ตอนที่ 2 บอดี้การ์ด

"ว้าย!"

พรีมสะดุ้งสุดตัวจนเกือบเสียหลัก ส้นสูงสี่นิ้วเซไปด้านข้างเล็กน้อย เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อสายตาสบเข้ากับร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิท ไหล่กว้างแผ่นหลังตรง ถึงชุดจะปกปิดทุกสัดส่วนแต่ก็ซ่อนกล้ามเนื้อแน่นข้างในไม่อยู่ ทรงผมปาดเรียบส่งให้ใบหน้าดูเย็นชาและดุดัน ที่หูข้างหนึ่งมีสายมอนิเตอร์สีใสคล้องอยู่ ชัดเจนว่าเขาคือ บอดี้การ์ดระดับท็อปที่ดูแลความปลอดภัยที่นี่

เขาไม่ได้สะดุ้งเสียงอุทานของเธอเลย ชายหนุ่มก้าวอย่างมั่นคงและเงียบเชียบไปหยุดข้างตู้กระจกคอลเลกชันที่แพงที่สุด สายตาจ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่หันมองเธอสักนิด แต่องศาการยืนและบรรยากาศที่กดดันกลับบอกชัดว่า เขารับรู้การมีอยู่ของเธอตลอดเวลา

พรีมมองท่าทีของเขาด้วยความสนใจ ก่อนจะแกล้งก้าวเข้าไปดูอัญมณีในตู้เดียวกับที่เขายืนคุมอยู่ เธอจงใจเขยิบเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อน กลิ่นน้ำหอมสะอาดผสมกลิ่นหนังจางๆ จากตัวเขา

เธอเอียงตัวเล็กน้อย แอบเช็กปฏิกิริยาขณะก้มมองเพชรในตู้ แต่เขากลับยังนิ่งสนิท สายตายังคงสแกนไปทั่วโชว์รูม

‘เกือบเนียนแล้วเชียว’ 

พรีมยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นกรามของเขาเกร็งขึ้นเพียงเสี้ยววินาที คนทั่วไปอาจถูกสายตานิ่งขรึมของชายหนุ่มกดดันจนต้องถอยหนี แต่สำหรับเธอ... ยิ่งอีกฝ่ายพยายามซ่อนความรู้สึกไว้มิดชิดท่าไหร่ มันก็ยิ่งน่าสนุกที่จะได้เห็นว่าเขากำลังกดอะไรไว้ข้างใน

ความเงียบระหว่างพรีมกับบอดี้การ์ดถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าผ่อนคลาย ประตูโชว์รูมเปิดออก พร้อมการปรากฏตัวของภูผาและน้ำหนึ่ง

“สวัสดีครับคุณพรีม ผมต้องขอโทษจริงๆ ที่เสียมารยาทให้คุณต้องรอนาน พอดีมีสายด่วนครับ”

ภูผาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนลวกๆ โชว์นาฬิกาเรือนหรู บุคลิกดูเป็นกันเองแต่แฝงด้วยความน่าค้นหา และผมที่เซตไว้แบบสบายๆ ยิ่งส่งให้เขาดูมีเสน่ห์

พรีมรีบเปลี่ยนสีหน้าที่ใช้ปั่นหัวบอดี้การ์ด กลับมาเป็นยิ้มมืออาชีพที่ยังคงเสน่ห์ในแบบของเธอ

“ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณภูผา” เธอตอบเสียงนุ่มนวล

“ระหว่างรอ... พรีมเลยถือโอกาสเดินดูเพชรในตู้ เพลินจนแทบไม่รู้สึกว่านานเลยค่ะ”

คำตอบอย่างมีชั้นเชิงทำให้ภูผาหยุดยืนในระยะห่างพอเหมาะ เธอเคยเห็นเขาผ่านสื่อมาบ้าง แต่ตัวจริงของเขาดูมีอำนาจและน่าเกรงขามกว่าภาพในนิตยสารซะอีก

ภูผามองพรีมนิ่งอยู่ครู่หนึ่งด้วยสายตาประเมิน เหมือนเขากำลังอ่านอะไรบางอย่างในตัวเธอ

“งั้นก็แปลว่าคุณไม่ได้ดูแค่ความสวย... แต่ดูรายละเอียดด้วย” เขาเว้นจังหวะ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าเธอ

ประโยคเรียบๆ แต่แฝงนัยลึกซึ้งนั้นทำให้เธอชะงักไปนิด เขาไม่ได้ชมเรื่องงาน แต่กำลังไล่ต้อนและอ่านเกมเธอ

แทนที่จะประหม่า พรีมสบสายตาโดยไม่หลบ ยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ เธอเอียงคอเล็กน้อย

“ก็ต้องละเอียดสิคะ... ดีไซเนอร์ที่ดีต้องสแกนให้ทะลุถึงโครงสร้างข้างใน ไม่ใช่แค่เห็นอะไรสวยๆ แล้วเคลิ้มตาม” เธอเว้นจังหวะสั้นๆ พลางส่งสายตาท้าทาย

“จริงไหมคะคุณภูผา?”

