Share

บทที่ 7

Author: กานเฟย
เมื่อเห็นเซียวหลินเทียนจ้องมองที่ขวดยาของเธอ หลิงอวี๋ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

การเปิดเผยในคราวนี้ นางใคร่ครวญมาอย่างดีแล้ว

ขอเพียงแค่ทำให้เซียวหลินเทียนตกตะลึงก่อนเท่านั้น นางจึงจะมีโอกาสช่วยเฮยจื่อได้!

ขณะที่หลิงหยูเงยหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ ทันใดนั้น มือของเธอก็ว่างเปล่า ขวดยาถูกชิวเฮ่าแย่งไปแล้ว

ชิวเฮ่าวิ่งกลับไปที่ด้านข้าง เซียวหลินเทียนเพียงแค่ไม่กี่ก้าว ก่อนจะส่งขวดยาให้อย่างภาคภูมิใจ

"ท่านอ๋อง ข้าได้รับยาลับมาแล้ว รีบไปช่วยเฮยจื่อเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"

เซียวหลินเทียนยิ้มเย้ยหยันออกมา หยิบมันขึ้นมาและมอบให้กับหมอในตำหนัก ไป๋สือที่ติดตามเขามาหลายปี

เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังจะเข้าไปในห้อง หลิงอวี๋ก็กัดฟันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ยาลับสามารถห้ามเลือดของเฮยจื่อได้เท่านั้น แต่ข้าได้ยินมาว่า ซี่โครงของเฮยจื่อหัก และเสียบเข้าไปในปอดของเขา ถ้าไม่ดึงซี่โครงออกมา เขาก็ยังคงตายไปอยู่ดี!”

“หมอของพวกเจ้าจะช่วยได้หรือ? ถ้าไม่ ข้าจะรอเจ้ามาขอร้องข้า! เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะเจรจาเงื่อนไขด้วย!”

“เฮยจื่อ เป็นเพราะเจ้าที่ทำร้ายเขา… เจ้ายังกล้าเจรจาข้อตกลงกับท่านอ๋องของพวกเราอีกหรือ?”

“ถ้าเจ้าอยากตาย ข้าจะช่วยเอง!”

ชิวเฮ่าเหวี่ยงดาบออกไปอย่างโหดเหี้ยม ก่อนจะพุ่งเข้าไป

ครั้งนี้หลิงอวี๋ถือว่าฉลาดขึ้น ไม่รอให้เขาเข้าใกล้ก็ร้องตะโกนออกมา

“เซียวหลินเทียน แม่น้ำยังไม่ทันได้ข้ามไป ท่านก็จะรีบเร่งทำลายสะพานแล้วรึ?”

“หรือว่าท่านกับน้องสาวของเขาจะวางแผนการกัน! ก็เลยปล่อยให้เขาฆ่าข้าเสีย เพื่อที่จะได้ส่งเสริมคู่ชายชั่วหญิงเลวอย่างพวกท่าน?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ใบหน้าหล่อเหลาของเซียวหลินเทียนก็เปลี่ยนเป็นดำคล้ำ

องครักษ์ทั้งหมดพากันมองไปที่ชิวเฮ่าด้วยสายตาแปลกประหลาด

ชิวเฮ่าหยุดลงทันที กัดฟันอย่างโกรธจัดแล้วเอ่ยอธิบายออกมา

"เจ้าอย่ามาพูดเรื่องไร้สาระ ทำลายชื่อเสียงของท่านอ๋องและเหวินซวง! เจ้าคิดว่าทุกคนจะไร้ยางอายเหมือนกับเจ้ารึ?"

หลิงอวี๋หัวเราะเยาะออกมา จากนั้นค่อย ๆ นั่งลงบนพื้น โดยไม่สนใจคำพูดของชิวเฮ่า เพียงแต่หยิบผ้าก๊อซออกมาพันแขนตน

เซียวหลินเทียนจ้องมองนาง รับรู้ได้ว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ

หญิงสาวคนนี้ดูเหมือนราวจะเปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่ง!

