บทที่ 8

“หลิงผิง เจ้าติดตามคุณหนูของเจ้ามากว่าสิบปี สิ่งที่เจ้าเอ่ยน่าเชื่อถือที่สุด เจ้าบอกมาว่าหลิงอวี๋มีทักษะทางการแพทย์หรือไม่?”

ชิวเหวินซวงดึงหลิงผิงที่ตามมาข้างหลังตนเองออกมา

หลิงผิงแสร้งทำเป็นไม่สบายใจนัก ก้าวไปข้างหน้าเอ่ยอย่างลังเล

“กราบบังคมทูลฝ่าบาท บ่าวรับใช้ติดตามหลิงอวี๋ตั้งแต่เล็ก นางโง่เขลาเหมือนหมู หมากล้อม เขียนพู่กัน วาดภาพก็ไม่ได้ นับประสาอะไรกับทักษะทางการแพทย์ ท่านอ๋องทรงอย่าได้เชื่อคำพูดของนางเพคะ!”

หลิงอวี๋ยิ้มอย่างเย็นชา นางรับใช้คนนี้ขายนางจนหมดสิ้นจริง ๆ !

ทว่าหลิงอวี๋จะไม่มีทางหวาดกลัว ตราบใดที่เธอช่วยเฮยจื่อได้ ใครจะจริงจังกับคำพูดของนางรับใช้!

เซียวหลินเทียนจ้องมองยังหลิงอวี๋ เมื่อเห็นว่านางมิได้รู้สึกตื่นตระหนกใดที่ถูกเปิดเผยความลับออกมา ก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา หญิงผู้นี้ดูผิดปกติอย่างยิ่ง!

ก่อนหน้านี้หากว่านางรับใช้กล้าพูดเรื่องลับหลังของเจ้านายเช่นนี้ นางจะต้องรีบร้องตะโกนอธิบายให้กับตนเอง!

เซียวหลินเทียนไม่เอ่ยวาจาใด

ชิวเฮ่ากลับทนไม่ได้จนร้องคำรามออกมา “คนชั้นต่ำ นางรับใช้ของเจ้าพูดความจริงออกมาแล้ว เจ้ายังจะกล้ามาหลอกท่านอ๋องของข้าอีกรึ?”

“ท่านอ๋อง กระหม่อมว่านางคงอยากจะถูกโบยอีก ดูเหมือนว่า เมื่อครู่นี้ที่โบยไปห้าสิบแส้คงจะเบาเกินไป ควรจะโบยสักร้อยแส้พ่ะย่ะค่ะ!”

หลิงอวี๋ทำเพียงมองไปยังเซียวหลินเทียน อธิบายออกมาอย่างไม่รีบร้อน

"แม่นมลี่เป็นคนขอร้องพ่อบ้าน ในตอนนั้นข้าเป็นลมไป หลังจากฟื้นขึ้น ข้าก็ช่วยจัดการรักษาบาดแผลของเสี่ยวเมาแล้ว!"

“ถ้าไม่เชื่อพวกเจ้าก็ไปดูสิ แล้วจะรู้ว่าข้ามีทักษะทางการแพทย์หรือไม่!”

ทันทีที่เซียวหลินเทียนโบกมือ ชิวเฮ่าก็พร้อมที่จะไปที่เรือนของหลิงอวี๋เพื่อตรวจสอบ

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างเย็นชา "เปลี่ยนให้ผู้อื่นไป! ข้าไม่อยากให้กระดูกซี่โครงของลูกชายข้าหักโดยที่อธิบายไม่ได้!"

ชิวเฮ่าแข็งค้างขึ้นมาทันที นี่หมายความว่าเขาจะลอบใช้เล่ห์หรือ?

ชิวเหวินซวงเองก็ตกตะลึงไป จ้องมองไปยังหลิงอวี๋ด้วยความประหลาดใจ

ความรู้สึกเช่นเดียวกับเซียวหลินเทียน นางเองก็รู้สึกราวกับว่า หลิงอวี๋ที่อยู่ตรงหน้านี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่ใช่พระชายาคนนั้นที่ไม่มีสมองโง่เขลาแล้ว…

พวกเขาสองพี่น้องคิดเหมือนกัน ชิวเหวินซวงไม่ต้องคาดเดาก็รู้ได้ ถ้าหากชิวเฮ่าเจอเสี่ยวเมาอีก จะต้องลอบลงมือ!

