ตอนที่ 4 - 1 เผชิญหน้า

ซือลู่ชิงมองคนที่กำลังเดินออกจากงานไปด้วยสายตาเย็นชา นี่เธอกล้าขัดคำสั่งของเขาอย่างนั้นหรอ หึๆ สงสัยจะอยากให้ทุกคนรู้มากว่าเขากับเธอเป็นอะไรกัน มือเรียวกดข้อความบางอย่างส่งไปให้คนที่กำลังจะเดินออกจากงานไป มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือใบเล็กเพื่อหยิบเอาเจ้าสมาร์ทโฟนเครื่องหรูที่มีเสียงข้อความเข้าไม่หยุด ดวงตากลมเบิกค้าง สองเท้าหยุดชะงักทันทีที่อ่านข้อความที่ได้รับ

“อ้าว หยุดทำไมล่ะคะ”

เยว่เหมยเอ่ยถามซุปตาร์สาวด้วยความงุนงง ก็ใกล้จะเดินออกจากโดมไปแล้วแท้ๆ จู่ๆ ซูหนี่ว์ก็หยุดชะงักเฉย

“อ่ะ..เอ่อ คือ...คือว่า..”

ยังไม่ทันพูดจบเสียงทุ้มเย็นชาของคนที่เพิ่งจะมอบรางวัลให้ซุปตาร์สาวที่บนเวทีไปเมื่อสักครู่ที่ผ่านมาก็ดังขึ้น ผู้จัดการสาววัยสามสิบถึงกับตาเบิกโพลงด้วยความตกใจและงุนงง เธอก็คิดอยู่แล้วว่าน้องสาวคนนี้ของเธอต้องรู้จักและสนิทกับคุณชายลู่ชิงอย่างแน่นอน แล้วทำไมต้องทำเหมือนโกรธเกลียดอะไรเขานักหนา

“พี่บอกให้รอ.. ทำไมไม่รอคะ...น้องน้อย” เขาเรียกเธอราวกับว่าเธออายุเจ็ดขวบ

“อ่ะ..อ้าว คุณชายลู่ชิง มีอะไรกับน้องซูหนี่ว์หรือเปล่าคะ พอดีพี่ต้องรีบพาน้องซูหนี่ว์ไปพักผ่อนน่ะค่ะพรุ่งนี้น้องมีงานต่อ” เยว่เหมยพยายามข่มความกลัวไว้ในใจก่อนที่จะเอ่ยถามออกไป

“เดี๋ยวผมไปส่งน้องซูหนี่ว์เองครับ พอดีเราสองคนมีเรื่องต้องคุยกัน เราไม่ได้เจอกันมาเกือบห้าปีแล้ว... ใช่ไหมคะ”

ถึงจะพูดเพราะแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็ติดความเย็นชาอยู่ดี ผู้จัดการสาวหันไปมองหน้าของซูหนี่ว์ก็พบว่ามันซีดเผือด

“เอ่อ... มันจะดีหรือคะที่ให้น้องซูหนี่ว์กลับกับคุณชาย เดี๋ยวนักข่าวก็เอาไปเขียนข่าวว่าน้องเสียหายกันพอดี”

เธอยังคงทำหน้าที่ผู้จัดการส่วนตัวที่ดี ถึงแม้ว่าในใจจะกลัวอยู่นิดๆ ยิ่งมองไปที่ด้านหลังของคุณชายใหญ่ตระกูลซือก็พบสองบอดี้การ์ดยืนคุมเชิงอยู่ก็ยิ่งรู้สึกหวั่นใจไปใหญ่

“ดีสิครับ ว่ายังไงครับน้องน้อย จะไปกับพี่หรือจะให้พี่ทำให้เราไปไหนมาไหนกันสะดวกขึ้น”

คำถามของเขามันเป็นคำถามเชิงขู่บังคับ ซุปตาร์สาวหน้างอขึ้นมาทันทีอย่างไม่มีทางเลือก ก่อนที่จะมองไปรอบๆ ก็เห็นว่าทุกคนกำลังมองมายังพวกเธออย่างสนใจ 'ถ้าเธอปฏิเสธอีตาบ้านี่ต้องเปิดเผยความลับที่เธอยังไม่อยากให้ใครรู้ขึ้นมาก็ได้' หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมาก่อนที่จะหันไปบอกผู้จัดการสาว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่เยว่เหมย เดี๋ยวซูหนี่ว์กลับกับพี่ชายใหญ่ก็ได้ค่ะ เพราะยังไงคุณแม่ก็ถามหาพี่ชายใหญ่อยู่แล้ว ไปพบท่านหน่อยก็คงจะดี”

