บทที่ 3

บทที่ 3

กลางดึกของคืนนั้นภายในซอยแคบ ๆ ทอดยาวเข้าไปด้านในเงียบสงบต่างจากช่วงเช้าราวฟ้าเหว ไฟถนนสีส้มสลัว ๆ เผยให้เห็นกำแพงของบ้านเช่าที่เรียงรายกันอยู่สองข้างทาง ทว่าร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยยังเปิดให้บริการอยู่ยี่สิบสี่ชั่วโมง และเป็นจุดเดียวที่ดูมีชีวิตชีวามากกว่าที่อื่น ๆ

ประตูอัตโนมัติเลื่อนออกเสียงต้อนรับที่คุ้นหูดังขึ้นเบา ๆ มาเก๊าก้าวเข้าไปภายในร้าน ไหล่ของเขาลู่ลงเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า เพราะเพิ่งเลิกงานจากบาร์ที่ตั้งอยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัย กลิ่นควันบุหรี่และแอลกอฮอล์ยังติดอยู่ที่ปลายจมูก

แม้การแต่งตัวจะดูดีกว่าการใช้ชีวิตวันอื่น ๆ แต่เขาก็เป็นเพียงพนักงานเสิร์ฟธรรมดาเท่านั้น ไม่ได้พิเศษไปมากกว่าใคร ไม่มีใครรู้เด็กหนุ่มที่กำลังทำงานรองรับอารมณ์ของผู้คนนั้นคือลูกขายคนเล็กของมาเฟียตระกูลหาน ผู้ทรงอำนาจที่สุดในประเทศจีน

ทว่าการอยู่ที่นี่ของเขาไม่มีอำนาจ ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร แม้แต่ชื่อของเขาเองก็ยังไม่มีใครมาให้ความสนใจ

มาเก๊าเดินไปหยิบข้าวกล่องราคาถูกพร้อมกับน้ำเปล่าอีกหนึ่งขวด แม้มันจะไม่ได้อร่อยเหมือนอาหารเคยทาน ทว่าชีวิตของเขาตอนนี้ไม่มีทางเลือกมากนัก ทุกอย่างต้องประหยัด เงินทุกบาทที่ติดตัวต้องใช้จ่ายอย่างมีเหตุผลมากที่สุด...

ขณะที่เขากำลังเดินไปที่เคาน์เตอร์ ก็เหมือนว่ามีใครบางคนยืนอยู่ก่อนแล้ว และท่าทางของเธอราวกับกำลังกังวลอะไรบางอย่าง

"เอ่อ... สักครู่นะคะพี่" หญิงสาวเอ่ยบอกกับพนักงาน พร้อมกับท่าทางของเธอที่กำลังหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าสะพาย

มาเก๊าคุ้นเสียงนั้นเป็นอย่างมาก แต่ไม่แน่ใจว่าเธอคือใครกันแน่ จนกระทั่งเขาหยุดยืนที่เคาน์เตอร์ข้าง ๆ

"เมื่อกี้ยังใช้อยู่เลยอะ" น้ำเสียงของหญิงสาวดูกระวนกระวาย

เขาเหลือบมองก็รู้ว่านั่นคือจ้าว หญิงสาวที่เขาแอบมองเมื่อตอนเช้า ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เจอกับเธอในที่แบบนี้

เธอยังค้นหาของสำคัญในกระเป๋าสะพาย ท่ามกลางสายตากดดันของพนักงานร้านสะดวกซื้อ

"กระเป๋าเงินฉันหายเหรอเนี่ย โอ๊ย..." เธอพึมพำกับตัวเอง แต่มันก็ดังพอที่มาเก๊าจะได้ยินทุกอย่าง

พนักงานมองเธออย่างลำบากใจ เพราะของทั้งหมดถูกสแกนไปแล้ว ทั้งยอดเงินยังโชว์อยู่ชัดเจน

"เอ่อ ขอโทษนะครับถ้าลูกค้ายังไม่พร้อมจ่าย..."

