ตอนที่ 7

สั่นคลอนหัวใจ

แสงแดดอ่อนยามสายของอำเภอเล็กๆ ที่ดูเงียบสงบ สาดส่องผ่านกระจกหน้ารถเก๋งคันหรูของมะลิษา วันนี้เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขาสั้นผ้าเนื้อดีที่โชว์ขาอวบขาวนวล มะลิษาตัดสินใจขับรถออกไปสำรวจรอบอำเภอเพื่อระงับความฟุ้งซ่านในใจ หลังจากที่ภารกิจสำคัญอย่างงานแต่งงานของลินผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เธอก็แทบจะไม่ได้มีเวลาพักผ่อนให้ตัวเองจริงๆ เลย

ถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาสีเขียวขจีและต้นไม้ใหญ่ช่วยให้ใจที่เคยหนักอึ้งเริ่มเบาบางลงบ้าง มะลิษาถอนหายใจยาวพลางมองไปที่ถนนเบื้องหน้า เธอพยายามสะบัดภาพเหตุการณ์เลวร้ายที่กรุงเทพฯ ทิ้งไป ภาพที่เห็นแคลวินกำลังนัวเนียกับพนักงานในร้านของเธอเองยังคงเป็นแผลที่ทำให้เธอรู้สึกชาที่หัวใจทุกครั้งที่นึกถึง แต่ถึงอย่างนั้น ความเจ็บปวดเหล่านั้นกลับเริ่มถูกแทนที่ด้วย "ความร้อนผ่าว" ของใครบางคนแทน

เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ รสจูบที่ดุดันและกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ของสารวัตรโจ้เมื่อวานนี้ยังคงติดตรึงอยู่อย่างชัดเจนจนเธอหน้าแดงวาบ มะลิษาพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน

“สารวัตรโจ้นะสารวัตรโจ้...ใครจะไปคิดว่าภายใต้ใบหน้านิ่งๆ เหมือนหุ่นยนต์แบบนั้น จะแอบซ่อนความร้อนแรงไว้ได้ขนาดนี้”

มะลิษาแอบหวั่นในใจลึกๆ ปกติเธอจะเป็นฝ่ายคุมเกมเสมอ เป็นคนรุก เป็นคนยั่ว เป็นคนทำให้ผู้ชายเสียอาการ แต่สิ่งที่สารวัตรโจ้ทำเมื่อวานมันเปลี่ยนความคิดเธอไปสิ้นเชิง เขาไม่ได้แค่รับมือเธอได้ แต่เขาเกือบจะ "กลืนกิน" เธอเข้าไปทั้งตัว รสจูบที่รุนแรงและการบีบขย้ำสะโพกของเธอยังทิ้งร่องรอยความรู้สึกวูบวาบอยู่ในกายไม่หาย

“ถ้าเมื่อวานลูกน้องเขาไม่มาขัดจังหวะ... เราจะเป็นยังไงต่อเนี่ย” เธอกัดริมฝีปาก พลางขับรถเข้าสู่เขตหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีร้านกาแฟน่ารักตั้งอยู่ริมห้วย เธอเลือกที่จะจอดรถพักและใช้เวลาอยู่กับตัวเองเพื่อทบทวนว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นี้ คือการแก้แค้นประชดรักเก่า หรือเธอกำลังตกหลุมเสน่ห์ของตำรวจหนุ่มจอมซึนคนนี้เข้าจริงๆ กันแน่

ที่สถานีตำรวจ

บรรยากาศการทำงานยังคงเป็นไปตามปกติ สารวัตรโจ้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าเดิม แต่สิ่งที่ต่างไปคือดวงตาคมกริบที่มักจะชำเลืองมองไปที่ประตูห้องทำงานบ่อยครั้งอย่างไม่รู้ตัว ทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าเดินผ่านหน้าห้อง หรือเสียงเคาะประตูจากลูกน้อง หัวใจของเขาจะกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งเพราะคิดว่าเป็นยัยตัวแสบที่ชอบหิ้วถุงขนมมาป่วน

แต่จนถึงบ่ายโมง... ประตูก็ยังปิดสนิท และไม่มีเสียงใสๆ ของมะลิษามาเซ้าซี้เลยแม้แต่น้อย

โจ้วางปากกาลงบนสำนวนคดีด้วยความหงุดหงิด เขาเอนหลังพิงเก้าอี้พลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่ตลาดเมื่อเย็นวาน ภาพมะลิษาที่ยืนโวยวายใส่โทรศัพท์ด้วยภาษาอังกฤษปนไทยและท่าทางที่พยายามจะเข้มแข็งทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า มันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด

เขายอมรับกับตัวเองในที่ลับตาคนว่าเขา "เสียอาการ" เพราะเธอไปมากแค่ไหน ยิ่งเมื่อวานที่เขาตบะแตกจับเธอลงโทษในห้องทำงาน รสสัมผัสจากร่างกายที่นุ่มนิ่มและอวบอัดของเธอยังคงติดมือจนเขาแทบจะคลั่งตายยามที่ต้องนั่งอยู่คนเดียวแบบนี้

“หายไปไหนของเขา... หรือว่าจะโกรธที่เราไล่กลับบ้านแรงๆ เมื่อวาน?” เขาบ่นอุบอิบกับตัวเอง

โจ้หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าจอที่ว่างเปล่า เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่มีเบอร์ส่วนตัวของมะลิษาเลย และเธอก็ไม่ได้ขอเบอร์เขาไว้ด้วย (หรืออาจจะยังไม่มีจังหวะได้ขอ) ความจริงมันควรจะเป็นเรื่องดีที่ไม่มีคนมาคอยกวนเวลาทำงาน แต่วันนี้เขากลับรู้สึกว่าความสงบในโรงพักมันดูน่าเบื่อและอ้างว้างเกินไป

เขาเดินออกมาจากห้องทำงาน เดินวนไปวนมาที่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์จนลูกน้องเริ่มสงสัย

“สารวัตรหาอะไรอยู่หรือเปล่าครับ?” จ่าสมชายเอ่ยถามอย่างสงสัย

“เปล่า...แค่จะมาดูว่ามีใคร...เอ้อ มีชาวบ้านมาแจ้งความคดีอะไรค้างไว้บ้างไหม” เขาตอบปัดๆ ด้วยท่าทางนิ่งขรึมเหมือนเดิม

“ไม่มีเลยครับสารวัตร วันนี้เงียบสงบมากครับ แม้แต่คุณมะลิษาที่เคยมาแจกขนมวันนี้ก็ยังไม่เห็นเลยนะครับ”

คำพูดของลูกน้องเหมือนแทงใจดำ สารวัตรโจ้พยักหน้าส่งๆ แล้วรีบเดินกลับเข้าห้องทำงานทันที เขาปิดประตูลงกลอนแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางก่นด่าตัวเองในใจที่ดันไปรอคอยการมาของยัยเด็กแก่แดดคนนั้น

มะลิษานั่งอยู่ริมน้ำในร้านกาแฟขนาดเล็ก เธอสั่งอเมริกาโน่เย็นมาจิบเพื่อดับความร้อนในร่างกาย ลมเย็นที่พัดผ่านผิวกายทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้น แต่ลึกๆ ในใจเธอกลับเริ่มรู้สึกกระวนกระวาย เธอเริ่มเปรียบเทียบชีวิตที่กรุงเทพฯ กับที่นี่ ที่กรุงเทพฯ เธอมีแต่คนรายล้อม มีผู้ชายเข้าหามากมายแต่ส่วนใหญ่ก็แค่หวังผลประโยชน์หรือมองที่รูปร่างอวบอิ่มของเธอเพื่อความใคร่ชั่วครั้งชั่วคราวเหมือนอย่างแคลวิน