ก่อนหน้านั้นนางที่เคยโง่เขลาและหุนหันพลันแล่น ไม่เคยดูสงบเท่านี้มาก่อน

หากว่าไม่เห็นแผลเป็นที่น่าเกลียดบนใบหน้าที่คุ้นเคยของนางแล้ว เขาคงคิดว่าเป็นใครที่ปลอมตัวมา

“ท่านอ๋อง ให้คุณชายกินยาลับแล้ว เลือดหยุดไหลแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“แต่ซี่โครงที่หักยังคงแทงอยู่ที่ปอด กระหม่อมไม่ทราบว่าจะจัดการอย่างไร..!”

หมอประจำตำหนัก ไป๋สือรีบออกมารายงานอย่างหมดหนทาง

เซียวหลินเทียนจ้องมองที่หลิงอวี๋แล้วเอ่ยอย่างเย็นชา "เลือดหยุดไหลแล้ว ก็จะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตใช่หรือไม่? เจ้าจะจัดการอะไรก็ทำไปเช่นนั้น!"

ไป๋สือรู้สึกละอายใจ "ก่อนหน้านั้นมีคนไข้ที่กระหม่อมกับอาจารย์ได้พบ ก็มีซี่โครงเสียบเข้าไปในปอดเหมือนกับคุณชายน้อย คนคนนั้นเลือดไหลไม่หยุดตลอดคืน จนกระทั่งเสียชีวิตในกลางดึก!"

“แม้ว่าเลือดของคุณชายน้อยจะหยุดไหลแล้ว แต่กระหม่อมเกรงว่า... หากดึงซี่โครงออก คุณชายน้อยจะเลือดไหลไม่หยุดจนสิ้นชีพได้...”

คิ้วหนาของเซียวหลินเทียนขมวดขึ้นทันที

ไป๋สือลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า "ในเมื่อพระชายามียาวิเศษ พระชายาจะต้องรู้วิธีช่วยเฮยจื่อ ให้พระชายาลองดูดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

"นางไม่รู้ทักษะทางการแพทย์อันใด จะต้องพูดเพ้อเจ้อเพียงเพราะไม่รู้ว่ายาลับนี้ได้มาจากที่ใด ท่านอ๋องอย่าเชื่อนางดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ!" ชิวเฮ่าเอ่ยออกมาอย่างกระวนกระวายใจ

“ใช่แล้ว ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าพระชายาจะมีทักษะทางการแพทย์ โป้ปดแล้ว! เมื่อครู่นี้พระชายาเพิ่งจะร้องขอพ่อบ้านให้ช่วยตามหมอมาดูเสี่ยวเมา หากว่ารู้ทักษะการแพทย์แล้ว จะต้องร้องขอพ่อบ้านด้วยเหตุใดเล่า?”

หญิงสาวผู้หนึ่งยืนถือถาดอยู่ที่ประตู แต่ไม่รู้ว่านางมาตั้งแต่เมื่อใด

ชิวเหวินซวง?

หลิงอวี๋มองไปยังใบหน้าของนาง ในหัวก็เกิดภาพการทะเลาะกับนางขึ้นมา...

อ๋องอี้กลับเมืองหลวงมาครึ่งปี หลิงอวี๋ได้รับความสูญเสียจากชิวเหวินซวงทั้งในที่ลับและที่แจ้งมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

หลิงอวี๋ถูกอ๋องอี้และคนรับใช้ในตำหนักเกลียดชังขึ้นเรื่อย ๆ หญิงผู้นี้ต้องมีส่วนที่ทำให้เกิดความเกลียดชังนี้เป็นแน่

หลิงหลานเคยกล่าวไว้ว่า ชิวเหวินซวงรักเซียวหลินเทียน ถึงได้ลอบทำความลำบากให้พวกนางทั้งในที่ลับและที่แจ้ง แต่หลิงอวี๋ก่อนหน้านั้นประมาท มิได้เอาคำพูดเหล่านี้มาใส่ใจ!

ในเวลานี้ เมื่อมองเห็นชิวเหวินซวงสวมใส่อาภรณ์งดงาม

กลางดึกดื่น ยังคงทาแป้งแต่งหน้าเช่นนี้...

ในใจของหลิงอวี๋ก็เชื่ออย่างแน่แท้แล้วว่า คำที่หลิงหลานเอ่ยมานั้นเป็นความจริง

ที่หญิงผู้นี้เป็นก็คือโสเภณีในยุคสมัยใหม่!

หญิงผู้นี้จะต้องหลงรักเซียวหลินเทียนเป็นแน่!

จะต้องคิดที่จะนั่งในตำแหน่งของพระชายา!

ชิวเฮ่าถึงได้กล้าลงมือกับเสี่ยวหลัวโปด้วยการเตะอันโหดร้าย แถมยังต้องการฆ่าตนเอง ทั้งหมดนี่ก็เพื่อปูทางให้ชิวเหวินซวงได้แต่งงานกับเซียวหลินเทียนมิใช่หรือ?
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2973

    หลิงอวี๋นึกถึงความเป็นไปได้นี้ ทั้งตระหนกระคนยินดี บุตรที่ตั้งครรภ์ก่อนหน้านี้ถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเตะจนแท้งไปอย่างโหดเหี้ยมเรื่องนี้ยังคงเป็นแผลใจของหลิงอวี๋เสมอมาส่วนการกำเนิดของเซียวเยวี่ยนั้นเกิดขึ้นก่อนที่หลิงอวี๋จะข้ามเวลามา นางจึงมิเคยสัมผัสขั้นตอนการให้กำเนิดบุตรด้วยตนเองนางยังปรารถนาจะให้กำเนิดบุตรแก่เซียวหลินเทียนสักคนหนึ่งหากตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ เช่นนั้นมิใช่ว่าความปรารถนาสัมฤทธิผลแล้วหรือ?หลิงอวี๋ครุ่นคิดพลางรีบเช็ดหน้าให้แห้ง แล้วจึงตรวจชีพจรของตนเองชีพจรลื่นไหล...นี่หมายความว่านางตั้งครรภ์แล้วจริง ๆ!ชั่วพริบตานั้นดวงตาของหลิงอวี๋ก็พลันรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา นางตั้งครรภ์บุตรของเซียวหลินเทียนอีกครั้งแล้วจริง ๆเพียงแต่บุตรคนนี้ มายามไหนมิมา ดันมาในยามนี้นางยังต้องเข้าร่วมการประลองชิงตำแหน่งเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ ย่อมต้องเผชิญกับอุปสรรคเกินจินตนาการมากมายมิแน่ว่าอาจจะกระทบกระเทือนถึงบุตรได้!ความตื่นเต้นของหลิงอวี๋ลดทอนลง นางสูดลมหายใจลึกเพื่อบังคับให้ตนเองสงบใจลงในเมื่อบุตรมาเกิดแล้ว นางจักต้องให้กำเนิดเขาให้ได้นี่คือบุตรที่นางเฝ้ารอกว่าจะได้มา นางจั

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2972

    หลิงหว่านกล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “ผู้อาวุโสอูหม่านั้นเอ็นดูผู้ใดก็พลอยเอ็นรอบข้างคนผู้นั้นด้วยเพราะเห็นแก่หน้าของท่าน จึงได้ปฏิบัติกับพี่เขยและพวกเผยอวี้เป็นพิเศษ!”“เผยอวี้บอกว่าอยากจับสัตว์เทพสักตัว ผู้อาวุโสอูหม่ายังช่วยสอนเคล็ดลับการจับสัตว์เทพให้แก่เขาด้วย!”ครั้นหลิงอวี๋ได้ยินว่าทุกคนล้วนได้รับประโยชน์จากอูหม่าจือ ในใจก็ยิ่งเคารพนับถืออาจารย์ผู้นี้ขึ้นไปอีกยามนี้นางมิได้เพียงแบกรับชีวิตของคนในครอบครัวหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนเท่านั้น ทว่ายังแบกรับความแค้นของอูหม่าจือไว้บนบ่าอีกด้วยมีเพียงหมั่นเพียรศึกษาเล่าเรียน และก้าวขึ้นเป็นเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ให้สำเร็จเท่านั้น จึงจะคู่ควรกับความทุ่มเทของอูหม่าจือ หลิงอวี๋อ่านตำราจนดึกดื่น เมื่อกลับมาถึงห้องพักเพื่อจะพักผ่อน เซียวหลินเทียนยังมิได้เข้านอน เขายังนั่งสมาธิรอนางอยู่“อาอวี๋ ข้าคิดว่าพวกเรามิอาจฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ป่าหมื่นอสูรได้ ข้าได้ให้เผยอวี้แจ้งแก่ลู่หนาน ให้ทุ่มเทกำลังทั้งหมดตามหาตัวเจี่ยงชิงแล้ว!”เซียวหลินเทียนกล่าว “หมอกพิษนั้นเจี่ยงชิงเป็นผู้สร้างขึ้น นางย่อมต้องรู้สูตรส่วนผสมอย่างแน่นอน!”“หากชาติก่อนของเจี่ย

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2971

    อูหม่าจือชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าต่อมาเขาก็เข้าใจในเจตนาของหลิงอวี๋เขานั้นได้ให้สัตย์ปฏิญาณไว้ว่า จะมิเป็นศัตรูกับสำนักเซียนแพทย์ไปชั่วชีวิตทว่าการรับหลิงอวี๋เป็นลูกศิษย์ก็มิได้หมายความว่าจะเป็นศัตรูกับสำนักเซียนแพทย์หากว่าหลิงอวี๋ไปแข่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนัก และได้เป็นเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ขึ้นมา ก็ถือว่าตัวเขาได้บ่มเพาะบุคลากรล้ำค่าให้แก่สำนักเซียนแพทย์อูหม่าจือลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะฮ่า ๆ ออกมาเขาหัวเราะอย่างสำราญใจยิ่ง ราวกับเรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกฮึกเหิมเป็นที่สุดเขาหัวเราะจนน้ำตาถึงกับไหล แม้เซียวหลินเทียนจะมองมิเห็น ทว่าก็สามารถสัมผัสได้ถึงความฮึกเหิมดีใจของอูหม่าจือจากน้ำเสียงหัวเราะได้“ดี... ดี ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์!”อูหม่าจือหัวเราะเสร็จ ก็ปาดน้ำตาพลางกล่าวว่า “ในอดีตสำนักเซียนแพทย์ข่มเหงรังแกกันเกินทน ยามข้าจะแยกตัวออกจากสำนักยังใช้ชีวิตของฮูหยินข้ามาบีบบังคับให้ข้าต้องสาบานต่อหน้าธารกำนัล”“ชั่วชีวิตนี้ข้าได้แต่รู้สึกว่าเรื่องนี้คือความอัปยศที่สุดในชีวิต ทว่ากลับหรือไม่โอกาสได้ล้างอายเสียที”“หากเจ้าสามารถเป็นเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ได้ นั่นก็ค

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2970

    ขณะที่หลิงอวี๋กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น หนานซวงซึ่งมิอาจข่มใจไหวจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “ท่านผู้อาวุโสอูหม่า ท่านล่วงรู้ได้อย่างไรว่าชิงหมิงถูกลอบทำร้ายเจ้าคะ?”อูหม่าจือกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เพราะชิงหมิงได้ฝ่าฟันไปจนถึงด่านสุดท้ายแล้ว ข้าได้เห็นอักษรที่นางสลักไว้บนพื้นก่อนสิ้นใจ”“นางจารึกไว้ว่า นางขอสาปแช่งเซวียนหยวนหัว หากนางหวนคืนกลับมาได้เมื่อใด นางจะทำลายล้างสำนักเซียนแพทย์ให้ย่อยยับ!”“ข้าได้ตรวจสอบโครงกระดูกของชิงหมิงแล้ว พบว่านางสิ้นชีพเพราะถูกพิษ!”“ตัวนางเองคือนารีผู้เลิศล้ำด้วยวิชาพิษ จะเป็นไปได้อย่างไรที่ถูกวางยาพิษโดยที่นางมิรู้ตัว!”“ความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียว คือเซวียนหยวนหัวเป็นผู้ลงมือวางยาด้วยตนเอง เพราะเขาคือบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ นางมิอาจคาดฝันว่าเซวียนหยวนหัวจะอำมหิตลงมือสังหารนางได้ เช่นนี้นางจึงมิได้ระแวดระวังตัว!”อูหม่าจือส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าคงคาดคิดมิถึงว่า พิษที่ชิงหมิงได้รับนั้นแท้จริงแล้วคือพิษที่นางคิดค้นขึ้นมาด้วยตนเอง เฉกเช่นหมอกพิษที่น้องเซียวกล่าวถึงเมื่อครู่นี้!”“นี่คือสิ่งที่ชิงหมิงบังเอิญค้นพบโดยมิได้ตั้งใจ แม้แต่ตัวนางเองก็ยังมิอาจปร

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2969

    หลิงหว่านหวนรำลึกถึงความหลัง ยามที่หลิงอวี๋มีใจปฏิพัทธ์ต่อเซียวหลินเทียน นางทำทุกวิถีทางโดยมิได้คำนึงถึงสิ่งใดเพื่อให้ได้ออกเรือนกับเขาผลลัพธ์กลับกลายเป็นที่รังเกียจของผู้คน แม้แต่เซียวหลินเทียนเองก็มิได้โปรดปรานนางทว่าหลิงอวี๋กลับอาศัยความเพียรพยายามของตน มุมานะบากบั่นก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว จนสามารถกอบกู้เกียรติยศ ช่วงชิงความนับถือจากผู้คน และครอบครองหัวใจของเซียวหลินเทียนได้ในที่สุดกว่าที่หลิงอวี๋จะมีวันนี้ได้ ความเหนื่อยยากที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนั้นจะมีผู้ใดล่วงรู้บ้าง!ยกตัวอย่างเพียงสมุนไพรที่นางท่องจำเมื่อครู่นี้เถิด หากมิใช่เพราะต้องการรักษาดวงตาของเซียวหลินเทียนให้หายดี นางหรือจะสามารถจดจำสมุนไพรมากมายเพียงนี้ได้ภายในชั่วระยะเวลาอันสั้น?อูหม่าจือฟังด้วยความตั้งใจ พลางทอดสายตามองหลิงอวี๋อย่างครุ่นคิดเมื่อหลิงอวี๋ท่องจนจบ เขาก็ตกอยู่ในห้วงภวังค์หลิงอวี๋เองก็มิได้รบกวนเขา เพียงนั่งรอคอยอยู่อย่างเงียบงันเนิ่นนานผ่านไป อูหม่าจือจึงถอนหายใจออกมา แล้วเอ่ยขึ้นว่า “พิจารณาจากสมุนไพรที่เจ้ากล่าวมา ผนวกกับรูปแบบการหลอมโอสถของเจี่ยงชิงแล้ว เจี่ยงชิงผู้นี้ เห็นทีคงจะเป็นคนของส

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2968

    วันต่อมา เมื่อคณะของหลิงอวี๋ตื่นนอนและก้าวเท้าพ้นจากกระโจมที่พักก็พบว่าด้านนอกมีข้าวสารและผักสดวางเตรียมไว้ให้โม่ถงที่ยืนเฝ้ารออยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นว่า “ฮูหยินหลิง เดิมทีพวกท่านเดินทางมาไกล พวกข้าสมควรดูแลต้อนรับพวกท่าน”“ทว่า ณ ที่แห่งนี้มีเพียงข้าและอาจารย์ พวกเราล้วนมิถนัดงานครัว คงต้องรบกวนพวกท่านดูแลตนเองแล้ว!”“โรงครัวอยู่ทางด้านโน้น พวกท่านสามารถใช้งานได้ตามสะดวก!”“รอจนพวกท่านกินอาหารเสร็จเรียบร้อย อาจารย์ของข้าจึงจะออกมาพบ!”หลิงหว่านได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าจะไปทำอาหารเองเจ้าค่ะ!”นางเรียกเผยอวี้ให้มาช่วยยกผักสดไปยังโรงครัว จากนั้นจึงร่วมมือกับจั่วชิวและคนอื่น ๆ ลงมือปรุงอาหารให้แก่ทุกคนหลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนไม่มีธุระอันใด จึงพากันเดินไปดูอาการของเจ้าสิงโตขนขาวทั้งสองเดินไปถึงบริเวณมิไกลจากถ้ำนัก ก็เห็นเจ้าสิงโตขนขาวกำลังเดินกะเผลกวนเวียนอยู่แถวปากถ้ำบาดแผลภายนอกของมันสมานกันดีแล้ว ทว่าอาการบอบช้ำภายในยังคงต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกสักระยะครั้นเจ้าสิงโตขนขาวเห็นหลิงอวี๋ มันก็ส่งเสียงร้องคำรามแผ่วเบา ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาใช้หัวขนาดมหึมาของมันดันที่ท่

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status