มาตอนนี้ถูกหลิงอวี๋เปิดเผยเข้า ชิวเฮ่าจึงเสียโอกาสที่จะไปลงมือแล้ว!

สุดท้ายแล้ว เป็นลู่หนานที่วิ่งไปอุ้มเสี่ยวเมามา

ด้านหลังนั้นมีแม่นมลี่และหลิงซินที่ประคองนางอยู่ หอบหายใจตามมาด้วย

“ตรวจสอบดู!” เซียวหลินเทียนถนอมคำพูดดั่งทองคำ

ไป๋สือรับเสี่ยวเมาแล้วอุ้มเข้าไป

ถึงแม้ว่าหลิงอวี๋จะปวดใจที่เสี่ยวเมาถูกทรมาน ทว่า นี่เป็นเพียงแค่โอกาสเดียวที่พวกนางจะหนีรอดจากความตายได้ ต่อให้จะปวดใจมากเพียงใด นางเองก็ไม่อาจหยุดรั้งเอาไว้ได้

“พระชายาจัดการบาดแผลให้กับเสี่ยวเมาจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ เด็กคนนี้กระดูกหักไปสองท่อน...”

เมื่อตรวจสอบจนเสร็จแล้วไป๋สือก็ออกมารายงาน

ไป๋สือที่คอยติดตามอยู่ข้างกายของเซียวหลินเทียนมาโดยตลอด ความคับข้องใจที่มีของเซียวหลินเทียนและหลิงอวี๋นั้นก็รู้ดี ในใจของเขาดูหมิ่นหลิงอวี๋

เพราะฉะนั้น เมื่อเห็นเสี่ยวเมาร่างกายผอมบางที่มีรอยแส้และรอยเตะ ก็ทำได้เพียงแค่ส่ายศีรษะ คร่ำครวญว่าเด็กคนนี้ไม่ควรกลับชาติมาเกิดในท้องของหลิงอวี๋

เซียวหลินเทียนที่ไม่เคยสนใจเสี่ยวเมาเลย ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษที่เสี่ยวเมาได้รับบาดเจ็บเมื่อครู่นี้

เมื่อได้ยินคำของไป๋สือแล้ว เขาถึงได้มองตรงไปยังหลิงอวี๋ เอ่ยเสียงเคร่งขรึมออกมา “เจ้าจะช่วยเฮยจื่อได้หรือไม่?”

“ย่อมได้เพคะ!” หลิงอวี๋เงยหน้าขึ้นด้วยความมั่นใจ

“หม่อมฉันมีเพียงแค่เงื่อนเดียวเท่านั้น เขาต้องฟันตัวเองสองดาบ! ดาบแรกที่เขาเตะลูกชายข้าจนได้รับบาดเจ็บ สมควรชดใช้คืน! อีกดาบหนึ่งชดใช้ที่รแทงข้าเมื่อครู่นี้!”

หลิงอวี๋ชี้มือไปทางด้านของชิวเฮ่า

นางหลิงอวี๋ จะไม่เป็นเหมือนกับหลิงอวี๋คนก่อนหน้านั้น ที่ถูกลอบวางแผนการใส่ยังไม่รู้จักตอบโต้!

จุดมุ่งหมายในการเป็นมนุษย์ของนางก็คือ ผู้อื่นเคารพข้าเพียงบรรทัด ข้าจะต้องเคารพเขาเป็นจั้ง!

หากว่าเจ้ารุกล้ำไม่รู้จักพอ ข้าก็จะไม่มีวันยอม!

สีหน้าของเซียวหลินเทียนเปลี่ยนเป็นดำคล้ำขึ้นมาทันที ตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “หลิงอวี๋ เจ้านี่ได้คืบจะเอาศอก!”

หลิงอวี๋ยกยิ้มเสียดสีออกมา “เฮยจื่อหรือว่าเขา แล้วแต่ท่านจะกรุณา!”