"ไม่ ๆ ค่ะพี่ คือหนูน่าจะทำหล่นไว้ข้างนอก เดี๋ยวขอออกไปดูแป๊บนึงนะคะ" จ้าวรีบโพล่งขึ้นมาทันที นั่นก็เพราะเธอทั้งอายและไม่อยากเสียหน้าไปมากกว่านี้

มาเก๊ายืนมองอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่เธอจะเดินออกไปเขาก็เอาของทั้งหมดไปวางรวมกับเธอ พร้อมกับเอ่ยขึ้นจนทำให้หญิงสาวต้องหยุดชะงัก

"รวมครับ" เขาเอ่ยเสียงทุ้ม ไม่ดังมากแต่มันก็ชัดพอที่จะทำให้จ้าวเข้าใจ

พนักงานพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่เธอก็หันกลับมาพอดี

"อะ เอ่อ" ดวงตากลมเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกใจ

"เดี๋ยวเราจ่ายให้" มาเก๊าพูด

"เฮ้ย ไม่เป็นไร ๆ เราน่าจะทำกระเป๋าเงินตก..." เธอโบกมือไปมา พยายามอธิบาย

"เราเห็นเธอเรียนคณะเดียวกันอะ ถือว่าช่วยแล้วกันนะ" เขาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

คำว่าคณะเดียวกัน ทำให้จ้าวเงียบไปก่อนจะตั้งใจมองหน้าเขาให้ชัดเจนขึ้น หน้าหล่อ ขาว ตี๋ อย่างนี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ ไม่มีทางที่เธอจะจำเพื่อนในคณะตัวเองไม่ได้ เธอเป็นถึงที่ปรึกษาให้กับทุกคนจะพลาดคนหน้าหล่อ ๆ อย่างนี้ไปได้อย่างไร

เธอพยายามคิดอยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งมาเก๊าเห็นอย่างนั้นจึงรู้ทันทีว่าเธอกำลังคิดอะไร

"อ๋อ เราเพิ่งย้ายมาวันแรก"

"อ๋อ ถึงว่าล่ะไม่เคยเห็นหน้าหล่อ ๆ แบบนี้มาก่อน ปกติคนในคณะไม่มีหน้าตาแบบนี้หรอก" จ้าวหัวเราะแก้เขิน

หลังจากที่พนักงานคิดเงินหมดทุกอย่าง มาเก๊ารับถุงมาพร้อมกับยื่นของคืนให้กับเธอ

"ขอบคุณนะ" จ้าวพูดพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

มาเก๊าพยักหน้ารับเล็กน้อย และทำท่าจะเดินออกจากร้านสะดวกซื้อไป

"เอ๋อ เดี๋ยวก่อนสิ" จ้าวเอ่ยเรียกเขาไว้ก่อน

มาเก๊าหยุดชะงักก่อนจะหันกลับไปมองยังต้นเสียง

"เราจะคืนเงินให้อะ ขอไอจีไว้ได้ไหมอะ"

เขานิ่งไป ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้ช่องทางการติดต่อส่วนตัว แต่เป็นเพราะไม่คุ้นชินกับการที่มีคนมาขอตรง ๆ แบบนี้มากกว่า...

"ไม่เป็นไร"

"บ้า ไม่ได้นะ เราไม่ชอบติดหนี้ใคร" เธอส่ายหน้ารัว

มาเก๊ามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"ก็ได้ สแกนคิวอาร์ได้ปะ"

จ้าวพยักหน้ารัวพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้โลกสดใสของเธอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาสแกนคิวอาร์โค้ดอินสตาแกรมของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

"เออ เราชื่อจ้าวนะ" เธอแนะนำตัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขา "นายชื่ออะไรเหรอ"

"มาเก๊า"

"แหม หน้าหล่อไม่พอ ชื่อยังเท่อีก" เธอหัวเราะเล็กน้อย

มาเก๊าชะงัก เกิดมายังไม่เคยโดนผู้หญิงชมต่อหน้าอย่างนี้เลยสักครั้ง จ้าวเป็นคนแรกที่ทำให้โลกของเขาเปลี่ยนไป อะไรที่ไม่เคยเห็นก็ได้เห็น...

เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถยนต์คันหนึ่งมาจอดที่หน้าร้านสะดวกซื้อพอดี

"พ่อมาแล้วอะ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะ เดี๋ยวคืนนี้เราทักไปขอเลขบัญชี" จ้าวโบกมือลาคนตรงหน้า ก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถคันนั้น

มาเก๊าพยักหน้ารับ พร้อมกับมองเธอวิ่งไปขึ้นรถ ประตูค่อย ๆ ปิดลงและรถยนต์ของพ่อเธอก็เคลื่อนตัวออกไปทันที

ภายในร้านสะดวกซื้อกลับมาเงียบอีกครั้ง มาเก๊าเดินออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย เรื่องราวของเธอไม่ได้อยู่ในสมองของเขา ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องเช่าท้ายซอยของเขาตามเดิม...

ภายในรถจ้าวนั่งกอดถุงที่ใส่ของเอาไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกบางอย่างมันเปลี่ยนไปเพียงแค่ได้มองใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนร่วมคณะคนใหม่ เพียงครั้งแรกที่ได้เห็นเธอก็รู้ว่าเขาเป็นคนที่ยิ้มยาก แถมยังไม่ค่อยพูดเท่าไหร่

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาทำให้เธอประทับใจได้ตั้งแต่แรกเจอ...

แค่การยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่กลับได้ใจเธอไปเต็ม ๆ แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เธอพูดออกมาได้เต็มปากว่าตกหลุมรักเขาเข้าอย่างจัง

มันกลายเป็นรักครั้งแรกทั้งที่ยังไม่ได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ...

"เหม่ออะไร ไอ้ลูกคนนี้" เสียงท้วงของพ่อ ทำให้เธอได้สติ

"อะไรกัน เปล่าสักหน่อย" เธอปฏิเสธ พร้อมกับบุ้ยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

"คิดถึงผู้ชายที่ไหนอยู่หรือเปล่า" น้ำเสียงของพ่อลากยาว เอ่ยแซวทั้งที่เขาก็รู้ดีว่าถ้าหากตอบความจริงไป ก็จะโกรธลูกเป็นฟืนเป็นไฟอีก

"แหม ถ้าคิดถึงจะอนุญาตเหรอคะคุณพ่อ" คราวนี้จ้าวเป็นฝ่ายหันกลับไปแซวบ้าง พ่อก็มุ่ยใส่เธอทันที

จ้าวหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วทักไปหาคนที่เธอเพิ่งจะได้อินสตาแกรมของเขามาเมื่อครู่

'เราจ้าวนะ ค่าของเท่าไหร่เหรอ'

'หนึ่งร้อยพอดี'

จ้าวยิ้มกว้าง เมื่อฝ่ายนั้นตอบกลับทันทีราวกับรอข้อความของเธออยู่แล้ว

'เอาเลขมาเลย'

มาเก๊าส่งหมายเลขบัญชีให้กับเธอ โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นแทบยิ้มในทุกประโยคที่เขาได้ส่งกลับมา

หลังจากที่จ้าวโอนเงินให้มาเก๊าเรียบร้อย เธอก็เลือกที่จะกดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของมาเก๊า แม้จะมีเพียงแค่รูปเดียวแต่นั่นก็เป็นรูปที่ได้รับยอดไลก์เยอะมากอย่างน่าประหลาดใจ ผู้ติดตามของเขาก็มีอยู่ไม่น้อย ทว่ามาเก๊าเลือกที่จะติดตามกลับอยู่คนเดียว

นั่นก็คือเธอ...

"คนเป็นดังด้วยเหรอ" จ้าวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยความแปลกใจ

แต่เธอก็เลือกที่จะมองข้ามเรื่องนั้นไป ก่อนจะปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงแล้วหันกลับไปยิ้มอยู่คนเดียว ราวกับมีเรื่องราวดี ๆ เข้ามาเติมเต็มหัวใจที่แห้งเหี่ยวของเธอ จ้าวไม่คิดจะหาคำตอบว่าเพราะอะไรจู่ ๆ มาเก๊าถึงได้เข้ามาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของคนที่ไม่คิดจะมีความรักได้มากขนาดนี้

เพราะทุกอย่างในตัวของเขา เป็นสิ่งที่เธอตามหามานาน หรือหมายความว่า ผู้ชายที่ตรงสเปคนั่นแหละ!