ตอนที่ 5 พี่ชายขี้หวง

เสียงรถที่ขับเคลื่อนเข้ามาในบริเวณอาณาจักรตระกูลซือทำคนที่กำลังรออยู่ลุกขึ้นจากที่นั่ง ซือลู่เหลียนยังนอนไม่หลับเพราะมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่ชายฝาแฝดก่อน ที่จริงวันนี้เธอจะต้องเดินทางไปกับพี่ชายที่งานประกาศและมอบรางวัลของวงการบันเทิง แต่เพราะเธอรู้สึกปวดท้องกะทันหันจึงไม่ได้ไป

“พี่ลู่ชิง...น้องซูหนี่ว์ได้รางวัลนักแสดงนำหญิงยอดนิยมของปีนี้ใช่หรือเปล่า”

เสียงหวานของแฝดน้องเอ่ยถามพี่ชายอย่างตื่นเต้น ซือลู่ชิงก้มมองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือก็ถึงกับคิ้วขมวดแล้วเงยหน้ามองน้องสาว

“ลู่เหลียน ทำไมน้องยังไม่นอนอีก อย่าบอกว่ารอพี่เพียงเพราะอยากถามเรื่องแค่นี้” ซือลู่ชิงเอ่ยถามน้องสาวฝาแฝดด้วยความสงสัย

“คือน้องมีเรื่องอยากจะปรึกษาพี่ลู่ชิงน่ะค่ะ” ซือลู่เหลียนตัดสินใจเอ่ยออกมา

“มีอะไรจะปรึกษากับพี่อย่างนั้นหรือ”

เขาเดินไปนั่งลงที่โซฟาตัวข้างๆ กับน้องสาวก่อนที่จะยกแขนมาพับแขนเสื้อขึ้น กลิ่นน้ำหอมของหลินซูหนี่ว์ยังติดเสื้อผ้าเขามาไม่หายจนเขาเผลอสูดดมเข้าไปหลายทีราวกับพวกโรคจิต

“เอ๊ะ! กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงนี่คะ นี่พี่ลู่ชิงมีผู้หญิงแล้วหรอคะ”

ซือลู่เหลียนเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย ตั้งแต่เติบโตมาด้วยกันเธอไม่เคยเห็นว่าพี่ชายจะควงสาวๆ ในเมืองแอลหรือนอกเมืองแอลเลยสักครั้งจนมีคนลือกันว่าพี่ชายของเธอเป็นเกย์ เพราะมีแต่พวกบอดี้การ์ดหนุ่มๆ รายล้อม

“อืม... กลิ่นน้ำหอมจากน้องน้อยของเธอนั่นแหละ ผู้หญิงอะไรดื้อเป็นบ้าเลย”

เขาตอบน้องสาวก่อนที่จะเอ่ยประโยคหลังออกมาเสียงเบา ซือลู่เหลียนถึงกับถามย้ำ

“ห๊า........ กลิ่นน้ำหอมของน้องซูหนี่ว์หรอคะ”

“อืม...พอดีพี่ยืนถ่ายรูปใกล้กับเธอ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงจะมีรูปออกมา” เขาบอกน้องสาวฝาแฝดก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นมาเพียงเล็กน้อย

“อ๋อ...ยืนถ่ายรูปใกล้กัน”

เสียงหวานร้องอ๋อออกมาเสียงยาวก่อนที่จะอมยิ้มน้อยๆ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าพี่ชายอยากจะทำมากกว่าแค่ยืนถ่ายรูปกับน้องซูหนี่ว์เสียอีก หากแต่เพราะความขี้เก๊กก็เลยต้องเป็นแบบนี้ต่อไป

“ไหนมีเรื่องอะไรอยากจะปรึกษาว่ามาเร็วพี่ง่วงนอนแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกมาก่อนที่จะทำท่าหาวราวกับว่าง่วงนอนจริงๆ

“คืออย่างนี้ น้องจะไปเที่ยวกับเพื่อนที่เกาะหวงไห่ น้องขอพ่อกับแม่แล้ว ไม่มีปัญหา ทีนี้น้องเลยอยากจะขออนุญาตพี่ชายด้วย” ซือลู่เหลียนฉีกยิ้มออกมาก่อนที่จะบอกพี่ชายด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“มีใครไปบ้าง” อารมณ์พี่ชายหวงน้องสาวคนสวยกำเริบขึ้นมาทันที

“ก็มีหลี่น่ากับฮุ่ยหลิงเพื่อนสนิททั้งสองของน้องยังไงคะ ให้น้องไปนะคะ ป๊าของยัยหลี่น่าเปิดโรงแรมอยู่ที่เกาะนั่น รับรองปลอดภัยล้านเปอร์เซ็นต์”

ถึงน้องสาวของเขาจะมีวิชาศิลปะป้องกันตัวทุกแขนง แต่ก็มีสรีระร่างกายเป็นผู้หญิง แถมหน้าตาเธอก็จัดว่าสวยจนสามารถเป็นนักแสดงได้สบายแต่เธอกลับไม่ทำ

หญิงสาวเลือกที่จะเป็นช่างภาพอิสระ ซึ่งบิดามารดาและตัวเขาก็ไม่บังคับอะไร ส่วนน้องชายที่อยู่ในวัยเพียงสิบเก้าปีก็ยังคงเรียนอยู่มหาวิทยาลัย และแน่นอนว่าซือลู่จื้อนั้นเป็นหนุ่มฮอตพอสมควร เรียกได้ว่าได้เชื้อบิดามาเต็มๆ

“เดี๋ยวพี่จะให้ต้าเฟยไปเป็นเพื่อน”

พี่ชายเอ่ยออกมา และก็เป็นไปตามที่เธอคิดเอาไว้ หญิงสาวถอนลมหายใจออกมาเสียงดังจนพี่ชายเลิกคิ้วถาม

“ทำไม!! มีปัญหา...ถ้ามีก็ไม่ต้องไป”

คำพูดของพี่ชายทำให้เธออดที่จะเป็นห่วงผู้หญิงที่จะมาเป็นแฟนของพี่ชายในอนาคตไม่ได้ และผู้หญิงที่โชคร้ายคนนั้นก็คงไม่พ้นน้องซูหนี่ว์อย่างแน่นอน

ก็พี่ชายของเธอเล่นส่งคนไปจัดการกับผู้ชายทุกคนที่เข้าไปเฉียดใกล้ซุปตาร์สาวจนผู้ชายทุกคนหายไปจากชีวิตของเธอ เรื่องนี้ซือลู่เหลียนเคยบอกกับน้องน้อยไปแล้ว

เธอเชื่อว่าพี่ชายของเธอหึงและหวงคู่หมั้นสาวมาก หากแต่เขาก็ไม่เคยแสดงออกจนเธอรู้สึกรำคาญกับความขี้เก๊ก ปากหนักของพี่ชายจึงแกล้งยุให้น้องซูหนี่ว์ประชดด้วยการทำตัวสวย รวยโสดให้ผู้ชายเสียดายเล่น

“ไม่มีค่ะ ให้ต้าเฟยไปด้วยก็ได้ แต่ไปแบบไม่ต้องแสดงตัวนะคะ ขืนไปแบบแสดงตัว ยัยสองคนนั้นได้แซวน้องแน่ว่าโดนคุมทั้งๆ ที่ยังไม่มีแฟน แบบนี้น้องจะมีแฟนเมื่อไหร่ล่ะคะ ชอบให้บอดี้การ์ดตามน้องไปอยู่เรื่อย”

ซือลู่เหลียนอดที่จะตัดพ้อพี่ชายออกมาไม่ได้ เขายังดีที่มีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้ว แต่เธอนี่สิ หนุ่มๆ มาจีบเยอะก็จริงแต่โดนพี่ชายสกัดดาวรุ่งไปหมด