ระหว่างบทสนทนา ชายที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังมองเห็นทุกอย่าง และเป็นคนเดียวที่สังเกตว่าเธอชะงักไปตอนสบตากับภูผา

"อ้อ... คุณพรีมครับ นี่คิม บอดี้การ์ดส่วนตัวของผมเอง"

คิมก้าวออกมาข้างหน้าตามมารยาท ใบหน้ายังคงเรียบเฉย เขาก้มหัวให้พรีมนิดหน่อย ก่อนสายตาเย็นชาจะมองข้ามไหล่เธอไปเช็กความเรียบร้อยด้านหลัง ทว่าก่อนจะผละไป มันหยุดอยู่ที่เธอเสี้ยววินาที

"ปกติเวลาผมออกไปข้างนอก คิมจะไปด้วยตลอดครับ แต่ถ้าผมอยู่ออฟฟิศหรือมีประชุมยาวๆ คิมจะสแตนด์บายดูความเรียบร้อยอยู่ที่โชว์รูมหลักนี่แหละ"

"อ๋อ... บอดี้การ์ดส่วนตัวนี่เอง"

พรีมลากเสียงยาวพลางหันไปมองคิมเต็มตา เธอจ้องเขาอย่างไม่ปิดบัง เพราะรู้แล้วว่าชายคนนี้คือคนที่ภูผาไว้ใจที่สุด และเขาก็จะอยู่ที่นี่ ในระยะที่เธอเข้าถึงได้ง่ายๆ

"ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะ... คุณคิม"

เธอทักทายเสียงนุ่ม หวังสั่นคลอนท่าทีเฉยชาของเขา แต่คิมกลับทำเพียงพยักหน้ารับสั้นๆ

"ครับ... คุณพรีม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย

เขาเรียกชื่อเธอเหมือนเป็นแค่รหัสผ่านในหน้าที่ ไม่มีความตื่นเต้น และไม่มีความหวั่นไหวในสายตา

พรีมหมั่นไส้ในใจ ขนาดภูผายังสนใจเธอ แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน

“ไปกันครับคุณพรีม ผมจะพาคุณไปทำความรู้จักกับทีมออกแบบที่เหลือ” ภูผาผายมือเชิญอย่างให้เกียรติ

“ยินดีค่ะ” พรีมตอบรับพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินออกจากโชว์รูมไป

น้ำหนึ่งมองตามหลังพรีมด้วยสายตาชื่นชม พลางหันมาซุบซิบกับคิมที่ยังยืนนิ่ง

“คุณพรีมเขาสวยเนอะคุณคิม... สวยจนน้ำเป็นผู้หญิงยังอดมองไม่ได้เลย แถมประวัติก็เก่งระดับหาตัวจับยากด้วย คุณคิมว่าไหมคะ?” น้ำหนึ่งถามขึ้น พยายามจะดึงเพื่อนร่วมงานให้คุยด้วยสักนิด

“ผมไม่ได้สังเกตครับคุณน้ำ... หน้าที่ของผมคือดูความปลอดภัย” เขาตอบกลับเสียงเรียบ

คำตอบนั้นทำเอาน้ำหนึ่งหัวเราะแห้งๆ ออกมา

เปล่าเลย…. คิมเห็นทุกอย่าง ตั้งแต่องศาการเดิน กลิ่นน้ำหอม ไปจนถึงสายตาท้าทายที่พรีมส่งมา แต่สำหรับเขา ความสวยไม่ใช่สิ่งที่น่าหลงใหล มันคือสิ่งที่ทำให้คนพลาดได้ง่ายที่สุด และเขาก็ตั้งใจจะปิดสวิตช์ความรู้สึกนั้นให้สนิท

เขากดหูฟังให้เข้าที่อีกครั้ง สายตาเย็นชากลับมาตรวจความเรียบร้อยรอบโชว์รูม เหมือนผู้หญิงที่ชื่อพรีมไม่เคยเดินเข้ามาในพื้นที่ของเขา….