แต่กับสารวัตรโจ้ แม้เขาจะดูเย็นชาและปากร้าย แต่การกระทำของเขามันดูชัดเจนไปหมด แววตาที่เขามองเธอ ถึงจะดูเหมือนรำคาญแต่เธอก็แอบเห็นความ "ห่วงใย" ที่เขาพยายามซ่อนไว้ โดยเฉพาะจูบเมื่อวาน มันเป็นจูบที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาอยากจะครอบครองเธอไว้จริงๆ ไม่ใช่แค่การเล่นเกม

“ถ้าวันนี้เราไม่ไปหาเขา...เขาจะคิดถึงเราบ้างไหมนะ?” มะลิษาตั้งคำถามกับตัวเอง

เธอตัดสินใจว่าจะยังไม่ไปที่โรงพักวันนี้ เธออยากจะลอง "ถอยออกมาหนึ่งก้าว" เพื่อสำรวจใจตัวเอง และเพื่อลองใจตำรวจจอมซึนคนนั้นด้วย เธอรู้ดีว่าผู้ชายอย่างสารวัตรโจ้ ยิ่งวิ่งตามเขายิ่งหนี แต่ถ้าลองนิ่งใส่ดูบ้าง เขาอาจจะเป็นฝ่ายกระวนกระวายจนต้องเป็นคนตามหาเธอเอง

มะลิษาหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายบรรยากาศรอบๆ ก่อนจะอัปเดตสตอรี่ในโซเชียลมีเดียสั้นๆ เป็นรูปวิวริมน้ำพร้อมข้อความว่า ‘ความเงียบสงบ...คือยาเยียวยาที่ดีที่สุด’ โดยที่ลึกๆ หวังว่าเพื่อนเจ้าบ่าวจอมดุคนนั้นจะแอบเห็น (แม้จะรู้ว่าเขาอาจจะไม่ได้เล่นโซเชียลก็ตาม)

เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงเย็น สารวัตรโจ้เลิกงานด้วยความรู้สึกที่ห่อเหี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาขับรถกลับบ้านพักตำรวจด้วยความเงียบเชียบ ตลอดทางเขามองหารกรถเก๋งสีขาวของมะลิษาไปทั่ว แต่ก็ไม่พบวี่แวว

เขามาถึงบ้านพักและทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวเดิม ภาพการใช้มือปลดปล่อยตัวเองเมื่อคืนก่อนยังคงชัดเจน และเขารู้สึกว่าคืนนี้มันอาจจะเกิดขึ้นอีกถ้าเขายังไม่สามารถสลัดภาพยัยอวบคนนั้นออกไปได้

“ปากดีนักนะมะลิษา...ทีตอนจะหายก็หายไปเฉยๆ แบบนี้เหรอ”

ความเงียบในบ้านพักทำให้เขาได้ยินเสียงความคิดของตัวเองชัดขึ้น เขาคิดถึงรสสัมผัสนุ่มนิ่ม คิดถึงกลิ่นกุหลาบที่จางหายไปจากปกเสื้อ และคิดถึงรอยยิ้มยั่วที่ทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวา สารวัตรโจ้พึ่งรู้ตัวเดี๋ยวนั้นเองว่า เขาไม่ได้แค่ "อยาก" ในตัวเธอทางกายเท่านั้น แต่เขาเริ่มจะ "เสพติด" ความวุ่นวายที่เธอสร้างขึ้นมาเสียแล้ว

ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตในมุมของตัวเองในหนึ่งวันที่ผ่านมา แต่มะลิษาและสารวัตรโจ้กลับมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย คือการเฝ้านึกถึงรสสัมผัสและแววตาของกันและกันท่ามกลางความเงียบสงบของอำเภอแห่งนี้ ความห่างเหินเพียงชั่วครู่กลับกลายเป็นเชื้อไฟที่ยิ่งกระพือความโหยหาให้รุนแรงขึ้นกว่าเดิม