ตอนที่ 1 การพบกัน

ใจกลางย่านธุรกิจ เอแอลจี ทาวเวอร์ ตึกสูงกระจกสีเข้มตั้งโดดเด่นเป็นศูนย์รวมบริษัทระดับประเทศ แต่ไฮไลต์สำคัญกลับซ่อนอยู่บนชั้นหกสิบ ซึ่งเป็นพื้นที่ของบริษัทแบรนด์เครื่องประดับลักชูรี่ 

พรีมก้าวลงจากรถยุโรปคันหรู เธอสวมชุดสูทสีเทาตัดเย็บเนี้ยบ ทับเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุม เผยช่วงคอและสร้อยเงินเส้นเล็ก ดูเป็นมืออาชีพแต่แฝงความเซ็กซี่ กางเกงสแล็คเข้าชุดกับเข็มขัดหนังสีดำเน้นช่วงเอว ผมสีดำดัดลอนนิดๆ ยาวประบ่าถูกปล่อยลงมา รับกับริมฝีปากสีแดงสดและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ทิ้งเสน่ห์ไว้จนคนเดินสวนต้องเหลียวมอง

เธอเดินไปแลกบัตรพนักงานชั่วคราว ก่อนจะตรงเข้าลิฟต์มุ่งหน้าสู่ชั้นหกสิบ ซึ่งเป็นโซนความปลอดภัยสูงสุด และเป็นสตูดิโอออกแบบหลักของ 'เอเธลการ์ด จิวเวลรี่'

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงส้นสูงสี่นิ้วกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปตามโถงทางเดินทันทีที่พรีมก้าวออกจากลิฟต์ เธอเดินด้วยจังหวะมั่นคง ใบหน้าเชิดตรง สายตามุ่งตรงไปที่ประตูกระจกบานใหญ่ ชายชุดดำสองคนยืนเฝ้าด้านหน้าด้วยท่าทางนิ่งสนิท พวกเขาไล่สายตามองเธออย่างละเอียดตามหน้าที่ แต่พรีมไม่ได้มีอาการประหม่า ทำเพียงรับรู้แล้วเดินตรงไปหยุดที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

"สวัสดีค่ะ มาทำงานวันแรกค่ะ" เสียงของเธอนุ่มนวลแต่ชัดเจน

พนักงานต้อนรับเงยหน้าขึ้น ยิ้มรับอย่างสุภาพ

"สวัสดีค่ะคุณพรีม เชิญนั่งรอทางด้านนู้นสักครู่นะคะ" หล่อนผายมือไปทางโซฟาหนังดีไซน์ทันสมัยที่มุมห้อง

พรีมเดินไปนั่ง วางกระเป๋าลงข้างตัวพลางจัดระเบียบชุดสูทอย่างใจเย็น

ไม่นานนัก หัวหน้าฝ่ายบุคคลที่เคยสัมภาษณ์เธอก็เดินออกมารับด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร

"สวัสดีค่ะคุณพรีม เชิญด้านในเลยค่ะ" 

"สวัสดีค่ะพี่นุช" พรีมลุกขึ้นยืน ยกมือไหว้ด้วยท่าทางนอบน้อม

หญิงวัยกลางคนยกมือขึ้นรับไหว้ แล้วนำทางพรีมเดินเข้าสู่พื้นที่ด้านในพร้อมแนะนำสถานที่

"ตรงซ้ายมือนี่คือฝ่ายการตลาด ถัดไปฝั่งนู้นคือห้องจัดเก็บตัวอย่างจิวเวลรี่ ส่วนมุมนั้นเป็นโซนพักผ่อนและบาร์กาแฟค่ะ คุณพรีมแวะมาใช้ได้ตลอดนะคะ"

พรีมพยักหน้ารับ กวาดสายตามองรอบๆ เห็นพนักงานแต่ละแผนกตั้งใจทำงานกันอย่างขะมักเขม้น คุณนุชหยุดฝีเท้าลงหน้าห้องตรงหัวมุมของชั้น

"และนี่ห้องทำงานของคุณค่ะ"

พรีมผลักประตูเข้าไป ด้านในสมกับตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายออกแบบ ผนังกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นวิวด้านนอก ตัดกับโทนสีครีมสบายตา 

โต๊ะทำงานไม้สีน้ำตาลเข้มตั้งคู่กับเก้าอี้หนังสีขาว ด้านหลังมีตู้วางของเข้าชุด แจกันดอกลิลลี่ และภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ที่ช่วยเติมเสน่ห์ให้ห้องดูมีพลัง

"พี่ให้ฝ่ายไอทีเซตโทรศัพท์กับอีเมลไว้เรียบร้อยแล้วนะคะ ถ้ามีอะไรติดขัดเรียกพี่ได้ตลอดค่ะ" คุณนุชบอกพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินออกไป

"ขอบคุณมากค่ะพี่นุช" พรีมยกมือไหว้ มองสำรวจรอบห้อง เธอยิ้มออกมาอย่างพอใจ 

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดึงความสนใจของพรีมให้หันไปมอง 

“สวัสดีค่ะคุณพรีม น้ำหนึ่งนะคะ เรียกน้ำเฉยๆ ก็ได้ค่ะ น้ำเป็นเลขาของคุณภูผา จะพาคุณพรีมไปพบบอส ไม่ทราบว่าสะดวกตอนนี้เลยไหมคะ” หญิงสาวในชุดเดรสทำงานสีเข้มแนะนำตัว

“สวัสดีค่ะคุณน้ำ สะดวกค่ะ”

ทั้งสองเดินออกจากห้อง มุ่งหน้าไปตามโถงทางเดินสู่ห้องประธานบริหาร บรรยากาศเงียบสงบเหมือนกำลังเดินอยู่ในหอศิลป์ระดับโลก... ผนังสองข้างทางประดับด้วยภาพสเกตช์จิวเวลรี่ชิ้นตำนานที่กำลังตะโกนบอกมาตรฐานของเอเธลการ์ดอย่างไม่ต้องออกเสียง

‘อีกไม่นาน... งานของฉันก็จะมาอยู่ตรงนี้’ 

พรีมยิ้มมุมปาก ใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย สายตาเธอไล่มองงานบนกำแพงด้วยความหลงใหล

น้ำหนึ่งหยุดฝีเท้าลงหน้าประตูไม้สีน้ำตาลเข้มบานใหญ่ เธอเคาะประตูสองครั้งก่อนจะแง้มเปิดเข้าไปเบาๆ

“คุณภะ...”

ยังไม่ทันพูดจบประโยค เธอก็ชะงักไป ดึงประตูปิดตามเดิม แล้วหันมาส่งยิ้มแห้งๆ ให้พรีม พลางผายมือเชิญไปอีกทาง

“บอสน่าจะติดสายด่วนค่ะคุณพรีม ดูท่าจะสำคัญมาก งั้นเดี๋ยวน้ำพาคุณพรีมไปเดินชมโชว์รูมหลักของเราก่อนดีกว่าค่ะ”

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก พรีมก็ก้าวเข้าสู่โชว์รูมหลักซึ่งกินพื้นที่เกือบครึ่งชั้น โถงกว้างตรงหน้าดูเรียบหรูแต่ซ่อนความลึกลับเอาไว้ แสงไฟโทนอุ่นตามหลืบเพดานส่องกระทบตู้กระจกนิรภัยที่บรรจุอัญมณีล้ำค่านับร้อยชิ้น

เครื่องปรับอากาศปล่อยความเย็นจัด พร้อมกลิ่นไม้หอมลอยฟุ้งไปทั่ว เพิ่มความรู้สึกนิ่งสงบ พื้นทางเดินปูด้วยหินอ่อนสีดำขัดมัน สะท้อนเงาเพดานลงมาเหมือนเดินอยู่บนน้ำ ผนังรอบๆ กรุด้วยไม้เนื้อแข็งสีเข้มสลับแผ่นโลหะ ดูเป็นงานศิลป์แต่ซ่อนระบบความปลอดภัยขั้นสูงสุด

พรีมหยุดยืนหน้าตู้โชว์คอลเลกชันไฮไลต์ สายตามองเพชรตรงหน้าอย่างตั้งใจ

“เหลือเชื่อเลยค่ะ... เพชรสีเขียวเม็ดนี้” พรีมพึมพำ

“ปกติเพชรแฟนซีสีนี้ตำหนิจะเยอะมาก แต่เม็ดนี้เจียระไนหลบมุมได้เนี๊ยบ แทบไม่เสียเนื้อเพชรเลย”

น้ำหนึ่งมองพรีมอย่างประหลาดใจปนทึ่ง

“ดูออกขนาดนั้นเลยเหรอคะ สมแล้วที่บอสเจาะจงเลือกคุณพรีม”

“งานจิวเวลรี่ก็แบบนี้แหละค่ะ ถ้าอ่านอัญมณีไม่ออก ก็ดึงจุดเด่นมันออกมาไม่ได้” พรีมยิ้มตอบ สายตายังคงจับจ้องของมีค่าตรงหน้า

“คุณพรีมเดินชมตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยวน้ำขอตัวสักครู่ค่ะ” น้ำหนึ่งยิ้มให้ก่อนจะเดินแยกออกไป

ในโชว์รูมที่เงียบสงบ พรีมเดินดูเครื่องประดับไปทีละตู้ ไล่สายตามองโครงสร้างทองคำขาวและการฝังเพชรด้วยความชื่นชมจนลืมสนใจรอบข้าง

เธอเดินไปเรื่อยๆ จนสุดทางที่เป็นมุมอับ แล้วตัดสินใจหมุนตัวกลับเพื่อไปดูโซนอื่น