ผู้จัดการสาวมองใบหน้าสวยของซุปตาร์สาวทีมองใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของคุณชายใหญ่ทีก็พยักหน้า อย่างน้อยทั้งสองครอบครัวก็รู้จักกันเป็นอย่างดี แถมทั้งคู่ก็โตมาพร้อมๆ กัน คงจะไม่มีอะไรหรอก

“จ้ะ ถ้าอย่างนั้นถึงบ้าน อาบน้ำ บำรุงผิวหน้าแล้วก็เข้านอนเลยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาหน้าโทรม”

ผู้จัดการสาวเอ่ยออกมา ซือลู่ชิงรู้สึกถึงชัยชนะที่ตนเพิ่งจะได้รับก่อนที่จะเหลือบมองใบหน้าสวยของน้องน้อยที่เมื่อก่อนว่าน่ารัก เดี๋ยวนี้เค้าความสวยนั้นฉายแววให้เห็นมากขึ้นทุกวัน

เยว่เหมยเดินไปส่งซูหนี่ว์ที่รถตู้คันหรูของซือลู่ชิง ก่อนที่จะอดแปลกใจไม่ได้ที่ไม่มีสื่อสำนักใดตามมาถ่ายรูปของทั้งคู่เลย ทั้งๆ ที่สองคนนี้เป็นคนที่มีชื่อเสียง แต่พอคิดไปคิดมาก็ดีเหมือนกันเพราะการไม่เป็นข่าวเรื่องผู้ชายก็ดีต่อชื่อเสียงของซุปตาร์สาวเอง และเรื่องที่เธอแปลกใจอีกอย่างก็คือเวลาที่ซุปตาร์สาวออกไปทานข้าวกับพวกพระเอกที่เธอร่วมงานด้วยกลับไม่มีสำนักข่าวไหนเอาไปลงข่าวเลย

ขณะที่ขึ้นไปบนรถตู้คันหรูแล้ว ซูหนี่ว์ก็นั่งตัวตรงกอดอกชิดเบาะจนคนมองอดที่จะขำออกมาไม่ได้ เขาไม่ยักจะรู้ว่าเดี๋ยวนี้เขาน่ากลัวจนเธอไม่กล้าเข้าใกล้ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนทำตัวติดเขาแจ

“กลัวพี่หรือไง” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาขณะที่มองใบหน้าของหญิงสาวที่ไม่ได้เจอกันมานาน

“เปล่า ทำไมฉันต้องกลัวพี่ด้วย”

ซุปตาร์สาวเอ่ยออกมาเสียงแข็งจนคนฟังอดไม่ได้ที่จะแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ สองหนุ่มบอดี้การ์ดเหลือบมองการกระทำของคุณชายใหญ่ผ่านกระจกก็อมยิ้มกลั้นขำ

“นี่!! พี่ลู่ชิง เอาหน้าของพี่ออกไปไกลๆ ฉันเลยนะ” เสียงหวานตวาดขึ้นมาขณะที่เขาเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ใบหน้างามของเธอ

‘อีตาบ้าเอ๊ย ใจฉันสั่นหมดแล้ว’ ซูหนี่ว์คิดในใจก่อนที่จะหันไปมองเขาตาขวาง สองมือเรียวยกขึ้นชูระดับใบหน้าเป็นการบอกว่ายอมแพ้

“หึๆ”

เสียงทุ้มหัวเราะออกมาจนหญิงสาวสะบัดใบหน้างามหนีมองไปข้างนอกหน้าต่างรถ

สองหนุ่มสาวไม่คุยอะไรกันอีกจนรถตู้คันหรูเลี้ยวเข้าไปในอาณาเขตบ้านของตระกูลหลิน ซือลู่ชิงไม่ได้คิดจะทำอะไรไม่ดีกับคู่หมั้นคนสวย หากแต่เขาอยากที่จะเห็นหน้าเธอใกล้ๆ ได้มาส่งเธอให้ถึงบ้านก็เพียงเท่านั้น และทันทีที่รถจอดประตูเปิด ร่างระหงก็แทบจะปลิวลงจากรถ เสียงหัวเราะดังมาจากในลำคอของซือลู่ชิง

สายตาคมมองตามร่างระหงที่ยังคงเจ้าคิดเจ้าแค้น เรื่องผ่านมาเป็นสิบปีแต่เธอก็ยังไม่หายเคืองเขาสักที ซือลู่ชิงมองไปที่สองบอดี้การ์ด ตงหลงรู้ทันทีจึงขับรถออกจากบริเวณบ้านตระกูลหลินไป ซูหนี่ว์ยืนมองรถตู้ที่เพิ่งจะมาส่งเธอก่อนที่จะผ่อนลมหายใจออกมา อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นสุภาพบุรุษและให้เกียรติเธอ ริมฝีปากผุดรอยยิ้มออกมาก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไป