ก่อนสิครับ ยอดรัก...”

ยอดรักนิ่งตัวแข็งใบหน้าร้อนผ่าวไม่กล้าแม้แต่จะหันมามองหน้าเขาเพราะกลัวว่าแก้มนุ่มของตนจะชนกับจมูกโด่งคมของเขาทั้งยังกลัวว่าเขาจะเห็นแววไหวในดวงตางามของตน 

“อุ้ย... ฉันอิ่มพอดีเลยค่ะคุณเด่น คงไม่ได้นั่งทานข้าวเป็นเพื่อน ยังไงขอตัวเดินชมวิวแถวๆ นี้สักหน่อยนะคะ ฉันไปก่อนนะนังยอด...”

กุ้งเต้นทำเสียงกระแอมเบาๆ ในลำคอก่อนจะลุกขึ้นเดินฉับๆ ออกไปทำเป็นไม่เห็นแววตาขึงขังของเพื่อนรักที่มองตามทั้งยังทำปากขมุบขมิบว่าให้เธออยู่ก่อน...

“ยี้... นังกุ้งเต้น ทิ้งฉันเฉยเลย...” ยอดรักต่อว่าเพื่อนรักเบาๆ

“ทานข้าวต้มกันดีกว่าครับยอดรัก...”

อัคราบอกเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน คำว่า ยอดรัก ที่ออกจากปากเขาเหมือนว่าเขาไม่ได้เรียกชื่อเธอแต่เป็นการเรียกด้วยสรรพนามที่มีความหมายว่าเธอเป็น ยอดรักของเขา กระนั้น...

“เอ... หรือว่าจะให้พี่เด่นป้อน”

“ไม่ต้องย่ะ.. กินของตัวเองไปเลย...”

หญิงสาวหน้าแดงกับคำพูดและการกระทำของเขาที่ทำท่าว่าจะป้อนจริงๆ เมื่อเจอมุกทื่อๆ แบบนี้สาวมั่นอย่างเธอก็ไปไม่เป็นเช่นกัน

ก็ใครจะคิดล่ะว่ามันจะเป็นแบบนี้... ยอดรักตักข้าวต้มเข้าปากด้วยความหวั่นไหวตื่นเต้นราวสาวน้อยแรกผลิ...

กุ้งเต้นยิ้มแหยๆ ให้เพื่อนรักที่เดินหน้าหงิกมาหาด้วยท่าทางเอาเรื่อง แต่ก็เหมือนมีมารหรือนางฟ้าเข้ามาขวางขัดหรืออย่างไรไม่ทราบได้เมื่อแม่บ้านสาวหน้าวอกเดินมาขวางยอดรักไว้ด้วยท่าทางที่เรียกว่า วอน... วอนหาเรื่อง...

“นี่หล่อน หยุดก่อน...”

น้ำเสียงที่คิตตี้เรียกยอดรักนั้นถือว่าเป็นการเรียกจิกหัวเลยก็ว่าได้ ยอดรักยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วยิ่งรู้สึกฉุนกึกจนอยากจะอาละวาด เพียงแต่ตอนนี้เธอยังมีสติดีอยู่ คนมีสติโชคดีทุกวันๆ ท่องไว้ยอดรัก... หญิงสาวบอกตัวเอง เพราะเธอไม่อยากจะเผชิญโชคร้ายเหมือนใครบางคนที่ยืนขวางเธอไว้...

“เป็นคางคกก็อยู่ส่วนคางคกนะคุณแม่บ้าน”

ยอดรักเหยียดยิ้มมองด้วยท่าทียียวนชนิดที่เรียกว่านางอิจฉาในละครน้ำเน่าชิดซ้ายเลยทีเดียว นางร้ายตัวจริงเสียงจริงตรงหน้าเธอก็เช่นกัน...

“แกว่าใครเป็นคางคกยะ”

“ก็ใครล่ะ ที่ชอบทำตัวตีเสมอนาย อยากขึ้นวอจนหางสั่น”

“ที่สำคัญ ไม่เคยตักน้ำใส่กะลาชะโงกดูเงาดูหนังหน้าตัวเองว่าเหมือนนางกุลาหน้าปรุไปทุกวันๆ ด้วย”

กุ้งเต้นได้ช่องเสริมขึ้นมายิ่งทำให้คิตตี้รู้สึกเหมือนกำลังโดนรุม นี่เธอกำลังโดนรังแกชัดๆ แม่บ้านสาวคิดเข้าข้างตัวเองอย่างน่าสงสารทั้งที่ตนเดินมาหาเรื่องเขาเอง...

“กรี๊ดดด พวกหล่อนจะรุมฉันใช่ไหม อ๊ายยย ฉันจะฟ้องนายใหญ่ว่าพวกแกรุมด่าว่าและทำร้ายฉัน”

“โอ๊ย... นี่หล่อน หัดมองโลกให้กว้างๆ มั่งนะยะ นี่ไม่ใช่ละครน้ำเน่าหลังข่าวนะถึงจะได้มาเต้นเร่าๆ กระทืบเท้าระริกๆ เหมือนในละคร วุ้ย... นี่กะเทยหลงเข้ามาในยุคทีวีขาวดำรึไงนะ”