“ท่านอ๋อง ขอเพียงแค่นางช่วยเฮยจื่อไว้ อย่าเอ่ยถึงว่าจะฟันสองครั้งเลย ต่อให้เป็นสิบครั้งกระหม่อมก็ฟันได้! เกรงก็แต่ว่านางจะหลอกลวงท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!” ชิวเฮ่าตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

“หากว่าหม่อมฉันมิอาจช่วยเฮยจื่อเอาไว้ได้ หากว่าเขาตายไป หม่อมฉันจะฆ่าตัวตายชดใช้ความผิดทันที!” หลิงอวี๋เอ่ยออกมาอย่างไม่ยอมถอยให้ในทันที

“หลิงอวี๋ เจ้าอย่าลืมไป เฮยจื่อก็เป็นเพราะว่าเจ้า ชีวิตถึงได้แขวนอยู่บนเส้นด้าย เจ้าช่วยเขาก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยออกมาอย่างไร้ปรานี “ยังมี ลูกชายของเจ้า และคนของเจ้าล้วนแต่อยู่ในมือของข้า!”

“หากว่าเจ้าช่วยชีวิตเฮยจื่อเอาไว้ไม่ได้ ข้าก็จะฆ่าพวกเจ้าทันที!”

ชิวเฮ่ารีบตอบสนองทันใด พลันดึงดาบออกมาพาดลงบนลำคอของแม่นมลี่ในทันที

หลิงอวี๋ถอนหายใจออกมา ในใจรู้สึกหดหู่ขึ้นมา อย่างรู้สึกแย่

เมื่อครู่นี้นางเพียงแต่อยากจะทดลองเซียวหลินเทียน แต่ท่าทีของเซียวหลินเทียนกลับทำให้นางผิดหวังยิ่ง

ในใจรู้สึกแย่ ก็ไม่ใช่เพราะความรู้สึกของตนเอง!

เป็นเพราะอารมณ์ที่หลงเหลืออยู่ของหลิงอวี๋คนเก่า!

ชีวิตของเสี่ยวเมาและหลิงอวี๋ ในสายตาของเซียวหลินเทียน กลับไม่สำคัญเท่ากับเฮยจื่อและชิวเฮ่า ทั้งสองคนนี้ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือดกับเขาเลย!

หลิงอวี๋รักเขาถึงเพียงนี้ กลับตายไปทั้งที่ยังไม่ได้รับความรักจากเซียวหลินเทียน!

เป็นเพราะว่าเหตุนี้นางถึงได้รู้สึกย่ำแย่กระมัง!

หลิงอวี๋มองไม่ออกจริง ๆ เลยว่า ชายสารเลวอย่างเช่นเซียวหลินเทียนมีค่าอะไรให้ควรรัก!

ชายรูปหล่อประเภทนี้หลิงอวี๋พบเห็นมามากแล้วในยุคสมัยปัจจุบัน ถึงแม้ว่าเซียวหลินเทียนจะหล่อเหลาและดูดีกว่าดาราหนุ่มยุคปัจจุบัน...

แต่ก็เพียงแค่น่ามองเท่านั้น เป็นเพียงแค่คนที่ใจบอดตาบอดเท่านั้น!

หลิงอวี๋เองก็ไม่ได้ย่อถอย ยังคงตบมือและเผยยิ้มออกมา “บัดนี้ได้รู้เกียรติศักดิ์บารมีของท่านอ๋องอี้แล้ว! ข่มขู่ผู้หญิงและเด็ก น่าประทับใจนัก! ย่อมได้หม่อมฉันจะช่วยเด็กคนนี้ ถือเป็นสิ่งที่หม่อมฉันติดค้างเฮยจื่อเอาไว้!”

ในที่สุดนางก็อดทนเอาไว้ไม่ได้ เอ่ยเสียดสีออกมาอีกประโยคหนึ่ง “เซียวหลินเทียน ท่านใช้ลูกไม้เดิม ๆ มาข่มขู่หม่อมฉันมิได้เสมอไปหรอกนะ!”

นางเหลือบมองไปยังชิวเฮ่า มุมปากม้วนขึ้นปรากฏเป็นรอยยิ้มความหมายลึกซึ้ง...

ยิ้มเสียจนชิวเฮ่ารู้สึกขนลุกชัน...